 Richard Egan (1949) | |
| Data i miejsce urodzenia |
29 lipca 1921 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
20 lipca 1987 |
| Lata aktywności |
1949-1987 |
Richard Egan (ur. 29 lipca 1921 w San Francisco, zm. 20 lipca 1987 w Santa Monica) – amerykański aktor filmowy. Laureat dwóch Złotych Globów (1953).
Richard Egan urodził się i wychowywał w San Francisco w rodzinie irlandzkich imigrantów o silnych tradycjach katolickich (jego brat był księdzem). Ukończył St. Ignatius High School, a następnie studiował aktorstwo na Uniwersytecie w San Francisco, który ukończył z tytułem licencjata. Podczas II wojny światowej, od 1943 służył w armii na Filipinach. Służbę zakończył w 1946 w randze kapitana. Po wojnie ukończył studia magisterskie z historii teatru na Uniwersytecie Stanforda. Następnie przez pewien okres był wykładowcą wystąpień publicznych (public speaking) Northwestern University. W tamtym okresie zaczął aktywnie występować na deskach studenckich teatrów. Jak sam wspominał po latach to właśnie wojna zmusiła go do przemyśleń na temat jego dalszej drogi życiowej za którą wybrał aktorstwo. Po serii nieudanych castingów, w 1949 roku otrzymał epizodyczną rolę w hollywoodzkiej produkcji The Story of Molly X. Przez następny rok (1950) pojawił się w kilku epizodach filmowych. Został jednak zauważony i w tym samym roku podpisał swój pierwszy kontrakt. Przez kolejne cztery lata grał jednak w drugoplanowych rolach, chociaż w dwóch filmach przyniosły mu one dwa Złote Globy. W 1954 roku nastąpił przełom w jego karierze – został dostrzeżony w roli gladiatora toczącego popisowy pojedynek z głównym bohaterem (Demetriuszem) w filmie Demetriusz i gladiatorzy. Efektem była pierwsza główna rola w filmie Wicked Woman z 1953. Był to początek jego gwiazdorskiej kariery i pierwszoplanowych ról w takich klasykach jak: (m. in.) Siedem złotych miast u boku Anthony Quinna z 1955 lub Kochaj mnie czule z 1956 gdzie partnerował Elvisowi Presleyowi oraz Bunt Mamie Stover z 1956 gdzie wystąpił u boku Jane Russell. W 1957 przeszedł do wytwórni Universal, gdzie z powodzeniem występował w różnych gatunkach filmowych, partnerując takim gwiazdom jak (m. in.) Robert Mitchum, Robert Wagner czy John Wayne. Ukoronowaniem jego kariery filmowej tego okresu była rola króla Leonidasa w filmie 300 spartan (1960).
Od 1952 roku zaczął pojawiać się w telewizji. Przez całe lata 50. Były to epizodyczne występy w mało popularnych serialach lub programach typu show. U szczytu jego kariery kinowej (początek lat 60.) wystąpił w 33 odcinkach serialu Big G (1962-63) oraz 15 odcinkach serialu Empire z 1963 grając jedną z głównych ról (Jim Redigo).
Druga połowa lat 60. to zmierzch jego kariery. W wywiadzie udzielonym w 1966 roku tłumaczył to krótko: "potrzebują teraz antybohaterów, a to po prostu nie dla mnie". W następnych latach pojawiał się w niskobudżetowych filmach, w których zdarzało mu się grać nawet główne role (Dzień wilków z 1971) oraz gościnnie w serialach TV. Na kilka lat przed swoją śmiercią dołączył do obsady opery mydlanej Capitol, w której występował niemal do ostatnich swoich dni (premiera ostatniego odcinka z jego udziałem miała miejsce dokładnie na cztery miesiące przed jego śmiercią – 20 marca 1987 roku).
W swojej karierze filmowej wystąpił w ponad 50-ciu filmach i kilkunastu serialach TV, w których zasłynął głównie jako "twardy facet". W większości były to filmy "klasy B", dziś już zupełnie zapomniane.
Był laureatem dwóch nagród Złotego Globu w kategorii ("Golden Globe Award for New Star of the Year – Actor"), które otrzymał w 1954 roku za filmy: The Glory Brigade i The Kid From Left Field.
W 1956 roku poznał aktorkę-modelkę Patricię Hardy (1931-2011) z którą ożenił się w 1958. Para pozostała małżeństwem aż do śmierci aktora w 1987. Mieli cztery córki: Patricię, Kathleen, Colleen i Maureen oraz syna Richarda juniora
Zmarł na raka prostaty w Santa Monica 20 lipca 1987 roku w St. John’s Hospital. Jest pochowany na cmentarzu Świętego Krzyża w Culver City w Kalifornii.
