Quinio

Multiplum (oktonion) Aleksandra Sewera z ok. 230 r. (51,15 g)

Quinio (kwinion) – określenie monety złotej z czasów cesarstwa rzymskiego, mającej wartość 5 aureusów (aurei).

Podobnie jak mniejsze jednostki (binio, ternio i kwaternio), należała do kategorii tzw. multiplów (wielokrotności), pojawiających się liczniej w III w. n.e. wraz z kryzysem finansów państwa i przyspieszoną dewaluacją obiegowego pieniądza. Emitowane w ograniczonej ilości i nie będące w normalnym obiegu, spełniały one rolę monet okolicznościowo-pamiątkowych (komemoratywnych) względnie nagradzających (jako tzw. donatywy). Zazwyczaj przechowywano je z osobistymi precjozami (tezauryzowano), przekazując z pokolenia na pokolenie, czemu należy zawdzięczać na ogół znakomity stan ich zachowania.

Liczne i zróżnicowane multipla pojawiają się zwłaszcza za rządów Filipa I Araba i Filipa II (Młodszego). Jeszcze liczniejsze za Galiena, gdy wypuszczano monety nawet o 10-krotnej i 20-krotnej wartości aureusa. Kwiniony i seniony (sześciokrotne aureusy) znane są z czasów panowania Klaudiusza II Gockiego, Karusa, Karynusa, Numeriana oraz tetrarchów.

Konstantyn Wielki ok. 330 r. zapoczątkował nowy cykl multiplów bitych w srebrze (wciąż trudnych do oszacowania ilościowo), których mniej lub bardziej ciągłe emisje trwały do czasów Honoriusza, a wyjątkowo – aż do Justyniana. Znaczącą większość jednak w tym okresie stanowiły multipla złote.

W dawnej numizmatyce potocznie zwane medalami, multipla nadal często zaliczane są do medalionów, które zasadniczo jednak różnią się od nich brakiem legendy w otoku i oznaczeń menniczych w odcinku (ekserdze).

Przypisy

  1. ↑ Secondina L. Cesano: «Medaglione» w L'Enciclopedia Italiana (Treccani). Roma 1934 (wł.).
  2. ↑ Laura Breglia: «Medaglione» w Enciclopedia dell'arte antica, classica e orientale. Roma 1961, t. IV, s. 944-948.

Bibliografia

Literatura