| Rejon | |
| 1940–1956 | |
| Państwo | |
|---|---|
| Siedziba | |
| Data powstania | |
| Data likwidacji | |
| Powierzchnia |
0,6 km² |
| Szczegółowy podział administracyjny | |
| Liczba osiedli typu miejskiego |
12 |
| Położenie na mapie | |
Rejon lubecki (biał. Любчанскі раён) – rejon w obwodzie baranowickim (później grodzieński) w BSRR, istniejący w latach 1940–1956.
Rejon lubecki powstał 15 stycznia 1940 roku i wchodził w skład obwodu baranowickiego. Jego ówczesna siedziba znajdowała się w miejscowości Lubcz. 8 stycznia 1954 roku, w wyniku likwidacji obwodu baranowickiego, rejon lubecki został przeniesiony do obwodu grodzieńskiego. Tego samego dnia zniesiono 12 osiedli typu miejskiego, które leżały na terenie rejonu lubeckiego.
17 grudnia 1956 roku rejon ten został zlikwidowany, a całe jego terytorium przyłączono do rejonu nowogródzkiego.
Na terenie rejonu lubeckiego funkcjonował kołchoz, który przynosił zyski dla ZSRR. W 1953 roku kołchoz miał zysk w wysokości 140 milionów rubli, z czego uprawa lnu dała 2 532 000; za jeden hektar obsianego lnem uzyskiwano 25 800 rubli.