| Nagroda za | |
|---|---|
| Przyznający |
pismo „Femina” |
| Państwo | |
| Pierwsze rozdanie | |
Prix Femina – francuska nagroda literacka utworzona w 1904 z inicjatywy poetki Anny de Noailles oraz pisarki Judith Gautier (córki Teofila Gautier) przez 22 kobiety, współpracowniczki magazynu „La Vie heureuse”, wsparta później również przez czasopismo „Femina”. Wyniki są ogłaszane co roku w pierwszą środę listopada. W jury znajdują się wyłącznie kobiety, choć zwyciężyć mogą także mężczyźni.
Nagroda powstała jako przeciwwaga dla „męskiej” Nagrody Goncourtów. Pierwotnie nosiła nazwę „Prix Vie heureuse”, od nazwy magazynu wydawanego przez wydawnictwo Hachette. Po raz pierwszy nagroda została przyznana w dniu 4 grudnia 1904 decyzją jury, liczącego 20 pań (dwukrotnie więcej niż liczba mężczyzn w jury nagrody Goncourtów). Poza Anną de Noailles znalazły się w nim czołowe przedstawicielki francuskiej elity intelektualnej, m.in. Caroline de Broutelles (dyrektorka czasopisma), Julia Allard-Daudet (wdowa po pisarzu Alfonsie Daudecie), Jeanne Nette (żona Catulle Mendèsa), Lucie Faure (żona Georges’a Goyau), Séverine, Juliette Adam, Gabrielle Réval. W latach 20. XX w. zmieniono nazwę nagrody na obecną „Prix Femina” (lub „Prix Fémina”) – od nazwy wspierającego ją czasopisma utworzonego przez Pierre Lafitte'a. Liczbę członkiń jury ograniczono do 12.
Nagrody są przyznawane w trzech kategoriach: Prix Femina, Prix Femina Essai, Prix Femina Étranger (powieści zagraniczne).