Telefon Bay

Telefon Bay
Ilustracja
Telefon Bay (2020)
Terytorium

 Antarktyka

Lokalizacja

Port Foster

Położenie na mapie Szetlandów Południowych
Mapa konturowa Szetlandów Południowych, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Telefon Bay”
Położenie na mapie Antarktyki
Mapa konturowa Antarktyki, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Telefon Bay”
Ziemia62°55′S 60°39′W/-62,916667 -60,650000
Multimedia w Wikimedia Commons
Widok na Telefon Bay (2020)

Telefon Bay – zatoka w północno-zachodniej części naturalnego portu Port Foster – wypełnionej wodą kaldery wulkanu Deception Island w archipelagu Szetlandów Południowych.

Nazwa

Zatoka została nazwana przez francuskiego polarnika Jeana-Baptiste’a Charcota (1867–1936) Deception Bay.

Obecna jej nazwa pochodzi od nazwy węglowca SS Telefon, który został zacumowany w niej na zimę 1909 roku. 27 grudnia 1908 roku statek został zepchnięty na Telefon Rocks przy Wyspie Króla Jerzego i opuszczony. Kapitan Adolf Amandus Andresen (1872–1940) – norweski wielorybnik działający w Chile – przyprowadził jednostkę na zimowanie i remont do zatoki.

Geografia

Telefon Bay leży w północno-zachodniej części Port Foster – wypełnionej wodą kaldery wulkanu Deception Island w archipelagu Szetlandów Południowych. Jej wschodnie wybrzeże udostępnione jest dla turystów.

Na jej brzegach spotkać można kotiki antarktyczne, foki Weddella i wydrzyki. W regionie zatoki zaobserwowano występowanie 14 gatunków mchu i 8 gatunków porostów.

Erupcja wulkanu w grudniu 1967 roku utworzyła w zatoce efemeryczną wyspę.

Historia

Zatoka została zmapowana przez francuską ekspedycję antarktyczną Jeana-Baptiste’a Charcota (1867–1936) w latach 1908–1910.

23 marca 1949 roku po jej południowo-zachodniej stronie Argentyna wzniosła schronisko sezonowe „Thorne”, nazwane na cześć Juana Bautisty Thorne’a (1807–1885). Schronisko było dwukrotnie zniszczone przez burzę i odbudowane.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica and Gazetteer of the British Antarctic Territory ↓.
  2. 1 2 3 4 Valencia i Downie 2002 ↓, s. 46.
  3. ↑ Global Volcanism Program ↓.
  4. 1 2 3 Antarctic Treaty Visitor Site Guidelines ↓.
  5. ↑ Valencia i Downie 2002 ↓, s. 20, 100.

Bibliografia