Pilobolus lentiger

Pilobolus lentiger

Sporangiofor i zarodnia
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	grzyby
Typ	Mucoromycota
Klasa	Mucoromycetes
Rząd	pleśniakowce
Rodzina	zrywkowate
Rodzaj	zrywka
Gatunek	Pilobolus lentiger
Nazwa systematyczna
Pilobolus lentiger Corda Icon. fung. (Prague) 1: 22 (1837)
Systematyka w Wikispecies
Multimedia w Wikimedia Commons

Pilobolus lentiger Corda – gatunek grzybów z rzędu pleśniakowców (Mucorales). Grzyb saprotroficzny i koprofilny żyjący na odchodach zwierząt roślinożernych.

Systematyka

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Pilobolus, Pilobolaceae, Mucorales, Incertae sedis, Mucoromycetes, Mucoromycotina, Mucoromycota, Fungi.

Po raz pierwszy opisał go August Corda w 1837 r. Synonimy:

Nazwa polska grzybów z rodzaju Pilobolus to zrywka.

Charakterystyka

Cykl życiowy

Gdy zarodnia Pilobolus dojrzeje, zostaje wraz z zarodnikami konidialnymi wyrzucona na pewną odległość w trawę otaczająca odchody. Gdy zarodniki wraz z trawą zostaną zjedzone przez zwierzę roślinożerne, przechodzą bez uszkodzenia przez jego przewód pokarmowy i po wydaleniu wraz z odchodami od razu mają korzystne warunki do rozwoju. Kiełkują, a wyrastająca z nich grzybnia przerasta łajno odżywiając się zawartymi w nim substancjami organicznymi. Później na zewnątrz łajna z grzybni wyrastają sporangiofory z zarodniami.

Budowa zarodni

Sporangiofor Pilobolus ma charakterystyczną, wyjątkową budowę. Hialinowy konidiofor zakończony jest podobnym do balonu pęcherzykiem, kolumellą i czarną zarodnią na szczycie. Zarodnia zbudowana jest z dwóch warstw; wewnętrznej, otaczającej zarodniki i zewnętrznej. Warstwa zewnętrzna u podstawy jest słabsza, mniej skutynizowana i ulega stopniowemu zgalaretowaceniu. W zarodni w miarę jej dojrzewania następuje wzrost ciśnienia. Gdy przekroczy wytrzymałość zarodni, powoduje rozszczepienie się jej warstw. Zarodnia pęka w najsłabszym miejscu przy podstawie i siłą odrzutu zostaje wyrzucona na odległość czasami nawet ponad 2 m. Powstaje przy tym trzask możliwy do usłyszenia z kilku metrów. Odrzucona zarodnia przykleja się do podłoża swoją dolną, zgalaretowaciałą ścianą. Jej wewnętrzna warstwa pozostaje nieuszkodzona, dzięki czemu znajdujące się w niej zarodniki przez długi czas są chronione i zachowują zdolność kiełkowania.

Występowanie

Znane jest występowanie Pilobolus lentiger tylko w Europie. W Polsce podano dwa stanowiska (Adam Wodziczko 1911, Alina Skirgiełło i Zadara 1979).

Przypisy