| Quedius | |||||
| Stephens, 1829 | |||||
Quedius longicornis | |||||
| Systematyka | |||||
| Domena | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Królestwo | |||||
| Typ | |||||
| Gromada | |||||
| Rząd | |||||
| Podrząd | |||||
| Rodzina | |||||
| Podrodzina | |||||
| Plemię | |||||
| Podplemię | |||||
| Rodzaj |
Quedius | ||||
| Typ nomenklatoryczny | |||||
|
Staphylinus levicollis Brullé | |||||
| |||||







Marga (Quedius) – rodzaj chrząszczy z rodziny kusakowatych i podrodziny kusaków.
Rodzaj ten został wprowadzony w 1829 roku przez Jamesa Francisa Stephensa.
Chrząszcze o wydłużonym ciele. Głowę mają owalną lub okrągławą, węższą od przedplecza, o skroniach od spodu zwykle odgraniczonych ostrą listewką, a oczach różnych rozmiarów. Znajdujące się na głowie punkty czołowe, ciemieniowe i skroniowe są istotne w oznaczaniu. Paciorkowate czułki mają pierwszy człon krótszy niż dwa następne razem wzięte. Aparat gębowy cechują warga górna o przedniej krawędzi wykrojonej, niewykrojonej lub wciętej, żuwaczki z jednym lub dwoma zębami na krawędziach wewnętrznych, ostatni człon głaszczków szczękowych nie krótszy i węższy od poprzedniego, zaostrzony lub wrzecionowaty u szczytu, a ostatni człon krótkich głaszczków wargowych stożkowaty lub wrzecionowaty i dłuższy od poprzedniego. Przedtułów cechuje się zesklerotyzowanymi epimerami trójkątnego kształtu. Przedplecze zwykle ma dwa grzbietowe rzędy po 2–4 punkty oraz parę dużych punktów przy brzegach bocznych, zaś jego epipleury są podwinięte na spód i z boku niewidoczne. Przednia para odnóży ma u obu płci rozszerzone stopy.
Kusaki te bytują w ściółce, wśród mchów, w dziuplach i pod korą starych drzew, w chodnikach ksylofagów, w mrowiskach, w gniazdach błonkówek i norach ssaków. Liczne gatunki są stenotopowe i wrażliwe na zakłócenia swego środowiska np. gospodarką człowieka.
Przedstawiciele rodzaju występują w krainach: palearktycznej, nearktycznej, orientalnej, neotropikalnej, etiopskiej (z wyłączeniem Madagaskaru) i australijskiej (z wyłączeniem Oceanii). W Polsce stwierdzono 58 gatunków (zobacz też: kusakowate Polski)
Należy tu około 800 opisanych gatunków: