Port Foster

Port Foster
Ilustracja
Deception Island z Port Foster, zdjęcie satelitarne (2023)
Terytorium

 Antarktyka

Lokalizacja

Ocean Południowy

Położenie na mapie Szetlandów Południowych
Mapa konturowa Szetlandów Południowych, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Port Foster”
Położenie na mapie Antarktyki
Mapa konturowa Antarktyki, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Port Foster”
Ziemia62°57′S 60°39′W/-62,950000 -60,650000
Telefon Bay (2016)

Port Foster – wypełniona wodą kaldera wulkanu Deception Island w archipelagu Szetlandów Południowych, tworząca naturalny port.

W 2002 roku Port Foster został desygnowany jako szczególnie chroniony obszar Antarktyki (ang. Antarctic Specially Protected Area, ASPA) – ASPA 145: Port Foster, Deception Island, South Shetland Islands.

Nazwa

Początkowo używano nazw Deception Harbour, Harbour of Deception lub Bay of Deception. Funkcjonowała również nazwa Port William – najprawdopodobniej na cześć statku „Williams” (z którego po raz pierwszy dostrzeżono wyspę). Port był również błędnie nazywany Yankee Harbour – Yankee Harbour to naturalny port Greenwich Island, wyspy w środkowej części archipelagu.

Obecna nazwa Port Foster została nadana na cześć Henry’ego Fostera (1797–1831), który w okresie od 9 stycznia do 8 marca 1829 roku przewodził pierwszej naukowej ekspedycji w rejon Antarktyki. Na Deception Island przeprowadzono badania grawitacji przy pomocy wahadła.

Geografia

Port Foster to wypełniona wodą kaldera wulkanu Deception Island w archipelagu Szetlandów Południowych, tworząca naturalny port. Wejście prowadzące do kaldery to wąska cieśnina o szerokości ok. 500 m) w południowo-wschodniej części wyspy między Fildes Point (na północy) i Entrance Point (na południu) – Neptunes Bellows.

Brzegi Port Foster usiane są maarami, a największym z nich jest Whalers Bay (zatoka nazwana tak przez francuskiego badacza Jeana-Baptiste’a Charcota (1867–1936) ze względu na aktywność wielorybników w tym obszarze na początku XX wieku) przy wejściu do kaldery (1 km szerokości). Inne mniejsze zatoki to: Telefon Bay i Fumarole Bay.

W wodach bentalnych Portu Foster występują wstężnice Lineus sp i Parborlasia corrugata), równonóg Serolis kempi, [małż Yoldia eightsii, jeżowce Abatus agassizii i Sterechinus neumayeri, rozgwiazdy Lysasterias perrieri i Odontaster validus, wężowidło Ophionotus victoriae i strzykwa Ypsilothuria sp. Odnowienie się bentosu po erupcji wulkanu w 1967 roku jest przedmiotem długofalowego programu badań naukowych.

W wodach zatoki pojawiają się długopłetwce oceaniczne (humbaki).

W 2002 roku Port Foster został desygnowany jako szczególnie chroniony obszar Antarktyki (ang. Antarctic Specially Protected Area, ASPA) – ASPA 145: Port Foster, Deception Island, South Shetland Islands.

Historia

Za odkrywcę portu w kalderze uznaje się Nathaniela Palmera (1799–1877), który został wysłany w region Szetlandów Południowych w poszukiwaniu fok przez właściciela floty Benjamina Pendletona ze Stonington.

Na początku XX wieku, na wyspie działalność rozpoczęli wielorybnicy. W 1906 roku norweski wielorybnik działający w Chile Adolf Amandus Andresen (1872–1940) zakotwiczył w Whalers Bay statek-przetwórnię, do którego rok później dołączyły cztery kolejne jednostki tego typu oraz osiem statków wielorybniczych. W latach 1912–1931 na brzegu Whalers Bay zaczęła funkcjonować stacja wielorybnicza prowadzona przez Hector Whaling Company. Do dziś zachowały się pozostałości stacji; zabudowania, wiele elementów sprzętu i maszyn, cmentarz z 35 grobami (największy w Antarktyce) oraz pomnik ku czci 10 wielorybników, którzy zginęli na morzu. W 1995 roku Whalers Bay z pozostałościami stacji zostały wpisane na listę historycznych miejsc i pomników w Antarktyce (ang. Historic Sites and Monuments in Antarctica)) jako HSM 71: Whalers Bay, Deception Island, South Shetland Islands.

W latach 1948–1959 port został zmapowany przez jednostkę do badań hydrograficznych Royal Navy (ang. Royal Navy's Hydrographic Survey Unit).

Uwagi

  1. ↑ Hund (2014) podaje, że szerokość wejścia to ok. 230 m, zob. Hund 2014 ↓, s. 219.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica and Gazetteer of the British Antarctic Territory ↓.
  2. 1 2 Riffenburgh 2007 ↓, s. 327.
  3. 1 2 3 4 Mills 2003 ↓, s. 183.
  4. 1 2 Global Volcanism Program ↓.
  5. 1 2 3 Management Plan for Antarctic Specially Managed Area No 4 2019 ↓.
  6. ↑ SCAR Composite Gazetteer of Antarctica and Gazetteer of the British Antarctic Territory – Neptunes Bellows ↓.
  7. ↑ SCAR Composite Gazetteer of Antarctica and United States Gazetteer – Whalers Bay ↓.
  8. ↑ SCAR Composite Gazetteer of Antarctica and United States Gazetteer – Telefon Bay ↓.
  9. ↑ SCAR Composite Gazetteer of Antarctica and Gazetteer of the British Antarctic Territory – Fumarole Bay ↓.
  10. ↑ Bird Life International i IBA Baily Head 2023 ↓.
  11. ↑ Secretariat of the Antarctic Treaty i ASPA 145 2023 ↓.
  12. ↑ Management Plan for Antarctic Specially Protected Area No. 145 2005 ↓.
  13. ↑ Mills 2003 ↓, s. 183, 500.
  14. 1 2 Secretariat of the Antarctic Treaty – HSM 71 2023 ↓.

Bibliografia