| Pochodzenie |
blues, muzyka poważna, walk-around, cake-walk, marsz, polka, kadryl, wodewil, muzyka taneczna |
|---|---|
| Czas i miejsce powstania |
koniec XIX wieku, USA |
| Instrumenty |
fortepian, pianino, pianola, gitara klasyczna, gitara akustyczna, gitara 12-sto strunowa |
| Największa popularność |
koniec XIX wieku, początek i pierwsza dekada XX wieku |
| Gatunki pokrewne | |
| Podgatunki | |
| dixieland, jazz nowoorleański | |
| Style regionalne | |
| Nowy Orlean, Sedalia, St. Louis, Nowy Jork | |
| Inne tematy | |
| ragtime bands | |
Ragtime – forma muzyczna wywodząca się z formy tanecznej. Metrum parzyste 2/4 (z wyjątkami), tempo umiarkowane, rytm złożony i kunsztowny, silnie synkopowany (stąd nazwa pochodząca od angielskich słów ragged time – poszarpane metrum), z jednostajnym, zazwyczaj ósemkowym akompaniamentem w partii basowej (faktura homofoniczna).
Ragtime do poziomu muzyki wyniósł afroamerykański kompozytor i pianista Scott Joplin. Ragtime standardowo był grany na solowym instrumencie klawiszowym (pianino, fortepian, pianola) i z tymi instrumentami najczęściej jest utożsamiany, jednak Big Bandy w takich ośrodkach jak Nowy Orlean i Nowy Jork, powstały właśnie na tej formie muzycznej.
Ragtime również powiązany jest z bluesem, można go grać na gitarze. Wielu bluesmanów łączyło swą muzykę z właśnie ragtimem. Przykładem fuzji bluesa i ragtime jest Blind Willie McTell i jego utwór „Georgia Rag”.
Poniżej wymieniono najbardziej znanych kompozytorów muzyki ragtime, wraz z reprezentowanymi przez nich odmianami regionalnymi tego stylu:
Kompozytorzy odnoszący się do stylu ragtime:
James Scott, „Grace and Beauty” (1909) |
Pierwszy hit Jamesa Scotta, „Frog Legs Rag” (1906) |
Scott Joplin, „Maple Leaf Rag” (1899) |