Program West Ford

West Ford – seria amerykańskich wojskowych eksperymentów kosmicznych polegających na rozsianiu na orbicie okołoziemskiej ogromnych ilości miedzianych igieł – dipoli – utworzenie sztucznej jonosfery odbijającej fale radiowe z zakresu mikrofal (8 GHz). W tym celu Laboratorium Lincolna Politechniki Massachusetts przygotowało 480 milionów igieł o długości 1,77 cm i średnicę 0,00286 cm. Celem eksperymentów było stworzenie kanału łączności, który – w przeciwieństwie do podmorskich kabli – byłby niemożliwy do zniszczenia przez potencjalnego przeciwnika. Założenia programu straciły na aktualności wraz rozwojem łączności satelitarnej.

Misje West Ford:

West Ford 1 – 21 października 1961 – wyniesiony wraz z satelitą MIDAS 4. Rozsianie 33 kilogramów dipoli (około 480 mln igieł) nie powiodło się – igły pozostały zlepione cieczą która nie odparowała. Igły były zapakowane w zbiorniku o wymiarach 15 na 50 centymetrów. Miały zostać wyrzucone równomiernie na orbitę prawie kołową, przebiegającą na wysokości 3360 km, tworząc pierścień o szerokości 8 km i grubości 40 km, co dałoby rozmieszczenie igiełek w średniej odległości 360 m.
- perygeum: 3502 km
- apogeum: 3751 km
  W 1961 roku na zjeździe Międzynarodowej Unii Astronomicznej w Kalifornii potępiono prowadzenie tego typu eksperymentów, które mogą zagrozić międzynarodowym systemom łączności radiowej i obserwacjom astronomicznym. Mimo protestów uczonych całego świata, dwa lata później ponownie przeprowadzono próbę. Wyniki nie zostały opublikowane, uznano je za tajemnicę wojskową.
West Ford 2 – 9 maja 1963 – wyniesiony wraz z satelitą MIDAS 7. Udane rozsianie 22,5 kg dipoli (około 350 mln igieł o długości 1,78 cm i średnicy 17,8 μm), które utworzyły pierścień opasający Ziemię na wysokości około 3700 km, o grubości około 40 km i 8 km szerokości. „Chmura“ utrzymywała się przez prawie dwa miesiące, umożliwiając przeprowadzenie prób dalekosiężnej łączności, m.in. między stacjami amerykańskimi Camp Parks w pobliżu San Francisco a Millstone Hill w Westford, oddalone od siebie o około 4500 km.
- perygeum: 3610
- apogeum: 3680

Przypisy

1 2 3 Władysław Geisler. Nowości ze świata. „Astronautyka”. S (13), s. 31, kwiecień 1962. Polskie Towarzystwo Astronautyczne. ISSN 0004-623X. (pol.).
↑ Łukasz Michalik: Po co rozsypano w Kosmosie miliony miedzianych igieł?. Gadżetomania.pl. [dostęp 2015-03-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)]. (pol.).
1 2 3 4 Kopernik, Astronomia, Astronautyka Przewodnik encyklopedyczny, PWN, 1973 Warszawa
1 2 3 4 5 Paweł Elsztein: Przekazano za pośrednictwem satelity. Warszawa: Wydawnictwo Radia i Telewizji, 1979, s. 170.

[asa-1] 1 2 3 Władysław Geisler. Nowości ze świata. „Astronautyka”. S (13), s. 31, kwiecień 1962. Polskie Towarzystwo Astronautyczne. ISSN 0004-623X. (pol.).

[2] Łukasz Michalik: Po co rozsypano w Kosmosie miliony miedzianych igieł?. Gadżetomania.pl. [dostęp 2015-03-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)]. (pol.).

[PWN-3] 1 2 3 4 Kopernik, Astronomia, Astronautyka Przewodnik encyklopedyczny, PWN, 1973 Warszawa

[paweł-4] 1 2 3 4 5 Paweł Elsztein: Przekazano za pośrednictwem satelity. Warszawa: Wydawnictwo Radia i Telewizji, 1979, s. 170.