 | |
| Data i miejsce urodzenia |
27 marca 1891 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
1939? |
| Zawód, zajęcie |
psychiatra |
Rafał Becker (ur. 27 marca 1891 w Nowym Mieście nad Pilicą, zm. 1939? w Otwocku) – polski lekarz psychiatra żydowskiego pochodzenia, kierownik Zakładu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych Żydów „Zofiówka” w Otwocku.
Syn Gregora (Herszka) i Heleny (Gilli) z domu Witz, urodził się w Nowym Mieście nad Pilicą, ale wychował w Saratowie. Tam ukończył rosyjskie gimnazjum. W 1911 wyjechał na studia medyczne do Szwajcarii i wstąpił na wydział lekarski Uniwersytetu w Zurychu. Studia ukończył w 1917 roku. Po ukończeniu studiów przez pewien czas pracował jako lekarz-wolontariusz w klinice psychiatrycznej Burghölzli pod kierunkiem Eugena Bleulera. W 1919 roku wyjechał do Warszawy i wstąpił do armii polskiej. Do rezerwy przeszedł w 1922 roku w stopniu porucznika. Praktykował w Kosowie Huculskim, Starym Samborze i Różanie. Od 1927 roku był etatowym lekarzem zakładu psychiatrycznego „Zofiówka” w Otwocku. W „Zofiówce” pracował do 1932 roku, potem założył prywatne sanatorium dla nerwowo chorych w Świdrze. Okoliczności śmierci nie są do końca wyjaśnione, prawdopodobnie zmarł z przyczyn naturalnych w 1939 roku w Otwocku.
Becker był autorem kilkudziesięciu artykułów w języku polskim, niemieckim i w jidysz. Zajmował się głównie zagadnieniami epidemiologii zaburzeń psychicznych wśród Żydów i eugeniką.
