Za początek funkcjonowania uznaje się rok 1974, w którym to odbyło się zebranie organizacyjne jej późniejszych przywódców m.in. Sidneya Weintrauba, Paula Davidsona, Joan Robinson i Johna Eatwella(inne języki). W czasie tego spotkania powołano do życia czasopismo „Journal of Post-Keynesian Economics” które stało się głównym pismem szkoły.
Postkeynesizm jest nurtem heterodoksyjnym, ponieważ odrzuca 3 założenia ekonomii neoklasycznej:
Ergodyczność (czyli determinizm ekonomiczny, założenie, że przyszłość jest statystycznym odzwierciedleniem przeszłości i tym samym nie mamy do czynienia z niepewnością przyszłości, a jedynie rozkładem prawdopodobieństwa). W zamian przyjmują założenie nieergodyczności, czyli wprowadzają fundamentalny czynnik niepewności do analiz ekonomicznych, a dane historyczne odnoszą się do innego rozkładu prawdopodobieństwa niż przyszłość, decyzje są oparte na subiektywnych oczekiwaniach.
Neutralność pieniądza – w odróżnieniu od innych szkół odwołujących się do Keynesa, postkeynesiści uważają, że pieniądz jest nieneutralny zarówno w krótkim, jak i w długim okresie, co wynika z właściwości każdej decyzji gospodarczej, będącej w istocie monetarnym kontraktem, a także z twierdzenia, że celem produkcji jest akumulacja majątku w postaci pieniężnej. Ponieważ logika przedsiębiorcy polega na wydawaniu pieniędzy (na wynagrodzenia, maszyny) w celu uzyskania większej ilości pieniędzy (ze sprzedaży), przyszłość jest niepewna, a monetarne kontrakty zwykle zawierają odsetki, to ekonomia potrzebuje więcej pieniądza w celu wzrostu, żeby zaspokoić wszystkie monetarne kontrakty. Sztywna podaż pieniądza będzie więc oddziaływać negatywnie na gospodarkę, co przeczy zarówno krótkookresowej, jak i długookresowej neutralności pieniądza. W dodatku pieniądz jest endogeniczny, czyli jego podaż jest ustalana wewnętrznie w gospodarce poprzez decyzje banków i pożyczających.
Aksjomat substytucji – czyli przekonanie, że występuje substytucja pomiędzy wszelakimi rodzajami dóbr. W odniesieniu do pieniądza Keynes twierdził, że wzrastający popyt na płynność i wzrost relacji cen aktywów płynnych do aktywów niepłynnych wykorzystywanych w produkcji dóbr nie przełoży się na wzrost popytu na aktywa niepłynne, więc substytucja w tym przypadku nie występuje. Dlatego wzrost skłonności do oszczędzania nie przełoży się na substytucję drożejącego pieniądza, np. na materiały, czyli ubytek w popycie nie będzie zrekompensowany. Implikuje to występowanie przymusowego bezrobocia.
↑R. Skidelsky, Keynes: The Return of the Master. Allen Lane, 2009, s. 42.
↑Harry Landreth i David C. Colander, Historia myśli ekonomicznej. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 429–430.
↑IzabelaI.BludnikIzabelaI., Ergodyczność i nieergodyczność otoczenia gospodarczego a rola państwa, 2014.
↑Randall LR.L.WrayRandall LR.L., The Development and Reform of the Modern International Monetary System, „Foundations of International Economics: Post-Keynesian Perspectives”, London and New York: Routledge, 1999.
↑Randall LR.L.WrayRandall LR.L., Money and Credit in Capitalist Economies: The Endogenous Money Approach, Aldershot, Hants, England and Brookfield, Vt., USA: E. Elgar, 1990.
↑PaulP.DavidsonPaulP., Financial Markets, Money, and the Real World., Cheltenham: Edward Elgar, 2002.