Rhynchonellida należą do podtypu Rhynchonelliformea, odpowiadającego w przybliżeniu dawniej wyróżnianej gromadzie ramienionogów zawiasowych (Articulata), którego przedstawiciele odznaczają się wapienną muszlą i obecnością zawiasów. W obrębie tego podtypu należą do gromady Rhynchonellata, wyróżnianej na podstawie mikrostruktury muszli.
Rynchonellidy odznaczają się dwuwypukłą muszlą, najczęściej nieperforowaną (ang. impunctate), zwykle posiadającą siodło (wypukłość) na skorupce grzbietowej i zatokę (wklęsłość) na skorupce brzusznej. Muszla często posiada ornamentację w postaci promienistych żeber (łac., ang. costae). Szkielet lofoforu w postaci krur; brachidium nie występuje.
Nazwa rzędu pochodzi od nazwy rodzajuRhynchonella, utworzonej od greckiego słowa ῥύγχος (dziób) ze względu na pewne podobieństwo kształtu.
Isjuminella decorata z batonu Francji (widok od strony skorupki grzbietowej; widoczne żebra)
Widok z przodu: wyniesienie na skorupce grzbietowej (na górze figury) to siodło
Widok od strony skorupki brzusznej: obniżenie w części zbliżonej do płaszczyzny symetrii to zatoka
Widok z boku: przednia część skorupki brzusznej (w górnej części figury) nieco przypomina kształtem dziób ptaka
Występowanie
Najstarsi przedstawiciele rzędu Rhynchonellida znani są ze środkowego ordowiku. We wczesnej kredzie występowały rynchonellidy z rodzaju Peregrinella, największe w dziejach rzędu (długość i szerokość przekraczały 10 cm); były one związane z ekosystemami zimnych wysięków.
Bogate w skali światowej są na przykład zespoły rynchonellidów dewonu zachodniej Kanady oraz liasu Anglii.
W Polsce rynchonellidy występują w utworach skalnych wielu okresów. Spomiędzy wyjątkowo bogatych względnie pospolitych, szczególnie dobrze rozpoznanych lub charakterystycznych zespołów można wymienić fauny od syluru po jurę.
Częstymi skamieniałościami w sylurskich (ludlow–przidol) narzutniakach są przedstawiciele rodzaju Microsphaeridiorhynchus (dawniej zaliczani do rodzaju Camarotoechia).
Szczególnie dobrze rozpoznana jest fauna rynchonellidów górnej jury; z istniejących niegdyś kamieniołomów na Jasnej Górze (łac. Mons Clarus) opisano rodzaj i gatunek Monticlarella czenstochaviensis. Fauna środkowojurajska jest znana słabiej.
Rodzaj Rhynchonella ujmowano niegdyś bardzo szeroko, zaliczając doń gatunki od ordowickich po dzisiejsze; obecnie nazwę tę stosuje się dla form późnojurajskich i wczesnokredowych.
Sphaerirhynchia lindenensis (dolny dewon USA)
Primipilaria sp. (dewon środkowy Gór Świętokrzyskich)
12Norman M.N.M.SavageNorman M.N.M. i inni, Rhynchonellida, [w:] Roger L.R.L.Kaesler (red.), Treatise on Invertebrate Paleontology. Part H, Brachiopoda, Revised, Volume 4: Rhynchonelliformea (part), Boulder, Colorado–Lawrence, Kansas: The Geological Society of America, Inc. and The University of Kansas, 2002, s. 1026–1376.
12FranciszekF.BiedaFranciszekF., Paleozoologia. Tom I: Część ogólna, Zwierzęta bezkręgowe, Warszawa: Wydawnictwa Geologiczne, 1966.
↑D.J.D.J.McLarenD.J.D.J., Upper Devonian Rhynchonellid Zones in the Canadian Rocky Mountains, [w:] Leslie M.L.M.Clark (red.), Western Canada Sedimentary Basin: A Symposium; Sponsored by the Alberta Society of Petroleum Geologists, and the Saskatchewan Society of Petroleum Geologists, 1954, DOI:10.1306/SV15347C9.
↑MariaM.Wiśniewska-ŻelichowskaMariaM., Środkowojurajskie ramienionogi z rzędu Rhynchonellida na obszarze częstochowsko-wieluńskim i zawierciańsko-olkuskim, „Biuletyn Instytutu Geologicznego”, 304, 1978, s. 65–156.