| Data i miejsce urodzenia |
21 lipca 1966 |
|---|---|
| Doktor habilitowany nauk humanistycznych | |
| Specjalność: psychologia kulturowa, psychologia osobowości, psychologia społeczna | |
| Alma Mater |
Uniwersytet Warszawski (1991) |
| Doktorat |
26 września 1995 |
| Habilitacja |
8 grudnia 2006 |
| Pracownik naukowy | |
| Instytut badawczy | |
Piotr Szarota (ur. 21 lipca 1966 w Warszawie) – polski psycholog, profesor nadzwyczajny w Instytucie Psychologii Polskiej Akademii Nauk (IP PAN).
Absolwent VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1985), studia wyższe ukończył w 1991 roku na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1991–1992 przebywał na stypendium Heinricha Hertza na Uniwersytecie w Bielefeldzie w Niemczech. W roku 1995 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie psychologii; promotorem pracy doktorskiej był Jan Strelau. W tym samym roku podjął pracę w Instytucie Psychologii PAN (IP PAN), w pracowni Psychologii Kulturowej i Badań Międzykulturowych. W 2006 uzyskał stopień doktora habilitowanego. W latach 2012–2016 pełnił funkcję wicedyrektora ds. naukowych, w 2016 objął stanowisko dyrektora IP PAN. Członek Komitetu Psychologii PAN w kadencji 2024−2027.
Autor ponad stu artykułów prasowych, esejów i recenzji. W latach 1995–1998 pracował w redakcji kultury „Gazety Wyborczej”, w tym samym czasie rozpoczął też współpracę z „Zeszytami Literackimi”. W 2014 nominowany do Nagrody Literackiej „Nike” za książkę Wiedeń 1913.W 2026 jego książka Felicita! Psychobiografia Felicity Vestvali znalazła się w finale Górnośląskiej Nagrody Literackiej "Juliusz"
Jest synem historyka Tomasza Szaroty, wnukiem Rafała Marcelego Blütha i Elidy Marii Szaroty (od strony ojca) oraz Tadeusza Manteuffla i Marii Manteufflowej) (od strony matki).