Proton K

Proton K
Rodzina rakiet nośnych Proton
Ilustracja
Start rakiety Proton K z modułem DOS-8
Producent

Państwowe Produkcyjno-Badawcze Centrum Kosmiczne im. M. Chruniczewa

Data pierwszego startu

10 marca 1967

Data ostatniego startu

30 marca 2012

Statystyki
Wszystkie starty

311

Udane starty

285 (92%)

Nieudane starty

26

Siła ciągu przy starcie

10 470 kN

Wymiary
Długość

50 m

Średnica

7,4 m

Masa całkowita

669 085 kg

Stopnie rakiety
Stopień 1.

8K82K-1

Stopień 2.

8K82K-2

Stopień 3.

8K82K-3

Proton K (ros. Протон-К) – radziecko-rosyjska rakieta nośna, wywodząca się z radzieckiej rakiety UR-500 Proton. Była budowana przez Państwowe Produkcyjno-Badawcze Centrum Kosmiczne im. M. Chruniczewa. Wykorzystywana w latach 1967–2012.

Opis rakiety

Proton K, w przeciwieństwie do bazowej rakiety Proton, był rakietą trójstopniową. Pierwszy człon wykorzystywał zestaw 6 silników RD-253, których projektantem był Walentin Głuszko. Zestaw ten zapewniał siłę ciągu 10 470 kN. Drugi stopień wykorzystywał 4 silniki RD-0210 (2399 kN), zaś trzeci stopień miał jeden silnik RD-0212 oraz 4 silniczki sterowe (613,8 kN). Podobnie do innych rakiet UR, Proton K całkowicie wykorzystywał paliwo hipergolowe – mieszaninę UDMH i tetratlenku diazotu.

Bazowa trójstopniowa konfiguracja Protona K wykorzystana została 30 razy. Tą rakietą zostały wyniesione następujące ładunki:

Wiele startów wykorzystywało również czwarty stopień. Wykorzystywane były 3 rodzaje górnego stopnia:

Ostatni start Protona K miał miejsce 30 marca 2012. Ładunkiem był Kosmos 2479, ostatni satelita systemu wczesnego ostrzegania o nazwie Oko. Konstrukcją, która zastąpiła całkowicie Protona K, jest rakieta Proton M, produkowana nieprzerwanie od 2001 roku.