Młode sosny długoigielne w USA | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Podkrólestwo | |
| Nadgromada | |
| Gromada | |
| Podgromada | |
| Nadklasa | |
| Klasa | |
| Rząd | |
| Rodzina | |
| Rodzaj | |
| Gatunek |
sosna długoigielna |
| Nazwa systematyczna | |
| Pinus palustris Mill. Gard. Dict., ed. 8. Pinus no. 14. 1768 | |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ) | |
| Zasięg | |
Sosna długoigielna (Pinus palustris Mill.) – gatunek drzewa iglastego z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Pochodzi z południowych obszarów USA, występuje od wschodniego Teksasu do południowej Wirginii i północnej Florydy.

Sosna długoigielna osiąga pełne rozmiary w wieku 100–150 lat, dożywa 300 lat. Szyszki męskie pojawiają się w lipcu, żeńskie w sierpniu, do zapylenia dochodzi na wiosnę następnego roku. Szyszki nasienne dojrzewają w ok. 20 miesięcy od zapylenia, uwalniają nasiona i krótko potem opadają. Igły pozostają na drzewie przez 2 lata.
Występuje na wysokościach 0–700 m n.p.m. Rośnie przeważnie na glebach piaszczystych, czasem, np. w północnej Alabamie, na gliniastych.
Synonim: Pinus australis F. Michaux.
Pozycja gatunku w obrębie rodzaju Pinus:
Międzynarodowa organizacja IUCN umieściła ten gatunek w Czerwonej księdze gatunków zagrożonych i przyznała mu kategorię zagrożenia VU (vulnerable), czyli jest narażony na wyginięcie. Zagrożeniem dla tego gatunku jest wycinka lasu, zapobieganie pożarom (przyczynia się to silniejszej konkurencji roślin zielnych i krzewów, której nie znoszą wolno rosnące siewki sosny długoigielnej) oraz zastępowanie łatwiejszymi w uprawie gatunkami drzew. Obszary, na których rosła niegdyś sosna długoigielna zajęte zostały w dużej mierze przez plantacje sosny taeda Pinus taeda i Elliotta P. elliottii.