Presupozycja – w filozofii języka i pragmatyce treść przyjmowana w wypowiedzi za założoną, a nie przedstawiana jako jej główne twierdzenie. Presupozycję mogą wywoływać m.in. deskrypcje określone oraz czasowniki faktywne, np. „cieszyć się, że”. Zarówno zdanie „Anna cieszy się, że dostała prezent”, jak i jego zwykłe zaprzeczenie zazwyczaj zakładają, że Anna dostała prezent.
W ujęciu semantycznym związanym z Gottlobem Fregem i Peterem Strawsonem prawdziwość presupozycji jest warunkiem przypisania zdaniu prawdy lub fałszu. Klasyczny przykład to „Obecny król Francji jest łysy”. W tym ujęciu zdanie oraz jego zwykłe zaprzeczenie zakładają, że Francja ma obecnie króla. W innej analizie, zaproponowanej przez Bertranda Russella, zdanie twierdzące jest fałszywe, gdy nie ma takiego króla.
Robert Stalnaker wiązał presupozycję pragmatyczną z informacjami, które mówiący traktuje jako wspólne tło rozmowy. Mogą do niego należeć także założenia, których rozmówcy w rzeczywistości nie podzielają.