MIDAS 4

MIDAS 4
Inne nazwy	1961 Alpha Delta 1, West Ford 1, Agena B 1202
Indeks COSPAR	1961-028A
Indeks NORAD	00192
Zaangażowani	US Air Force, ARPA
Rakieta nośna	Atlas Agena B
Miejsce startu	Point Arguello, USA
	Orbita (docelowa, początkowa)
Perygeum	3496 km
Apogeum	3756 km
Okres obiegu	166 min
Nachylenie	95,9°
Mimośród	0,012988
	Czas trwania
Początek misji	21 października 1961 13:53:03 UTC
Koniec misji	28 października 1961
	Wymiary
Wymiary	dł. 6 m; śr. 1,5 m
Masa całkowita	1800 kg

MIDAS 4 – amerykański satelita obrony przeciwrakietowej. Czwarty statek wysłany w ramach programu MIDAS (ang. Missile Defense Alarm System, czyli system ostrzegawczy obrony rakietowej) należącego do US Air Force. MIDAS 4 prowadził testy związane z obserwacjami Ziemi w promieniach podczerwonych w celu wykrywania startów radzieckich rakiet balistycznych. Pracował jedynie siedem dni, gdyż z czterech paneli ogniw słonecznych działał tylko jeden. Statek przestał działać po wyczerpaniu się akumulatorów. Po raz pierwszy opublikowano szczegółowe informacje o skuteczności działania czujników podczerwieni. Czujniki te miały ujawnić m.in. fakt startu rakiety Titan z Przylądku Kennedy’ego w 90 sekundzie po jej starcie.
Z pomocą satelity próbowano zrealizować projekt West Ford – stworzenia wokół Ziemi pierścienia z miedzianych igiełek dla zbadania odbijania się fal radiowych od takiego „zwierciadła“. Miały one zostać wyrzucone równomiernie na prawie kołową orbitę na wysokości około 3360 km i utworzyć pierścień o szerokości 8 i grubości 40 kilometrów. Eksperyment nie udał się.

Rakieta Atlas Agena B z satelitą **MIDAS 4** na pokładzie

Statek pozostaje na orbicie okołoziemskiej, której żywotność szacowana jest na 100 tysięcy lat.

Skonstruowała go firma Lockheed Missiles and Space Division (obecnie Lockheed Martin Missiles and Space), w ramach rządowego kontraktu.

Ładunek

Monitor promieniowania kosmicznego
Transponder systemu geodezyjnego SECOR (ang. SEquential COllation of Range)
Radiometr (masa 1,68 kg)

Radiometr skanujący był zdolny do mierzenia emisji termicznej Ziemi i promieniowania słonecznego odbitego od powierzchni Ziemi. Radiometr składał się m.in. z: układu optycznego i filtrów umieszczonych w wieżyczce; dwóch bolometrów (razem 175 detektorów PbS): czułego na promieniowanie termiczne, 3,5–30 μm, i czułego na światło widzialne i bliską podczerwień, 0,2–4,5 μm; systemu telemetrii. Każdy detektor miał pole widzenia około 5 stopni. Taki sam przyrząd poleciał na satelitach MIDAS 3 i MIDAS 5, z takim wyjątkiem, że ten wyposażony był w obrotowe zwierciadło pozwalające skanować Ziemię od horyzontu do horyzontu; wyprodukowany przez Baird-Atomic Inc. (obecnie Baird Corporation).

West Ford 1. Eksperyment był przedmiotem ostrej krytyki wielu uczonych z różnych krajów, z uwagi na możliwe zakłócenie łączności radiowej i optycznych badań astronomicznych.

Przypisy

1 2 3 4 Olgierd Wołczek: Zwiad kosmiczny. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1967, s. 38.
↑ Geisler Władysław. Nowości ze świata. „Astronautyka”. S (13), s. 31, kwiecień 1962. Polskie Towarzystwo Astronautyczne. ISSN 0004-623X. (pol.).

Bibliografia

MIDAS 4. [w:] NSSDCA Master Catalog [on-line]. NASA. (ang.).
Space 40 (cz.)
Jonathan’s Space Home Page (ang.)
Mark Wade: Midas. [w:] Encyclopedia Astronautica [on-line]. (ang.).

[olgierd-1] 1 2 3 4 Olgierd Wołczek: Zwiad kosmiczny. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1967, s. 38.

[asa-2] Geisler Władysław. Nowości ze świata. „Astronautyka”. S (13), s. 31, kwiecień 1962. Polskie Towarzystwo Astronautyczne. ISSN 0004-623X. (pol.).