Farley otrzymał tymczasowy zakaz zbliżania się do Black od sądu, który miał wejść w życie przeciwko niemu 2 lutego1988 roku. Wyrok miał uprawomocnić się 17 lutego1988 roku. 16 lutego1988, dzień przed uprawomocnieniem się wyroku, Farley w siedzibie firmy zastrzelił siedmiu ludzi a ranił cztery inne (w tym Black). Został skazany na śmierć za siedem morderstw pierwszego stopnia i aktualnie przebywa w celi śmierci Więzienia Stanowego San Quentin, gdzie oczekuje na wykonanie wyroku.
Wczesne życie
Farley urodził się 25 lipca 1948 roku w San Antonio w stanie Teksas, miał pięcioro młodszego rodzeństwa. Ojciec był wojskowym, więc rodzina często się przeprowadzała, by ostatecznie osiąść w stanie Kalifornia. W 1966 roku Farley ukończył szkołę średnią i zaczął uczęszczać do koledżu Santa Rosa Junior College. W 1967 roku wstąpił do marynarki wojennej United States Navy, gdzie pozostał przez 10 następnych lat. Po jego zwolnieniu z wojska w 1977 roku, zatrudnił się w firmie technologiczno-informatycznej ESL Inc. w Sunnyvale.
Stalkowanie Black
W kwietniu 1984 roku 35-letni wówczas Farley zapoznał w firmie nowo zatrudnioną tam 22-letnią Laurę Black. Podobno, według własnych słów, natychmiast zauroczył się nią i się w niej zakochał. W następnych dniach i tygodniach zostawiał na jej biurku w pracy prezenty, wykonane przez siebie wypieki i ciasta, a także wiele razy prosił ją, by zwróciła na niego uwagę i poszła z nim na randkę. Black jednakże odrzucała jego prośby, mówiąc Farleyowi, że nie łączy ich nic poza relacją koleżeńską w miejscu pracy; w późniejszym wywiadzie mówiła, że starała się ignorować jego coraz bardziej nachalne narzucanie się, ale ono stawało się nie do wytrzymania. W końcu jej kolega z pracy zaczął ją nachodzić nawet na zajęciach aerobiku i podglądać jak ćwiczy. Uzyskał też adres Black i numer jej telefonu za pośrednictwem jednego z wydziałów ESL, w którym gromadzono dane pracowników w celach łatwiejszego ich rozpoznania; Farley podszył się pod osobę uprawnioną by posiadać te dane, i je zyskał. Zaczął nachodzić ją w jej miejscu zamieszkania, fotografować, nawet włamywać się do jej biura w firmie ESL. Wysyłał jej też spreparowane zdjęcia, które składały się z fotografii jego i jej, tak przerobione, by wyglądali na parę.
Farley wysyłał jej co najmniej 2 listy lub przesyłki tygodniowo. Łącznie przez całe lata gdy stalkował Black, wysłał jej ok. 200 takich przesyłek. W końcu Laura usiłowała częściej zmieniać miejsca zamieszkania, by mający obsesję na jej punkcie znajomy nie mógł jej odnaleźć, ale ten był w stanie to zrobić za każdym razem. W listach i przesyłkach, które jej wysyłał, jak i w jego ustnych oświadczeniach była obsesyjna i nieustępliwa chęć bycia razem z nią.
Pod koniec 1985 roku Laura zwróciła się z prośbą o pomoc do zarządu firmy ESL ze skargą na Richarda. Farley, w odpowiedzi dla wydziału zarządu ds. pracowników, powiedział o tym, że pracowniczka, którą kocha, nie chce być razem z nim i dlatego ją stalkuje; zalecono mu uczęszczanie na terapię psychologiczną i powiedziano, by spróbował pogodzić się z tym, że został odrzucony. Przyszły zamachowiec co prawda uczęszczał na tę terapię, ale dalej stalkował Laurę i – co więcej – zaczął grozić też innym pracownikom. W maju 1986 roku został zwolniony z ESL z powodu słabego skoncentrowania na pracy i jego coraz mocniej niepokojącego zachowania; zatrudnił się w konkurencyjnej firmie – Covalent Systems Corporation.
Masakra w ESL, 16 lutego 1988
Black w końcu wystąpiła z wnioskiem o uzyskanie zakazu zbliżania się do niej przez Farleya. Stało się to 2 lutego 1988 roku, a wyrok uprawomocnić miał się w dniu 17 lutego.
Farley wpadł w szał gdy dowiedział się, że ma zakaz zbliżania się do Black. Korzystając z tego, że zakaz nie uprawomocnił się i formalnie nie pozbawiał go równocześnie w tym czasie niektórych praw jak możliwość nabycia broni, zaczął kupować broń palną. Już wcześniej posiadał w domu wiele sztuk broni palnej, w tym strzelbę Mossberg 500 i karabinek Ruger na nabój .22 LR, a także ok. 3000 sztuk amunicji. W dniu 9 lutego wysłał specjalną przesyłkę do prawnika reprezentującego Black w sądzie – w paczce miały znajdować się rzekome dowody na to, że byli ze sobą w związku (Farley wielokrotnie powtarzał to kłamstwo, by uniknąć konsekwencji ze strony osób postronnych, które widziały jak nachodzi Black w miejscach publicznych). W paczce znajdowały się podrobione przez niego zdjęcia wyciętej z fotografii twarzy Laury wprawioną obok jego zdjęcia, a także posiadane przez niego adresy, a nawet niektóre jej osobiste rzeczy, które jej zabrał. Twierdził też, że razem zażywali narkotyki takie jak kokaina, którą podała mu Black. Jednakże te dowody bardzo szybko zostały zidentyfikowane jako kłamliwe. W związku z tym prawnik reprezentujący Laurę wykorzystał to przeciwko Richardowi.
Dzień przed planowaną rozprawą sądową, 16 lutego 1988 roku, Farley wynajął pojazd rekreacyjny i podjechał nim pod siedzibę firmy ESL w Sunnyvale w Kalifornii. Na rozprawie sądowej, po masakrze, mówił, że początkowo chciał poczekać aż Black wyjdzie z firmy i ją zaszantażować, by wycofała wniosek z sądu. Jeżeli by odmówiła, chciał wówczas popełnić samobójstwo na jej oczach. Stało się jednak inaczej i ok. 15:00 Farley załadował wszystkie sztuki zakupionej przez siebie niedawno broni (strzelbę Benelli Riot, karabin Ruger M-77 z celownikiem optycznym, strzelbę typu Mossberg, rewolwer Sentinel, rewolwer Smith & Wesson na nabój .357 Magnum, pistolet Browning BDA i pistolet Smith & Wesson na nabój 9mm) i wyposażył się w strój taktyczny. Posiadał też nóż, bomby dymne, nosił kamizelkę kuloodporną na jego kombinezonie, zatyczki na ochronę słuchu przed dźwiękiem strzałów i rękawiczki strzeleckie.
Posiadając przy sobie ok. 1000 sztuk amunicji, Farley ruszył w stronę budynku mijając przerażonych na jego widok przechodniów – otworzył ogień w stronę kilku z nich, zabijając jednego mężczyznę. Następnie przestrzelił szklane drzwi i, zmierzając w stronę biura Laury, strzelał w amoku do przypadkowo napotkanych pracowników. Wewnątrz budynku firmy ESL zastrzelił następnych 6 pracowników. Farley dotarł wkrótce do biura gdzie przebywała Black, która próbowała go namówić, by zaprzestał strzelać. Wystrzelił on jednak w jej stronę, ciężko ją raniąc. Myśląc, że Black nie żyje – Farley wyszedł z jej biura i udał się na dalsze szaleństwo z bronią, atakując niewinnych pracowników; Black przeżyła, ale jej ramię, w które została trafiona odzyskało sprawność jedynie częściowo.
Chwilę po pierwszych strzałach sprawcy na miejsce przybyły jednostki specjalne SWAT. Farley chodził przez korytarze budynku i w rozmowach z negocjatorami groził dalszym kontynuowaniem ataku jeśli wejdą do środka, trzymając służby w szachu. Ostatecznie, z budynku uciekło w tym czasie wielu pracowników (w tym Black, która odzyskała przytomność i uciekła ukrywając się w zaułkach biur przed Farleyem), a strzelec zażądał w tym czasie dostarczenia mu kanapki i drinka, w zamian za poddanie się służbom; żądanie zostało spełnione i sprawca poddał się. W wyniku strzelaniny zginęło 7 osób, a 4, w tym Black, zostały ranne. W czasie ataku Farley wystrzelił 98 razy.
Ofiary
Zabici
Sunnyvale
Lokalizacja Sunnyvale na mapie Stanów Zjednoczonych
Następnego dnia oficjalnie uprawomocnił się zakaz zbliżania się do Black przez Farleya. Ona sama przeżyła wcześniejszy zamach dokonany przez kolegę z pracy, ale była hospitalizowana przez 19 dni. Sprawca napisał jeszcze jeden list do Black z celi, twierdząc, że ostatecznie wygrała z nim.
Farley nie przyznawał się początkowo do winy, uważając, że chciał jedynie zwrócić na siebie uwagę, by zaimponować Laurze lub popełnić samobójstwo na jej oczach.
W 1991 roku Farley przyznał się do winy, a na początku 1992 roku został skazany na karę śmierci – obecnie przebywa w więzieniu stanowym San Quentin w Kalifornii gdzie oczekuje na wykonanie wyroku.
W kulturze
W 1993 roku powstał film Osaczyć Laurę (ang. tytuł I Can Make You Love Me lub, w innych wersjach, Stalking Laura), który jest rekonstrukcją wydarzeń w dniu zamachu i go poprzedzających – w główne role wcielili się w nim Brooke Shields (jako Laura) i Richard Thomas (jako Farley).
↑The New Evil: Understanding the Emergence of Modern Violent Crime, 2019, s. 90–95.
12Kelleher, M.D. (1997). Profiling the Lethal Employee: Case Studies of Violence in the Workplace. Greenwood Publishing Group, s. 46. ISBN 0-275-95756-X.
Moffatt, G. (2000). Blind-sided:homicide where it is least expected. Greenwood Publishing Group, s. 87. ISBN 978-0-275-96929-5.
Kelleher, M.D. (1997). Profiling the Lethal Employee: Case Studies of Violence in the Workplace. Greenwood Publishing Group, s. 46. ISBN 0-275-95756-X.
