Herb | |
| Motor Lublin Spółka Akcyjna | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Siedziba | |
| Adres |
ul. Stadionowa 1 |
| Data założenia | |
| Forma prawna | |
| Numer KRS | |
| Akcjonariusz |
41,5%: Zbigniew Jakubas |
| Prezes | |
| Przewodniczący rady nadzorczej |
Izabela Bobrzyk |
| Dyrektor sportowy |
wakat |
| Kod |
MOT |
| Maskotka |
Koziołek Zygmunt |
| Przydomek |
Motorowcy |
| Sponsor techniczny | |
| Barwy | |
| żółto-biało-niebieskie | |
| I zespół | |
| Liga | |
| Stadion | |
| Trener | |
| Asystent trenera |
Łukasz Włodarek |
| Mecze | |
| Debiut w Ekstraklasie Motor 1:1 Zagłębie Sosnowiec (Lublin, Polska; 17 sierpnia 1980) | |
| Strona internetowa | |
Motor Lublin (dawn. Robotniczy Klub Sportowy Motor Lublin) – polski klub piłkarski z siedzibą w Lublinie, założony w 1950 r. Od sezonu 2024/2025 ponownie występuje w Ekstraklasie. Swoje mecze rozgrywa na Motor Lublin Arenie.
Klub powstał przy budowanej Fabryce Samochodów Ciężarowych w Lublinie i przez wiele dekad był związany z przemysłem motoryzacyjnym miasta. W okresie PRL należał do największych klubów sportowych Lubelszczyzny, prowadząc liczne sekcje sportowe, w tym piłkarską i żużlową.
Motor jest najbardziej utytułowanym klubem piłkarskim z Lublina i jednym z najbardziej rozpoznawalnych klubów sportowych wschodniej Polski. Do końca sezonu 2025/2026 rozegrał 11 sezonów w Ekstraklasie, trzykrotnie docierał do ćwierćfinału Pucharu Polski, uczestniczył w rozgrywkach Pucharu Intertoto oraz zdobył mistrzostwo Polski juniorów U-19 w 1971 r.
Największe sukcesy w rozgrywkach ligowych klub odnosił w latach 80. XX w. Po spadku z najwyższej klasy rozgrywkowej w 1992 r. przez ponad trzy dekady występował na niższych szczeblach ligowych, powracając do Ekstraklasy po zwycięstwie w barażach w 2024 r.
Początki klubu sięgają drużyny Metalowca Lublin, wywodzącej się spośród pracowników Lubelskiej Fabryki Maszyn Rolniczych. W grudniu 1950 r. w jej miejsce utworzono Związkowe Koło Sportowe „Stal” Lublin, założone przez grupę pracowników budowanej Fabryki Samochodów Ciężarowych (FSC) w Lublinie. Głównymi animatorami tych działań byli Zdzisław Czubaszek i Tadeusz Osiński. Zespół rozpoczął rozgrywki od klasy B (ówczesnej V ligi) i awansował do klasy A już po pierwszym sezonie. Rok później patronat nad klubem przejęła w całości FSC, a drużyna, przemianowana na Stal FSC, uzyskała awans do wojewódzkiej klasy wydzielonej. W sezonie 1957 prezes Zdzisław Czubaszek poinformował o zmianie nazwy klubu na Robotniczy Klub Sportowy „Motor” Lublin, a także o przydzieleniu przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie terenów pod nowy obiekt sportowy w dzielnicy Kalinowszczyzna na rogu ulic Mełgiewskiej i Łęczyńskiej przy planowanej Trasie W-Z.
Po dwóch nieudanych próbach barażowych w 1959 r. i 1962 r., Motor po raz pierwszy awansował do II ligi w sezonie 1964/1965, po zwycięstwie 3:0 nad CKS Czeladź w dodatkowym meczu barażowym w Łodzi, obserwowanym przez 10 tysięcy kibiców, z czego 7 tysięcy przyjechało z Lublina. W lidze utrzymał się jednak tylko jeden sezon. Drugi awans nastąpił w sezonie 1967/1968, po zwycięstwie 3:1 nad bezpośrednim rywalem, Włókniarzem Łódź. W spotkaniu tym jedną z bramek zdobył Witold Sokołowski, który w tym sezonie był najlepszym strzelcem Motoru z dorobkiem 18 goli i jednym z kluczowych zawodników drużyny w tamtym okresie. W 1970 r. konsultantem piłkarzy klubu został Kazimierz Górski, a w sezonie 1970/1971 zespół zdobył mistrzostwo Polski juniorów U-19. W zwycięskiej drużynie juniorów, prowadzonej przez Jerzego Adamca, wystąpił m.in. Władysław Żmuda, jeden z późniejszych czołowych piłkarzy w historii polskiej reprezentacji. W tym samym roku najlepszym strzelcem II ligi, z dziesięcioma golami, został zawodnik Motoru Andrzej Kaczewski. Po spadku do III ligi w 1972 r. i ponownym awansie w 1973 r., Motor w sezonie 1973/1974 walczył o wejście do I ligi, ostatecznie przegrywając decydujący mecz ze Stomilem Olsztyn i kończąc rozgrywki na 2. miejscu za Arką Gdynia; najlepszym strzelcem zespołu w tym sezonie był Jerzy Krawczyk, autor 17 bramek. Po tym niepowodzeniu drużynę opuściło kilku czołowych zawodników – wśród nich określany w klubowych opracowaniach jako najlepszy piłkarz regionu w tamtym okresie Ryszard Brysiak, który przeniósł się do Polonii Bytom, a także Andrzej Kaczewski, Paweł Śpiewak i Andrzej Sykta. W sezonie 1978/1979, po remisie 3:3 i porażce w rzutach karnych z Szombierkami Bytom, klub znalazł się o krok od półfinału Pucharu Polski – największego wówczas sukcesu pucharowego w swojej historii.
W styczniu 1979 r. zespół objął Bronisław Waligóra, a w sezonie 1979/1980 Motor zdominował swoją grupę II ligi, zapewniając sobie mistrzostwo z czterokolejkowym wyprzedzeniem; 24 maja 1980 r., pokonując Raków Częstochowa 1:0 po golu Bolesława Mącika, klub po raz pierwszy w historii awansował do I ligi (obecnie Ekstraklasa). W swoim debiucie na najwyższym poziomie rozgrywkowym w sezonie 1980/1981 zajął 10. miejsce, a w drugim sezonie w ekstraklasie spadł z powrotem do II ligi. W tym samym sezonie Motor po raz drugi w historii awansował do ćwierćfinału Pucharu Polski, gdzie odpadł po porażce z Arką Gdynia.

W 1983 r., pod wodzą debiutującego w samodzielnej pracy Lesława Ćmikiewicza, Motor wrócił do I ligi po zwycięstwie 4:0 nad Resovią w decydującym meczu, oglądanym przez rekordowe wówczas 30 tysięcy widzów; po dwie bramki w tym spotkaniu zdobyli Mirosław Car i Andrzej Pop, a tydzień później to właśnie Pop przesądził o awansie, strzelając jedynego gola w wygranym 1:0 wyjazdowym meczu z Polonią Warszawa. W sezonie 1982/1983 klub wystąpił w 22. edycji rozgrywek Pucharu Intertoto, rywalizując z drużynami z Danii, Niemiec Zachodnich i Szwajcarii: Lyngby BK, MSV Duisburg i FC Luzern, zajmując 3. miejsce w swojej grupie. W I lidze klub grał do 1987 r., osiągając w sezonie 1984/1985 najwyższą w swojej ówczesnej historii lokatę – 9. miejsce, z dorobkiem 29 punktów; w tym samym sezonie najlepszym strzelcem całej ekstraklasy, z czternastoma golami, został zawodnik Motoru Leszek Iwanicki. Po kolejnym awansie w 1989 r., wywalczonym w barażu z Pogonią Szczecin (Motor uległ 2:3 w pierwszym meczu w Szczecinie, bramki zdobyli Jerzy Matys i Marek Sadowski, po czym w rewanżu w Lublinie wygrał 2:0 golami Sadowskiego i Zbigniewa Grzesiaka), Motor spadł z ekstraklasy w sezonie 1991/1992, kończąc rozgrywki na 15. miejscu mimo zwycięstwa 5:2 w ostatniej kolejce z Zagłębiem Sosnowiec; od tego czasu klub przez 32 lata nie występował na najwyższym szczeblu ligowym. Rekordzistą klubu pod względem liczby występów w ekstraklasie pozostaje Waldemar Fiuta, który rozegrał w niej 177 spotkań w barwach Motoru.
Po spadku z ekstraklasy klub przechodził trwały regres sportowy: w sezonie 1995/1996 spadł do III ligi, a dwa lata później do IV ligi, zmieniając przy tym nazwę na Lubelski Klub Piłkarski, m.in. w celu uniknięcia egzekucji komorniczej związanej z zadłużeniem. W styczniu 2002 r., w okresie głębokiego kryzysu organizacyjnego klubu, funkcję menedżera LKP Motor Lublin objął były zawodnik i trener klubu Witold Sokołowski, wspierany przez Krzysztofa Rześnego. W chwili rozpoczęcia ich współpracy zespół zajmował pierwsze miejsce w tabeli IV ligi. Ostatecznie w sezonie 2001/2002 Motor wywalczył awans do III ligi z 26-punktową przewagą nad drugą w tabeli Tomasovią Tomaszów Lubelski.
W sezonie 2006/2007 zespół pod wodzą Ryszarda Kuźmy wygrał rozgrywki III ligi i po 11-letniej przerwie wrócił do II ligi. Awans został przesądzony 6 czerwca 2007 r. bezbramkowym wyjazdowym remisem z Sandecją Nowy Sącz. W sezonie 2008/2009 Motor zajął spadkowe 15. miejsce, mimo to przystąpił w następnym sezonie do rozgrywek o mistrzostwo II ligi, po nieotrzymaniu licencji przez GKS Jastrzębie. Po zakończeniu sezonu z klubu odszedł trener Kuźma, który przyjął pracę asystenta Jacka Zielińskiego w Lechu Poznań. W sezonie 2009/2010 Motor zajął spadkowe 18. miejsce i został zdegradowany na III poziom rozgrywkowy. Przez okres kryzysu i prób odbudowy z klubem związany był, w trzech różnych okresach, napastnik Piotr Prędota; innymi ważnymi zawodnikami byli m.in.: Marcin Syroka, Marcin Popławski, Dawid Ptaszyński, Artur Ryczek i Paweł Maziarz – wszyscy zaliczyli po ponad 200 występów w barwach Motoru.
W 2010 r. powstała spółka akcyjna Motor Lublin S.A. W sezonie 2010/2011, ze względu na długi sięgające 1,7 miliona złotych, klub zmuszony był wykupić licencję na występy w II lidze od mistrza III ligi lubelsko-podkarpackiej – Spartakusa Szarowola. W 2011 r. podpisano umowę na budowę Areny Lublin (obecnie Motor Lublin Arena), na której klub rozegrał pierwszy mecz w sezonie 2014/2015 na IV szczeblu ligowym, remisując z Lublinianką 1:1. Na trybunach zasiadło 6500 widzów.
W sezonie 2019/2020, skróconym z powodu pandemii COVID-19, Motor uzyskał awans do II ligi decyzją Lubelskiego Związku Piłki Nożnej, prowadzącego rozgrywki III ligi grupy IV. 4 czerwca 2020 r., przed rozpoczęciem sezonu 2020/2021, ogłoszono, że nowym większościowym udziałowcem klubu został Zbigniew Jakubas, co zapoczątkowało okres dynamicznego rozwoju. W sezonie 2022/2023 Motor, prowadzony przez trenera Gonçalo Feio, awansował do I ligi po wygranym w rzutach karnych barażu ze Stomilem Olsztyn. W trakcie tego sezonu zespół dotarł również do ćwierćfinału Pucharu Polski, wyrównując najlepsze osiągnięcie klubu w tych rozgrywkach. W sezonie 2023/2024, pod wodzą trenera Mateusza Stolarskiego, klub awansował na najwyższy szczebel ligowy, wygrywając wyjazdowy mecz barażowy z Arką Gdynia 2:1. Gospodarze prowadzili od 13. minuty, jednak w końcówce spotkania Motor odwrócił jego losy, strzelając dwie bramki: w 87. minucie trafił Bartosz Wolski, a w doliczonym czasie gry Mbaye Jacques Ndiaye, dając klubowi po 32 latach przerwy powrót do Ekstraklasy. Kadrę, która wywalczyła ten awans kibice i media zaczęli określać mianem „Niezniszczalnych” – przydomek ten spopularyzował trener Stolarski, podkreślając w wypowiedziach dla mediów rolę zespołowości i wzajemnego zaufania w drużynie.

W sezonie 2024/2025 – pierwszym po ponownym awansie – „Niezniszczalni” Stolarskiego zajęli 7. miejsce w Ekstraklasie, zdobywając 49 punktów. Jest to dotychczas najlepszy wynik w historii występów klubu na najwyższym szczeblu rozgrywkowym. Najlepszym strzelcem zespołu w tym sezonie był Samuel Mráz, który zdobywając 16 bramek w Ekstraklasie ustanowił klubowy rekord strzelecki na najwyższym szczeblu rozgrywek, poprawiając poprzednie osiągnięcie Leszka Iwanickiego z sezonu 1984/1985. W sezonie 2025/2026 Motor zajął 12. miejsce w lidze z dorobkiem 43 punktów, zapewniając sobie utrzymanie na najwyższym poziomie rozgrywkowym drugi rok z rzędu. W tym sezonie rekord Mráza pobił Karol Czubak, który zdobywając 18 bramek został drugim najlepszym strzelcem całej Ekstraklasy, klubowym rekordzistą pod względem liczby goli zdobytych w jednym sezonie w najwyższej klasie rozgrywkowej oraz otrzymał tytuł napastnika sezonu 2025/26 w Ekstraklasie.
W czerwcu 2026 r. Mateusz Stolarski przestał pełnić funkcję trenera pierwszego zespołu, a jego następcą został Mariusz Misiura, dotychczasowy szkoleniowiec Wisły Płock. Latem 2026 r. Motor przeszedł znaczną przebudowę kadry przed swoim trzecim kolejnym sezonem po powrocie do Ekstraklasy. Z klubem pożegnało się czternastu zawodników, w tym większość „Niezniszczalnych”. Do Deportivo La Coruña sprzedano ponadto za około 6 mln euro rezerwowego Brighta Ede, co stanowi rekord transferowy w historii Motoru. Do zespołu dołączyli m.in. na zasadzie wolnego transferu Bartosz Bereszyński, Mateusz Łęgowski i Rony Lopes. 6 lipca 2026 r. klub ogłosił wycofanie drużyny rezerw z rozgrywek IV ligi lubelskiej i jej faktyczną likwidację, tłumacząc decyzję nową strategią szkolenia młodzieży opartą na współpracy z klubami partnerskimi na szczeblu centralnym.
Według stanu na koniec sezonu 2025/2026 Motor Lublin zaliczył: 11 sezonów w ekstraklasie, 23 sezony na drugim szczeblu ligowym, 1/4 finału Pucharu Polski (1978/1979, 1981/1982 i 2022/2023), mistrzostwo Polski juniorów U-19 (1971 r.), dwa brązowe medale mistrzostw Polski juniorów U-19 (1970 r. i 1976 r.), brązowy medal mistrzostw Polski juniorów U-17 (2017 r.) oraz udział w rozgrywkach Pucharu Intertoto (1982 r.).
Motor Lublin należy do najbardziej rozpoznawalnych i zasłużonych klubów sportowych Lubelszczyzny. W drugiej połowie XX w. był jednym z symboli sportowych Lublina, a jego historia stanowi istotny element dziedzictwa sportowego regionu. Jego rozwój przez dziesięciolecia był ściśle związany z Fabryką Samochodów Ciężarowych w Lublinie, przy której powstał i która stanowiła jego główne zaplecze organizacyjne oraz finansowe. Dzięki wsparciu zakładu klub rozwinął działalność wielosekcyjną i stał się jednym z największych ośrodków sportowych regionu. W 1959 r. zrzeszał 682 sportowców działających w 16 sekcjach sportowych, obejmujących m.in. piłkę nożną, żużel, lekkoatletykę, kajakarstwo, pływanie, hokej na lodzie i siatkówkę. Największą popularność zdobyła sekcja piłki nożnej. Występy zespołu w ekstraklasie w latach 80. XX w. oraz po powrocie do najwyższej klasy rozgrywkowej w 2024 r. przyczyniły się do utrwalenia pozycji Motoru jako jednego z najważniejszych klubów sportowych we wschodniej Polsce.
Popularność klubu wykraczała poza sferę sportu. Już od lat 60. XX w. mecze Motoru należały do najważniejszych wydarzeń w Lublinie, gromadząc wielotysięczną publiczność m.in. podczas meczów derbowych i stanowiąc istotny element życia społecznego miasta. Szczególne znaczenie zyskał w latach 80., gdy występował w najwyższej klasie rozgrywkowej. Spotkania rozgrywane na stadionie przy al. Zygmuntowskich regularnie przyciągały komplety widzów, a podczas walki o awans do I ligi frekwencja sięgała kilkudziesięciu tysięcy osób. Mecz z Resovią Rzeszów w sezonie 1982/1983 oglądało około 30 tysięcy kibiców, co należy do najwyższych frekwencji w historii lubelskiego sportu. Występy w najwyższej klasie rozgrywkowej przyczyniły się do powstania silnego środowiska kibicowskiego skupiającego sympatyków z całego regionu, a Motor stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Lublina i Lubelszczyzny. Tradycje te były kontynuowane również po spadku z ekstraklasy i znalazły odzwierciedlenie w kulturze kibicowskiej oraz przestrzeni miejskiej. W XXI w. przejawiają się one m.in. w oprawach meczowych, muralach i graffiti poświęconych klubowi.
Istotnym elementem tradycji klubu pozostaje również żużel. Drużyna żużlowa Motoru przez wiele lat występowała na najwyższych szczeblach rozgrywek krajowych, a jej sukcesy przyczyniły się do popularyzacji sportu żużlowego w Lublinie i regionie, w tym do powstania najbardziej utytułowanego klubu w Lublinie, 3-krotnego drużynowego mistrza Polski – Speedway Lublin.
Barwami klubowymi są żółty, biały i niebieski, co dało kibicom przydomek „Żółto-Biało-Niebiescy”. Kolorystyka ta była używana przez klub od początku jego działalności i stała się jednym z najważniejszych elementów jego tożsamości.
W pierwszych latach działalności klub występował pod nazwą Związkowe Koło Sportowe „Stal” Lublin, a następnie Stal FSC. W tym okresie używano znaków nawiązujących do symboliki zrzeszeń sportowych oraz patronującej klubowi Fabryki Samochodów Ciężarowych. Po przyjęciu w 1957 r. nazwy Robotniczy Klub Sportowy „Motor” Lublin opracowano charakterystyczny emblemat, który przez kolejne dekady stał się jednym z najważniejszych symboli klubu. Historyczny herb klubu, używany od 1957 r. do końca lat 90., miał kształt tarczy w formie inicjału „M” z wkomponowanym czerwonym trójkątem, w którym umieszczono uproszczony rysunek kozła zaczerpnięty z herbu Lublina. Sposób zapisu nazwy klubu w herbie nie był jednolity i na różnych materiałach klubowych występowały warianty wykorzystujące zarówno krój bezszeryfowy (grotesk), jak i szeryfowy (egipcjanka).
Po przemianach ustrojowych i organizacyjnych w latach 90., w tym zmianie nazwy na Lubelski Klub Piłkarski, tradycyjny herb RKS Motor przestał być oficjalnie używany. Klub funkcjonował wówczas pod zmienioną identyfikacją wizualną, jednak wśród kibiców nadal obecny był dawny znak z literą „M” i lubelskim kozłem. W sierpniu 2010 r., wraz z powstaniem spółki akcyjnej Motor Lublin S.A., opracowano wspólnie z kibicami nowe logo, nawiązujące do historycznego herbu z czasów RKS. Zachowano charakterystyczny motyw litery „M” oraz kozła, natomiast dodano liście laurowe i szarfę z napisem „Lublin”. Nowy znak miał podkreślać ciągłość historyczną klubu oraz jego związek z miastem. Współczesny herb Motoru Lublin zachowuje podstawowe elementy tradycyjnej identyfikacji – literę „M” oraz motyw kozła inspirowany herbem Lublina. Klub występuje w barwach żółto-biało-niebieskich, nawiązujących do tradycji sięgającej początków jego działalności.
Od sezonu 2016/2017, od meczu z Garbarnią Kraków, na trybunach lubelskiego stadionu śpiewana jest przyśpiewka, która z czasem stała się nieoficjalnym hymnem klubu. Na jej podstawie 8 lipca 2024 r. Stowarzyszenie Kibiców Motoru Lublin „Motorowcy” nagrało profesjonalną wersję utworu pod tytułem „Koziego grodu duma”. Podczas obchodów 75-lecia klubu w 2025 r. na placu Litewskim podświetlono instalacje w barwach Motoru, a klubowy hymn odegrano z balkonu lubelskiego ratusza. W repertuarze kibiców funkcjonuje również szereg innych przyśpiewek klubowych, zebranych między innymi w internetowym śpiewniku prowadzonym przez fanów drużyny. Klubowi poświęcono także utwory muzyczne wykraczające poza tradycyjne przyśpiewki stadionowe, tworzone przez lokalnych i związanych z kibicowskim środowiskiem wykonawców, takich jak wrocławski zespół streetpunkowy Contra Boys, autor utworu „Motor gol” wydanego przy współudziale lubelskiej grupy The Gits. Motorowi poświęcił także kilka utworów lubelski raper Stoku PMD, w tym „Motor napędowy” oraz „Był, będzie, jest”. Przed meczami klubu grają też niekiedy lokalni artyści, jak inny raper Wiśnia Bakajoko, który wystąpił na Motor Lublin Arenie przed spotkaniem z Piastem Gliwice w maju 2025 r.

Głównym lokalnym rywalem Motoru jest KS Lublinianka – najstarszy klub piłkarski w Lublinie, założony w 1921 r. jako Wojskowy Klub Sportowy Lublin. Mecze obu drużyn określane są mianem derbów Lublina; pierwszy z nich rozegrano 18 kwietnia 1953 r. w ramach mistrzostw III ligi, a zwyciężyła Lublinianka (grająca wówczas jako OWKS Lublin) 3:1 z Motorem (występującym jako Stal Lublin). Do lipca 2026 r. kluby rozegrały łącznie 39 spotkań ligowych, a rekordowa frekwencja na derbach wyniosła 20 tysięcy widzów – dwukrotnie na stadionie przy ul. Leszczyńskiego (1962 r., 1967 r.) i raz na stadionie przy Alejach Zygmuntowskich (1972 r.). Pierwszy w historii ligowy pojedynek obu klubów rozegrany w II lidze odbył się 1 września 1973 r. i zakończył się zwycięstwem Motoru 2:0.
Choć przed II wojną światową o mistrzostwo Polski rywalizowały zarówno WKS, jak i Lublinianka, w powojennej historii ekstraklasy miasto reprezentował wyłącznie Motor. Współcześnie zdecydowaną przewagę liczebną w mieście mają kibice Motoru, zorganizowani m.in. wokół grupy określającej się jako „Banda Motor”.
W pierwszych latach działalności klubu, po jego powstaniu w 1950 r., Motor Lublin nie posiadał własnego stadionu. Mecze rozgrywano na różnych obiektach w mieście, w tym na stadionie Lublinianki przy ul. Leszczyńskiego. Obiekt ten pełnił funkcję jednego z pierwszych miejsc rozgrywania spotkań przez młody klub, zanim Motor uzyskał własną bazę sportową. W 1957 r. władze miasta przydzieliły klubowi tereny pod nowy obiekt sportowy w dzielnicy Kalinowszczyzna. Latem 1959 r. rozpoczęto budowę stadionu przy ul. Kresowej, który oddano do użytku 3 sierpnia 1961 r., podczas spartakiady zakładowej z okazji X-lecia Fabryki Samochodów Ciężarowych. Inwestycja została zrealizowana w dużej mierze dzięki społecznemu zaangażowaniu pracowników FSC oraz mieszkańców okolicznych osiedli.
Wraz z dynamicznym rozwojem klubu obiekt przy ul. Kresowej nie zaspokajał w pełni jego potrzeb, a piłkarze korzystali z niego tylko przez dekadę. Z tego względu FSC otrzymała i przekazała klubowi w użytkowanie stadion przy Alejach Zygmuntowskich wraz z torem żużlowym i halą sportową, na który jego sekcja piłkarska przeniosła się w 1970 r. Obiekt, którego inauguracja nastąpiła jeszcze w 1948 r., przez niemal pół wieku pozostawał główną areną występów Motoru. To właśnie tam klub rozgrywał mecze w I lidze, a stadion stał się jednym z symboli lubelskiego futbolu. W okresie największej popularności jego pojemność przekraczała 30 tysięcy widzów. W świadomości kibiców obiekt funkcjonował pod nazwą „Zygmuntowskie", będąc miejscem związanym z największymi sukcesami klubu w XX w.

Obecnie Motor Lublin rozgrywa mecze domowe na Motor Lublin Arenie, nowoczesnym obiekcie miejskim położonym przy ul. Stadionowej 1, w dzielnicy Za Cukrownią nad Bystrzycą. Decyzję o budowie nowego stadionu w sąsiedztwie Parku Ludowego, na terenach zlikwidowanej cukrowni „Lublin”, odkupionych od Krajowej Spółki Cukrowej, władze Lublina podjęły w 2010 r. Prace budowlane rozpoczęły się w grudniu 2012 r. i trwały do połowy 2014 r. Arenę zaprojektowała hiszpańska pracownia Estudio Lamela, a generalnym wykonawcą była firma Budimex. Całkowity koszt budowy wyniósł 155 milionów złotych, a pojemność to 15 247 miejsc siedzących. Stadion zainaugurowano 21 września 2014 r. podczas Lubelskiego Festiwalu Nauki, natomiast pierwszy mecz piłkarski rozegrano na nim 9 października 2014 r.
| Rozgrywki | Najlepszy wynik | Sezon(y) |
|---|---|---|
| Ekstraklasa | 7. miejsce 9. miejsce |
2024/2025 1984/1985 |
| I liga (II poziom rozgrywkowy) | mistrz | 1979/1980, 1982/1983 |
| I liga (II poziom rozgrywkowy) | awans do Ekstraklasy | 1979/1980, 1982/1983, 1988/1989, 2023/2024 |
| Puchar Polski | ćwierćfinał | 1978/1979, 1981/1982, 2022/2023 |
| Puchar Intertoto | faza grupowa | 1982/1983 |
| Mistrzostwa Polski juniorów w piłce nożnej | mistrz Polski U-19 | 1970/1971 |
| Mistrzostwa Polski juniorów w piłce nożnej | brązowy medal U-19 | 1969/1970 |
| Statystyka | Wynik |
|---|---|
| Sezony w Ekstraklasie | 11 |
| Najwyższe miejsce w Ekstraklasie | 7. miejsce (2024/2025) |
| Sezony na drugim szczeblu rozgrywkowym | 23 |
| Występy w europejskich pucharach | 1 (Puchar Intertoto 1982) |
| Najdłuższa przerwa między występami w Ekstraklasie | 32 sezony (1992/1993–2023/2024) |
| Miejsce w tabeli wszech czasów Ekstraklasy | 33. (342 mecze, 312 pkt, bilans bramek 353–484) |
| Punkty | Rozgrywki | Sezon |
|---|---|---|
| 43 | II liga | 1992/1993 |
| 49 | Ekstraklasa | 2024/2025 |
| 60 | III liga | 2004/2005 |
| 85 | IV liga | 2001/2002 |
| Liczba goli | Rozgrywki | Sezon |
|---|---|---|
| 46 | II liga | 1994/1995 |
| 48 | Ekstraklasa | 2024/2025 |
| 54 | III liga | 2005/2006 |
| 98 | IV liga | 2001/2002 |
| Widownia | Data | Rozgrywki | Przeciwnik | Wynik | Komentarz |
|---|---|---|---|---|---|
| 15 000 | 17 lipca 1965 | II liga | Włókniarz Pabianice | 1:1 | runda finałowa o awans |
| 15 000 | 15 sierpnia 1965 | II liga | Unia Racibórz | 0:0 | mecz o mistrzostwo |
| 15 000 | 5 maja 1968 | III liga | Włókniarz Łódź | 3:1 | mecz o mistrzostwo |
| 15 000 | 11 sierpnia 1968 | II liga | Hutnik Nowa Huta | 1:0 | mecz o mistrzostwo |
Stadion przy Alejach Zygmuntowskich
| Widownia | Data | Rozgrywki | Przeciwnik | Wynik | Komentarz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 000 | 19 czerwca 1983 | II liga | Resovia | 4:0 | mecz na szczycie tabeli |
| 25 000 | 26 października 1980 | I liga | Legia Warszawa | 0:5 | |
| 25 000 | 7 sierpnia 1983 | I liga | Śląsk Wrocław | 3:0 | |
| 25 000 | 17 sierpnia 1983 | I liga | Widzew Łódź | 1:1 |
| Widownia | Data | Rozgrywki | Przeciwnik | Wynik | Komentarz |
|---|---|---|---|---|---|
| 15 200 | 10 marca 2025 | Ekstraklasa | Legia Warszawa | 3:3 | aktualny rekord obiektu |
| 15 110 | 30 maja 2024 | 1/2 finału baraży o Ekstraklasę | Górnik Łęczna | 0:0 (k. 4:2) | awans do finału |
| 14 914 | 1 grudnia 2021 | 1/8 finału Pucharu Polski | Legia Warszawa | 1:2 | komplet sprzedanych biletów |
| 14 562 | 4 sierpnia 2024 | Ekstraklasa | Korona Kielce | 1:1 | komplet sprzedanych biletów |
Stan na 19 lipca 2026.
| Sezon | Poziom | Liga | Miejsce | Najlepszy strzelec | Trener | Najważniejsze wydarzenia |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1950 | V | Lubelska klasa C | 1. | — | — | Założenie klubu pod nazwą ZKS Stal |
| 1951 | IV | Lubelska klasa B | 1. | — | Stanisław Rudnicki | Awans |
| 1952 | III | Liga wojewódzka | 4. | — | — | |
| 1953 | III | III liga lubelsko-rzeszowska | 12. | Tadeusz Szymczyk (3 | Mieczysław Matyas | Debiut derbowy |
| 1954 | IV | Lubelska klasa A | 5. | — | Leon Kozłowski | Spadek |
| 1955 | IV | Lubelska klasa A | 2. | — | Leon Kozłowski | Baraż wygrany |
| 1956 | III | III liga lubelsko-rzeszowska | 12. | Jerzy Pulikowski (11 | Leon Kozłowski | Spadek |
| 1957 | III | Liga okręgowa | 2. | Zdzisław Barszczewski / Stanisław Filozof (po 5 | Jan Walas | Zmiana nazwy na RKS Motor |
| 1958 | III | Liga okręgowa | 5. | — | Jan Walas / Leon Kozłowski | |
| 1959 | III | Liga okręgowa | 2. | — | Leon Kozłowski | |
| 1960 | III | Liga okręgowa | 5. | Kazimierz Kułak (14 | Kazimierz Dworski | Reforma rozgrywek |
| 1960/1961 | III | Liga okręgowa | 2. | — | Stanisław Rudnicki | |
| 1961/1962 | III | Liga okręgowa | 1. | — | Franciszek Pytel | Porażka w barażach |
| 1962/1963 | III | Liga okręgowa | 3. | — | Franciszek Pytel / Leon Kozłowski | |
| 1963/1964 | III | Liga okręgowa | 1. | — | Leon Kozłowski | Mistrzostwo okręgu, porażka w barażach |
| 1964/1965 | III | Liga okręgowa | 1. | Witold Sokołowski (≥19 | Augustyn Dziwisz | Awans do II ligi po barażach |
| 1965/1966 | II | II liga | 15. | Witold Sokołowski (8 | Augustyn Dziwisz / Waldemar Bielak / Józef Walczak | Spadek |
| 1966/1967 | III | III liga (gr. III) | 3. | Witold Sokołowski (16 | Józef Walczak | Król strzelców PP |
| 1967/1968 | III | Liga okręgowa | 1. | Witold Sokołowski (18 | Stanisław Rudnicki / Marian Szymczyk | Awans |
| 1968/1969 | II | II liga | 9. | Witold Sokołowski (6 | Marian Szymczyk / Jerzy Chrzanowski / Władysław Giergiel | |
| 1969/1970 | II | II liga | 12. | Paweł Śpiewok (6 | Władysław Giergiel / Stanisław Świerk | |
| 1970/1971 | II | II liga | 6. | Andrzej Kaczewski (10 | Stanisław Świerk / Zdzisław Wolsza | |
| 1971/1972 | II | II liga | 13. | Ryszard Dworzecki (6 | Zdzisław Wolsza / Jerzy Adamiec | Spadek |
| 1972/1973 | III | III liga (gr. III) | 2. | Jerzy Krawczyk (12 | Jerzy Adamiec (1–15), Andrzej Gajewski (16–30) | |
| 1973/1974 | II | II liga (gr. północna) | 2. | Jerzy Krawczyk (17 | Andrzej Gajewski | Król strzelców II ligi |
| 1974/1975 | II | II liga | 3. | Jerzy Krawczyk / Janusz Przybyła (po 8 | Andrzej Gajewski (1–26), Paweł Mikołajczak (27–30) | |
| 1975/1976 | II | II liga | 3. | Jerzy Pulikowski / Janusz Przybyła (po 8 | Henryk Szczepański (1–15), Witold Sokołowski (16–30) | |
| 1976/1977 | II | II liga | 4. | Janusz Przybyła (9 | Witold Sokołowski | |
| 1977/1978 | II | II liga | 6. | Andrzej Pop / Janusz Przybyła / Waldemar Wiater (po 6 | Jerzy Rejdych | |
| 1978/1979 | II | II liga (gr. II) | 8. | Bolesław Mącik / Andrzej Pop / Janusz Przybyła (po 7 | Paweł Mikołajczak (1–15), Bronisław Waligóra (16–30) | 1/4 finału PP |
| 1979/1980 | II | II liga (gr. II) | 1. | Ireneusz Lorenc (13 | Bronisław Waligóra | Awans do I ligi |
| 1980/1981 | I | I liga | 10. | Andrzej Pop (8 | Bronisław Waligóra | Debiut w ekstraklasie |
| 1981/1982 | I | I liga | 16. | Andrzej Pop (10 | Bronisław Waligóra (1–28), Tadeusz Kamiński (29–30) | Spadek, 1/4 finału PP |
| 1982/1983 | II | II liga (gr. wschodnia) | 1. | Andrzej Pop (12 | Lesław Ćmikiewicz | Awans, Puchar Intertoto |
| 1983/1984 | I | I liga | 10. | Leszek Iwanicki (9 | Lesław Ćmikiewicz | |
| 1984/1985 | I | I liga | 9. | Leszek Iwanicki (14 | Lesław Ćmikiewicz (1–22), Jan Złomańczuk (23–30) | Król strzelców I ligi |
| 1985/1986 | I | I liga | 13. | Andrzej Łatka (8 | Jan Złomańczuk | |
| 1986/1987 | I | I liga | 16. | Kazimierz Gładysiewicz / Jarosław Góra / Mirosław Jaworski / Janusz Kudyba (po 3 | Jan Złomańczuk (1–18), Zbigniew Bartnik (19–30) | Spadek |
| 1987/1988 | II | II liga (gr. wschodnia) | 9. | Janusz Kudyba (16 | Zbigniew Bartnik (1–7), Waldemar Wiater (8), Paweł Kowalski (9–30) | Król strzelców II ligi |
| 1988/1989 | II | II liga (gr. wschodnia) | 2. | Andrzej Brzeszczyński (8 | Paweł Kowalski | Awans po barażach |
| 1989/1990 | I | I liga | 13. | Zbigniew Grzesiak (5 | Paweł Kowalski (1–15), Janusz Gałek (16–30) | |
| 1990/1991 | I | I liga | 10. | Zbigniew Grzesiak (9 | Grzegorz Bakalarczyk | |
| 1991/1992 | I | I liga | 15. | Leszek Pisz (8 | Grzegorz Bakalarczyk (1–31), Waldemar Wiater (32–34) | Spadek |
| 1992/1993 | II | II liga (gr. północna) | 3. | Mirosław Banaszek (9 | Waldemar Wiater (1–21), Mieczysław Broniszewski (22–34) | |
| 1993/1994 | II | II liga | 5. | Andrzej Rycak (6 | Mieczysław Broniszewski (1–17), Włodzimierz Gąsior (18–31), Janusz Gałek (32–34) | |
| 1994/1995 | II | II liga | 5. | Piotr Adamczyk (9 | Janusz Gałek (1–3), Zbigniew Bartnik (4–23), Roman Dębiński (24–34) | |
| 1995/1996 | II | II liga | 18. | Piotr Kocyk (5 | Roman Dębiński (1–12), Paweł Michalec (14–19), Waldemar Fiuta (20–34) | Spadek |
| 1996/1997 | III | III liga (gr. lubelska) | 10. | Piotr Adamczyk / Krzysztof Kufrejski / Przemysław Makowski (po 4 | Jerzy Brzyski (1–9), Sylwester Czernicki (10–17), Henryk Grodecki (18–34) | |
| 1997/1998 | III | III liga | 15. | Artur Ryczek (6 | Marek Sadowski | Spadek |
| 1998/1999 | IV | IV liga (gr. lubelska) | 8. | Andrzej Gutek (16 | Marek Leszczyński (1–17), Sylwester Czernicki (18–34) | |
| 1999/2000 | IV | IV liga | 12. | Marcin Syroka (13 | Sylwester Czernicki (1–24), Sławomir Kozłowski (25–34) | Najniższe miejsce |
| 2000/2001 | IV | IV liga | 2. | Andrzej Gutek (15 | Sławomir Kozłowski (1–18), Grzegorz Komor (19–25), Przemysław Delmanowicz (26–34) | |
| 2001/2002 | IV | IV liga | 1. | Andrzej Gutek (19 | Przemysław Delmanowicz (1–12), Tomasz Brzozowski (13–19), Krzysztof Rześny (20–34) | Awans |
| 2002/2003 | III | III liga (gr. 4) | 8. | Piotr Prędota (11 | Krzysztof Rześny (1–9), Roman Dębiński (10–32) | |
| 2003/2004 | III | III liga | 8. | Piotr Prędota / Konrad Nowak (po 9 | Roman Dębiński (1–4), Grzegorz Komor (5–26), Roman Dębiński (27–30) | |
| 2004/2005 | III | III liga | 3. | Paweł Zajączkowski (12 | Jerzy Krawczyk | |
| 2005/2006 | III | III liga | 6. | Marcin Popławski (15 | Jerzy Krawczyk (1–9), Roman Dębiński (10–15), Ryszard Kuźma (16–30) | |
| 2006/2007 | III | III liga (gr. 4) | 1. | Piotr Prędota (12 | Ryszard Kuźma | Awans |
| 2007/2008 | II | II liga | 12. | Daniel Koczon (13 | Ryszard Kuźma | |
| 2008/2009 | II | I liga | 15. | Wielu zawodników (po 2 | Ryszard Kuźma | Reforma rozgrywek |
| 2009/2010 | II | I liga | 18. | Wojciech Białek (8 | Mirosław Kosowski (1–19), Bogusław Baniak (20–34) | Spadek |
| 2010/2011 | III | II liga (gr. wschodnia) | 16. | Piotr Prędota / Rafał Niżnik / Ołeksandr Temeriwśkyj (po 4 | Bohdan Bławacki (1–11), Tadeusz Łapa (11–29), Modest Boguszewski (30–34) | |
| 2011/2012 | III | II liga (gr. wschodnia) | 5. | Ihor Mihałewski (15 | Modest Boguszewski (1–29), Mariusz Sawa (30–34) | |
| 2012/2013 | III | II liga (gr. wschodnia) | 14. | Ivan Jovanović (8 | Mariusz Sawa (1–6), Piotr Świerczewski (7–23), Przemysław Delmanowicz (24–34) | |
| 2013/2014 | III | II liga (gr. wschodnia) | 15. | Maciej Tataj (22 | Przemysław Delmanowicz (1–6), Robert Kasperczyk (7–27), Mariusz Sawa (28–34) | Spadek |
| 2014/2015 | IV | III liga (lub.-podk.) | 4. | Paweł Myśliwiecki (14 | Mariusz Sawa | |
| 2015/2016 | IV | III liga (lub.-podk.) | 1. | Filip Drozd (15 | Dominik Nowak (1–19), Tomasz Złomańczuk (20–34) | Baraż przegrany |
| 2016/2017 | IV | III liga (gr. IV) | 2. | Artur Gieraga (14 | Tomasz Złomańczuk (1), Jacek Magnuszewski (2–16), Marcin Sasal (17–32) | |
| 2017/2018 | IV | III liga (gr. IV) | 2. | Konrad Nowak (15 | Marcin Sasal (1–22), Piotr Zasada (23–34) | |
| 2018/2019 | IV | III liga (gr. IV) | 3. | Tomasz Brzyski (9 | Mariusz Sawa (1–8), Robert Chmura (9–11), Robert Góralczyk (12–34) | |
| 2019/2020 | IV | III liga (gr. IV) | 1. | Michał Paluch (9 | Mirosław Hajdo | Awans (COVID-19) |
| 2020/2021 | III | II liga | 9. | Tomasz Swędrowski (10 | Mirosław Hajdo (1–17), Marek Saganowski (18–36) | |
| 2021/2022 | III | II liga | 5. | Michał Fidziukiewicz (19 | Marek Saganowski | 1/8 finału PP |
| 2022/2023 | III | II liga | 6. | Rafał Król (11 | Stanisław Szpyrka (1–10), Wojciech Stefański (11), Gonçalo Feio (12–34) | Awans, 1/4 finału PP |
| 2023/2024 | II | I liga | 4. | Piotr Ceglarz (12 | Gonçalo Feio (1–24), Mateusz Stolarski (25–34) | Awans po barażach |
| 2024/2025 | I | Ekstraklasa | 7. | Samuel Mráz (16 | Mateusz Stolarski | Najlepszy wynik w historii |
| 2025/2026 | I | Ekstraklasa | 12. | Karol Czubak (18 | Mateusz Stolarski | Wicekról strzelców Ekstraklasy |
| 2026/2027 | I | Ekstraklasa | — | — | Mariusz Misiura | Sezon trwa |
W 1982 r. Motor Lublin wystąpił w 22. edycji rozgrywek Pucharu Intertoto, do których został zgłoszony przez PZPN wraz z ŁKS-em Łódź, Pogonią Szczecin, Widzewem Łódź i Gwardią Warszawa. Był to jedyny w historii klubu udział w międzynarodowych rozgrywkach klubowych. Motor rywalizował w grupie 4. z Lyngby BK, MSV Duisburg i FC Luzern, zajmując w niej trzecie miejsce. W sześciu spotkaniach odniósł jedno zwycięstwo, trzy razy zremisował i poniósł dwie porażki. Najbardziej wartościowym wynikiem było zwycięstwo 3:2 nad MSV Duisburg, ówczesnym świeżym spadkowiczem z Bundesligi.
Mecze Motoru Lublin
26 czerwca 1982 |
Lyngby BK | 0:0 | Motor Lublin | |
? |
Lyngby Stadion, Kongens Lyngby |
3 lipca 1982 |
Motor Lublin | 2:2 | FC Luzern | |
? |
Pop Pop |
(1:2) | Wildisen Bauhofer |
Stadion Lublinianki, Lublin |
10 lipca 1982 |
Motor Lublin | 2:2 | Lyngby BK | |
? |
Pełkowski Wiater |
Stadion przy al. Zygmuntowskich, Lublin |
17 lipca 1982 |
FC Luzern | 1:0 | Motor Lublin | |
? |
Lauscher |
(1:0) | Sportzentrum Schlossfeld, Willisau Sędzia: Renzo Peduzzi |
24 lipca 1982 |
Motor Lublin | 3:2 | MSV Duisburg | |
? |
Rabenda Arceusz Pop |
(1:1) | Wohlfarth Fruck |
Stadion przy al. Zygmuntowskich, Lublin |
31 lipca 1982 |
MSV Duisburg | 4:1 | Motor Lublin | |
? |
Heck Fruck Heck Dubski |
(1:0) | Arceusz |
Wedaustadion, Duisburg Sędzia: Wilfried Heitmann |
Tabela końcowa grupy 4
| Lp. | Drużyna | M | Z | R | P | B+ | B– | +/– | Pkt | LYN | DUI | MOT | LUZ | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 6 | 3 | 2 | 1 | 11 | 7 | +4 | 8 | — | 1–3 | 0–0 | 2–0 | ||
| 2 | 6 | 3 | 1 | 2 | 12 | 7 | +5 | 7 | 1–2 | — | 4–1 | 2–0 | ||
| 3 | 6 | 1 | 3 | 2 | 8 | 11 | −3 | 5 | 2–2 | 3–2 | — | 2–2 | ||
| 4 | 6 | 1 | 2 | 3 | 4 | 10 | −6 | 4 | 1–4 | 0–0 | 1–0 | — |
| Nr | Zawodnik | Data | Miejsce | Gospodarz | Wynik | Gość | Rozgrywki | Uwagi |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| XX wiek | ||||||||
| 1. | 03.12.1991 | Kair | 4:0 | mecz towarzyski | Pierwszy występ zawodnika Motoru w reprezentacji narodowej | |||
| 2. | 05.12.1991 | Kair | 0:0 | |||||
| 3. | 09.12.1991 | Kuwejt | 0:2 | |||||
| 4. | 19.05.1992 | Salzburg | 2:4 | |||||
| 5. | 27.05.1992 | Jastrzębie-Zdrój | 1:0 | |||||
| XXI wiek | ||||||||
| 6. | 03.06.2022 | Vaduz | 0:2 | Liga Narodów | Pierwszy występ zawodnika Motoru w zagranicznej reprezentacji, pierwszy występ w meczu o stawkę | |||
| 7. | 06.06.2022 | Andora | 0:0 | |||||
| 8. | 20.03.2025 | Bratysława | 0:0 | Liga Narodów | Cały mecz na ławce spędził także inny zawodnik Motoru – Marek Bartoš | |||
| 9. | 23.03.2025 | Lublana | 0:0, 1:0 pd. | Cały mecz na ławce spędził także inny zawodnik Motoru – Marek Bartoš | ||||
| 10. | 09.09.2025 | Baku | 1:1 | Eliminacje MŚ 2026 | Pierwszy występ zawodnika Motoru w ramach eliminacji do MŚ | |||
| 11. | 13.11.2025 | Baku | 0:2 | |||||
| 12. | 16.11.2025 | Baku | 1:3 | Pierwsza bramka zawodnika Motoru w reprezentacji narodowej | ||||
| 13. | 27.03.2026 | Sumgait | 6:1 | FIFA Series 2026 | ||||
| 14. | 30.03.2026 | Sumgait | 1:1, 9:8 k. | FIFA Series 2026 | ||||
| 15. | 03.06.2026 | Warszawa | 2:2 | mecz towarzyski | Debiut zawodnika w reprezentacji narodowej | |||
| 16. | 05.06.2026 | Szombathely | 0:2 | mecz towarzyski | ||||
| 17. | 09.06.2026 | Szombathely | 2:1 | Zawodnik strzelił bramkę | ||||
| 18. | 24.09.2026 | Garoua | 3:1 | Eliminacje Pucharu Narodów Afryki 2027 | ||||
| 19. | 29.09.2026 | Iconi | 1:0 | |||||
| 20. | 04.10.2026 | Marsylia | 0:1 | mecz towarzyski | ||||
| 21. | 13.11.2026 | Moroni | 0:0 | Eliminacje Pucharu Narodów Afryki 2027 | ||||
| 22. | 17.11.2026 | Brazzaville | 0:1 | |||||

| Kategoria | Zawodnik(cy) | Osiągnięcie | Lata/Sezon |
|---|---|---|---|
| Reprezentacja Polski (seniorzy) | Władysław Żmuda | powołanie do reprezentacji Polski | 1973–1986 |
| Reprezentacja Polski (seniorzy) | Jacek Bąk | powołanie do reprezentacji Polski | 1993–2008 |
| Reprezentacja Polski (seniorzy) | Modest Boguszewski | powołanie do reprezentacji Polski | 1987 |
| Medal ME U-18 | Władysław Żmuda | brązowy medal (ME U-18 w Hiszpanii) | 1972 |
| Medal ME U-18 | Modest Boguszewski, Robert Grzanka | srebrny medal (ME U-18 w RFN) | 1981 |
| Mistrzostwa Świata U-20 | Modest Boguszewski, Robert Grzanka | uczestnictwo (MŚ U-20 w Australii) | 1981 |
| Nagroda indywidualna | Dariusz Opolski | Złote Buty | 1992 |
| Król strzelców | Leszek Iwanicki | król strzelców ekstraklasy (14 goli) | 1984/1985 |
| Król strzelców | Witold Sokołowski | król strzelców Pucharu Polski (5 goli) | 1966/1967 |
| Król strzelców | Maciej Firlej | król strzelców Pucharu Polski (4 gole) | 2021/2022 |
| Nagroda indywidualna | Karol Czubak | napastnik sezonu w Ekstraklasie | 2025/2026 |
Złota dziesiątka plebiscytu 55-lecia Motoru Lublin:
| Miejsce | Zawodnik | Lata gry w Motorze |
|---|---|---|
| 1. | 1970–1972 | |
| 2. | 1990–1992 | |
| 3. | 1979–1981, 1982–1987 | |
| 4. | 1965–1969 | |
| 5. | 1983–1986 | |
| 6. | 1975–1985, 1986 | |
| 7. | 1976–1984 | |
| 8. | 1963–1971 | |
| 9. | 1961–1962, 1968–1971 | |
| 10. | 1970–1975, 1978–1980 |
| Liczba występów | Zawodnik | Lata | Rozgrywki |
|---|---|---|---|
| 387 | Marcin Syroka | 1996–2010 | II, III i IV liga |
| 327 | Dariusz Opolski | 1980–1996 | I liga, II liga |
| 302 | Marcin Popławski | 1998–2012 | II liga, III liga, IV liga |
| 258 | Dawid Ptaszyński | 2000–2015 | II liga, III liga, IV liga |
| 255 | Artur Ryczek | 1995–2005 | II, III i IV liga |
| 245 | Paweł Maziarz | 1999–2009 | II liga, III liga, IV liga |
| 244 | Piotr Prędota | 2000–2012 | II liga, III liga, IV liga |
| 238 | Waldemar Fiuta | 1975–1988, 1990 | I liga, II liga |
| 124 | Rafał Piróg | 1998–2002 | IV liga |
| 107 | Władysław Kuraś | 1986–1987, 1989–1992 | I liga. |
Najwięcej goli ogółem:
| Liczba goli | Zawodnik | Lata | Rozgrywki |
|---|---|---|---|
| 72 | Marcin Popławski | 1998–2012 | II, III, IV liga |
| 67 | Piotr Prędota | 2002–2012 | II, III, IV liga |
| 64 | Andrzej Pop | 1976–1984 | I, II liga |
| 63 | Andrzej Gutek | 1998–2003 | II, III, IV liga |
| 51 | Witold Sokołowski | 1963–1971 | II, III liga |
| 47 | Janusz Przybyła | 1974–1981 | II liga, I liga |
| 35 | Janusz Kudyba | 1982–1988 | I, II liga |
| 33 | Zbigniew Grzesiak | 1987–1992 | I liga, II liga |
| 33 | Daniel Koczon | 2004–2012 | II, III liga |
| 26 | Leszek Iwanicki | 1983–1986 | I liga |
| 26 | Paweł Myśliwiecki | 2014–2015 | III liga |
| 22 | Maciej Tataj | 2013–2014 | II liga |
| 22 | Samuel Mráz | 2024–2025 | I liga, Ekstraklasa |
| 20 | Ihor Mihałewski | 2011–2013 | II liga |
Najwięcej goli w sezonie:

| Liczba goli | Zawodnik | Sezon | Rozgrywki |
|---|---|---|---|
| 22 | Maciej Tataj | 2013/2014 | II liga, król strzelców |
| 19 | Andrzej Gutek | 2001/2002 | IV liga |
| 18 | Karol Czubak | 2025/2026 | Ekstraklasa |
| 17 | Jerzy Krawczyk | 1973/1974 | II liga, król strzelców |
| 16 | Janusz Kudyba | 1987/1988 | II liga, król strzelców |
| 16 | Samuel Mráz | 2024/2025 | Ekstraklasa |
| 15 | Ihor Mihałewski | 2011/2012 | II liga, król strzelców |
| 14 | Leszek Iwanicki | 1984/1985 | I liga, król strzelców |
| 14 | Paweł Myśliwiecki | 2014/2015 | III liga |
| 13 | Daniel Koczon | 2007/2008 | II liga |
| 12 | Marcin Popławski | 2005/2006 | III liga |
| 12 | Piotr Prędota | 2006/2007 | III liga |
| 9 | Zbigniew Grzesiak | 1990/1991 | I liga |
Obecny skład

| Nr | Poz. | Piłkarz |
|---|---|---|
| 2 | OB | |
| 4 | OB | |
| 5 | OB | |
| 6 | PO | |
| 7 | PO | |
| 8 | PO | |
| 9 | PO | |
| 10 | NA | |
| 11 | PO | |
| 12 | BR | |
| 17 | PO | |
| 18 | OB | |
| 22 | PO |
| Nr | Poz. | Piłkarz |
|---|---|---|
| 23 | PO | |
| 24 | OB | |
| 27 | PO | |
| 29 | OB | |
| 30 | PO | |
| 33 | BR | |
| 39 | OB | |
| 47 | PO | |
| 70 | PO | |
| 71 | BR | |
| 77 | NA | |
| 90 | NA | |
| 99 | BR |
Piłkarze wypożyczeni do innych klubów
| Nr | Poz. | Piłkarz |
|---|---|---|
| 13 | OB | |
| 16 | PO | |
| 19 | PO | |
| 20 | NA | |
| 21 | PO | |
| 45 | BR |
| Funkcja | Imię i nazwisko |
|---|---|
| Trener | |
| Asystent trenera | |
| Asystent trenera | |
| Asystent trenera | |
| Asystent trenera | |
| Asystent trenera | |
| Trener bramkarzy | |
| Trener bramkarzy | |
| Trener przygotowania motorycznego | |
| Trener przygotowania motorycznego | |
| Trener analityk | |
| Analityk data science | |
| Kierownik drużyny | |
| Lekarz | |
| Fizjoterapeuta | |
| Fizjoterapeuta | |
| Fizjoterapeuta | |
| Kitman | |
| Szef kuchni |