Putinizm

Władimir Putin na wiecu w Sewastopolu przed wyborami prezydenckimi w 2018 roku

Putinizm – ustrój społeczny, ekonomiczny i polityczny Rosji doby rządów Władimira Putina, o silnym skupieniu władzy politycznej i zarządzania finansami w rękach tzw. „siłowików”, czyli byłych i obecnych funkcjonariuszy służb mundurowych i specjalnych, głównie Federalnej Służby Bezpieczeństwa, Sił Zbrojnych, Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz Federalnej Służby Wojsk Gwardii Narodowej. Jest to specyficzna państwowa gospodarka kapitalistyczna, która funkcjonuje nie na zasadach gospodarki rynkowej, lecz na państwowych koncesjach dotyczących podziału wpływów pomiędzy różnymi częściami politycznej elity kraju.

Putinizm jest tematem różnorodnych rozważań współczesnej politologii, filozofii politycznej, publicystyki politycznej. W pojęciach politologii zachodniej określany jest jako „całkowicie nowa, wielopoziomowa formacja polityczna, która łączy w sobie elementy bonapartyzmu, klasycznego faszyzmu z okresu międzywojennego (w szczególności wariantu włoskiego) i współczesnego populizmu Silvio Berlusconiego”, w pojęciach zachodniej filozofii politycznej jako „Panrosyjska odmiana ultranacjonalizmu, przesuwająca Rosjan na stanowisko dominującego narodu aryjskiego”. Co więcej, podkreśla się, że „putinizm w XXI wieku stał się pojęciem równie znaczącym jak stalinizm w XX wieku”.

U zalążków putinizmu leżą zmiany społeczno-polityczne lat 1990., szczególnie rozpad ZSRR i wpływ Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego na tok tych przemian, oraz wynikły z nich wewnętrzny spór o kształt państwowości rosyjskiej, jaki toczyli między sobą Prezydent Boris Jelcyn, parlament Rosji, zwolennicy silnej władzy prezydenckiej i zwolennicy silnej roli organów ustawodawczych. Ustrój przyjął postać dojrzałą począwszy od 2012 roku, gdy Dmitrij Miedwiediew kończył kadencję prezydencką, a Władimir Putin rozpoczynał trzecią kadencję prezydencką. Wówczas w Rosji rozpoczęła się szeroko zakrojona radykalizacja warunków prawnych, w tym reformy obyczajowe zgodne z tradycjonalizmem prawosławia i aparatu państwowego w duchu radzieckiego dziedzictwa społeczno-politycznego.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Richard Rahn, From Communism to Putinism [online], www.brusselsjournal.com [dostęp 2020-02-17].
  2. ↑ George F. Will, Putinism On the March, Washington Post, November 30, 2004.
  3. ↑ Brian Whitmore, Putin May Go, But Can 'Putinism' Survive? [online], RadioFreeEurope/RadioLiberty [dostęp 2020-02-17] (ang.).
  4. ↑ Macek 2015 ↓, s. 116.
  5. 1 2 Marcel H. van Herpen, Putinizm: Powolny rozwój radykalnego reżimu prawicowego w Rosji, Gdańsk: Grupa Wydawnicza Harmonia, 2014, ISBN 978-83-63788-01-8.
  6. 1 2 Łukasz Andrzej Glinka, Aryan Unconscious: Archetype of Discrimination, History & Politics, Great Abington, UK: Cambridge International Science Publishing, 2014, ISBN 978-1-907343-59-9.
  7. 1 2 Maria Domańska, Putinizm po Putinie, Ośrodek Studiów Wschodnich, Warszawa 2019.
  8. 1 2 Arnold Beichman, Regression in Russia [online], politicalmavens.com [dostęp 2020-02-17] [zarchiwizowane z adresu 2020-09-25].
  9. ↑ Rojek: Czym jest putinizm [online], klubjagiellonski.pl [dostęp 2020-02-17] [zarchiwizowane z adresu 2020-02-17] (pol.).
  10. ↑ Putinizm w kryzysie [online], www.rp.pl [dostęp 2020-02-17] (pol.).

Bibliografia