Renard R.37
 | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent |
Renard |
| Konstruktor |
Alfred Renard |
| Typ |
myśliwiec |
| Konstrukcja |
metalowa |
| Załoga |
1 |
| Historia | |
| Liczba egz. |
1 |
| Dane techniczne | |
| Napęd |
1 x Silnik gwiazdowy Gnome-Rhône 14N-21 |
| Moc |
1100 KM (820 kW) |
| Wymiary | |
| Rozpiętość |
11,64 m |
| Długość |
8,4 m |
| Wysokość |
2,9 m |
| Powierzchnia nośna |
20 m² |
| Masa | |
| Własna |
1810 kg |
| Użyteczna |
650 kg |
| Startowa |
2460 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. |
527 km/h |
| Prędkość przelotowa |
400 km/h |
| Prędkość wznoszenia |
17,5 m/s |
| Pułap praktyczny |
11 500 m |
| Zasięg |
1350 km |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 4 × karabiny maszynowe Browning kal. 7,7 mm lub 2 × wielkokalibrowe karabiny maszynowe FN-Browning kal. 13,2 mm | |
Renard R.37 – belgijski samolot myśliwski skonstruowany przez Alfreda Renarda pod koniec lat 30. XX wieku. Wybudowano jeden egzemplarz prototypowy. Konstrukcyjnie maszyna była oparta na modelu Renard R.36, w której zamiast silnika rzędowego Hispano-Suiza 12Ycrs zainstalowano silnik gwiazdowy Gnome-Rhône 14N-21.
Historia
Wersja R.37 była próbą połączenia aerodynamicznych płatowców napędzanych silnikami rzędowym, z niezawodnością i prostotą w obsłudze silników gwiazdowych. Wykorzystując konstrukcję Renard R.36, belgijski konstruktor Alfred Renard zaprojektował wersje napędzaną silnikiem gwiazdowym Gnome-Rhône 14N-21. Nowa jednostka o większej średnicy wymusiła znaczne przekonstruowanie przedniej części samolotu, dedykowanej silnikowi rzędowemu. Nową jednostkę bardzo ciasno obudowano w aerodynamicznej osłonie typu NACA. Takie rozwiązanie z jednej strony zapewniało pożądaną czystość aerodynamiczną płatowca ale z drugiej strony, rodziło obawy o efektywność systemu chłodzenia silnika. Powietrze chłodzące silnik, było zasysane do środka przez niewielką szczelinę na przodzie osłony silnika. Następnie było kierowane do kanałów, gdzie mieszane było ze spalinami o wysokiej temperaturze. Po zmieszaniu, gazy odprowadzane były na zewnątrz, przez długie, zwężające się rury wydechowe, które zdaniem konstruktora miały zapewnić dodatkowy ciąg. Całość była bardzo wyrafinowana techniczne jak na czasy swojego powstania ale obawa czy przyjęte rozwiązanie zapewni wystarczający poziom chłodzenia, była jedną z głównych przyczyn, dla których przed inwazją Niemiec hitlerowskich na Belgię w maju 1940 roku, maszyna nie wzniosła się w powietrze. Drugą przyczyną był rozwój konkurencyjnego projektu oznaczonego jako Renard R.38, w którym ponownie sięgnięto po silnik rzędowy, nowego typu i wielce obiecujący Rolls-Royce Merlin. Prowadzenie dwóch projektów było nieopłacalne.
Wybudowano pojedynczy prototyp Renarda R.37, który zaprezentowano publicznie w lipcu 1939 roku na salonie lotniczym w Brukseli. Po wystawie, maszyna wróciła do zakładów Renarda w Evere, ale sam projekt nie był już rozwijany. W maju 1940 roku, po zajęciu Belgii, samolot został przejęty przez Niemców. Niemcy doprowadzili samolot do stanu lotnego i maszyna o własnych siłach przeleciała do Beauvechain. Nie jest jasne, czy niemiecki pilot zdawał sobie sprawę, że dokonał oblotu maszyny. Dalsze losy samolotu nie są znane, prawdopodobnie został ewakuowany do Niemiec gdzie uległ zniszczeniu podczas bombardowania w 1944 roku. Jego szczątki zostały prawdopodobnie odkryte przez amerykańskie wojska w Monachium w 1945 roku.
Renard R.37B
Renard R.37B miał daleko posunięta modyfikacją Renarda.37. Był to jedynie projekt koncepcyjny, który powstał przed majem 1940 roku i pozostał jedynie na deskach kreślarskich. Samolot miał mieć dwuosobową załogę, pilot i obserwator, w kabinie w układzie tandem. Miała być to maszyna szturmowa lub patrolowa obrony wybrzeża. Wersja szturmowa miała być zdolna do przenoszenia ładunku bomb a obrony wybrzeża pojedynczej torpedy o masie 200 kg.
Konstrukcja
Renard R.37 był wolnonośnym dolnopłatem, o całkowicie metalowej konstrukcji, z chowanym podwoziem z tylnym podparciem i zakrytą kabiną, napędzany pojedynczym, 14 cylindrowym, chłodzonym powietrzem silnikiem gwiazdowym Gnome-Rhône 14N-21. Szeroko rozstawione podwozie główne chowane było do wnęk, w kierunku kadłuba.
Uzbrojenie
Podstawowa wersja miała być uzbrojona w cztery karabiny maszynowe Browning kal. 7,7 mm lub dwa, wielkokalibrowe karabiny maszynowe FN-Browning kal. 13,2 mm montowanych w skrzydłach. W dokumentacji technicznej, rozważane było uzbrojenie maszyny w dwa karabiny kalibru 13,2 mm i dwa działa kalibru 20 mm lub w innej wersji w sześć karabinów 7,7 mm. Przewidziano możliwość przenoszenia do ośmiu bomb o masie 10 kg każda.