Ride to Hell: Retribution

Ride to Hell: Retribution – przygodowa gra akcji z 2013 roku, stworzona przez studio Eutechnyx i wydana przez firmę Deep Silver. Produkcja ukazała się na platformach Microsoft Windows, PlayStation 3 oraz Xbox 360.

Tytuł zapowiedziano pierwotnie w 2008 roku jako grę z otwartym światem, której premiera miała odbyć się około drugiego kwartału 2009 roku. Cięcia budżetowe oraz zamknięcie oddziału Deep Silver Vienna sprawiły, że projekt utknął w tzw. „piekle produkcyjnym”. Brak jakichkolwiek wieści oraz niedotrzymanie terminu premiery skłoniły wiele serwisów branżowych do uznania gry za anulowaną. Mimo to studio Eutechnyx kontynuowało prace nad tytułem, aż do jego ponownej zapowiedzi pięć lat później, w 2013 roku. Twórcy zrezygnowali z pierwotnie planowanego otwartego świata na rzecz liniowej struktury rozgrywki.

Gra spotkała się ze skrajnie negatywnym odbiorem krytyków. Krytykowano niemal każdy aspekt produkcji: mechanikę rozgrywki, oprawę, scenariusz, dubbing oraz liczne usterki techniczne. Wielu komentatorów uznało ją za jedną z najgorszych gier wideo w historii.

Rozgrywka

Gracz wciela się w motocyklistę Jake’a Conwaya, a akcję obserwuje z perspektywy trzeciej osoby. Etapy gry zazwyczaj rozpoczynają się sekwencją jazdy na motocyklu, w której ruch możliwy jest tylko do przodu, a przeszkody należy omijać przy użyciu ramp lub wykonując kontrolowane poślizgi. Zderzenia prowadzą albo do powrotu do punktu kontrolnego (ekran wygasza się, a gracz zostaje cofnięty do ostatniego bezpiecznego fragmentu trasy) albo do śmierci postaci. W trakcie tych sekwencji może również dojść do walki – obejmuje ona ataki wręcz w formie sekwencji typu quick time event, strzelanie z bocznego wózka motocykla (podczas gdy pojazd prowadzi postać sterowana przez sztuczną inteligencję) lub zbliżanie się do przeciwników na tyle blisko, by towarzysz sterowany przez sztuczną inteligencję mógł oddać strzał.

Główne etapy gry łączą w sobie elementy strzelanki z perspektywy trzeciej osoby (z wykorzystaniem systemu osłon) oraz bijatyki. Poziomy te są liniowe; zazwyczaj strzeże ich grupa słabszych przeciwników, a na końcu każdego z nich czeka boss – wysoko postawiony członek gangu Devil’s Hand. Gracz ma do dyspozycji różnorodną broń palną i białą, a także noże do rzucania oraz dynamit. Walka wręcz obejmuje przełamywanie gardy, kontrowanie ataków przeciwnika, eliminacje z wykorzystaniem elementów otoczenia oraz sekwencje typu quick time event, prowadzące do błyskawicznego wyeliminowania wroga. Broń i amunicję można zdobyć, przeszukując ciała pokonanych przeciwników.

Pomiędzy poziomami gracz może poruszać się po niewielkim fragmencie miasta Dead End, gdzie ma możliwość handlu narkotykami, zakupu broni, poznawania nowych technik walki oraz modyfikowania swojego motocykla. Warto zaznaczyć, że choć znaczna część miasta została szczegółowo odwzorowana, każda próba opuszczenia dostępnego obszaru kończy się „resetem” (ekran wygasza się i przenosi gracza z powrotem) – podobnie jak ma to miejsce w sekwencjach jazdy motocyklem. postacie niezależne są animowane, jednak nie można z nimi rozmawiać ani ich zabić, mimo że gra ostrzega przed wyrządzaniem im krzywdy.

Produkcja

Studio Deep Silver Vienna planowało zastosować model produkcji wzorowany na branży filmowej, współpracując przy tworzeniu gry z niezależnym studiem Eutechnyx z Gateshead oraz kilkoma innymi podmiotami. Pierwotnie projektowano ją jako grę z otwartym światem, umożliwiającą prowadzenie szerokiej gamy motocykli i samochodów oraz oferującą różne formy walki (wręcz i przy użyciu broni palnej, zarówno pieszo, jak i podczas jazdy), osadzoną w realiach Kalifornii końca lat 60. XX wieku – na pustyniach oraz w tamtejszych miastach. Za projekty graficzne głównych postaci odpowiadało studio Massive Black. W ramach tej pierwszej wersji gry napisano scenariusz, nagrano dialogi, a przerywniki filmowe zrealizowano w całości przy użyciu techniki motion capture.

Gra Ride to Hell: Retribution została zapowiedziana w 2008 roku pod tytułem Ride to Hell; według wczesnego zwiastuna jej premiera miała odbyć się w 2009 roku. Tytuł usunięto ze strony internetowej wydawcy, firmy Deep Silver. Prace kontynuowano w studiu Eutechnyx, już bez udziału oddziału Deep Silver Vienna (który zamknięto na początku 2010 roku). Koncepcję gry znacząco zmieniono: zrezygnowano z otwartego świata, a całość podzielono na kilka odrębnych produkcji.

W lutym 2013 roku australijska komisja klasyfikacyjna (Australian Classification Board – ACB) przyznała grze kategorię R18+, co sugerowało, że tytuł może wkrótce trafić na rynek. W marcu do ACB wpłynął kolejny wniosek o klasyfikację, tym razem pod nazwą „Cook’s Mad Recipe”. Dokument ten posiadał ten sam numer akt oraz wiele innych szczegółów zbieżnych z poprzednią klasyfikacją; nazwa ta odnosiła się jednak do zawartości dodatkowej (DLC), którą zaplanowano udostępnić w momencie premiery gry lub po niej. W kwietniu marka „Ride to Hell” powróciła w formie trzech gier utrzymanych w tej samej tematyce i stylistyce: Ride to Hell: Retribution – bijatyki o tematyce motocyklowej, stworzonej przez studio Eutechnyx i wydanej 25 czerwca w Ameryce Północnej, 28 czerwca w Europie oraz 4 lipca w Australii; Ride to Hell: Route 666 – produkcji skupionej na walce na drodze, opracowanej przez Black Forest Games i dostępnej w usługach PSN (PlayStation 3) oraz XBLA (Xbox 360); a także Ride to Hell: Beatdown, przeznaczonej na urządzenia mobilne.

Odbiór

Według serwisu agregującego recenzje Metacritic, gra Ride to Hell: Retribution spotkała się z „przytłaczająco negatywnym” odbiorem. Średnie ważone ocen dla poszczególnych platform wyniosły od 13/100 do 19/100. Krytycy negatywnie ocenili niemal każdy aspekt produkcji: rozgrywkę, oprawę graficzną, dubbing, scenariusz, sztuczną inteligencję oraz liczne błędy techniczne. Wytknięto również rezygnację z zapowiadanego wcześniej otwartego świata na rzecz liniowej struktury rozgrywki.

Magazyn EGM podsumował to następująco: „Być może istniały gry oferujące mniej zawartości za wyższą cenę lub słabsze w poszczególnych elementach, ale nie sądzę, by kiedykolwiek powstał tytuł, w którym tak wiele rzeczy zrealizowano tak fatalnie”. Serwis ocenił grę na 0,5 punktu, nie zamieszczając żadnych pozytywnych uwag na temat rozgrywki. Dan Ryckert z „Game Informer” stwierdził, że „jeśli pominąć niektóre tytuły na Kinecta czy Wii, które po prostu nie działają, jest to najgorsza gra wideo, w jaką grałem w obecnej generacji konsol”. Daniel Starkey z serwisu GameSpot przyznał produkcji notę ​​1/10, nazywając ją „potworną, niechlujną” grę akcji, w której wszystko zostało „sklejone na szybko” i która jest pełna „słabych, pozbawionych sensu rozwiązań projektowych”. Produkcja ta stała się drugim tytułem – po Big Rigs: Over the Road Racing (2003) – który otrzymał od serwisu GameSpot najniższą możliwą ocenę.

Steve Hannley z portalu Hardcore Gamer przyznał grze notę ​​1/5, nazywając ją „odrażającą abominacją”. Serwis Eurogamer ocenił grę na 1/10. Recenzentka Cara Ellison skrytykowała sposób przedstawienia kobiet: „w tej grze kobiety są całkowicie, zupełnie i w sposób oczywisty traktowane jedynie jako przedmiot”. Kwestię traktowania kobiet poruszył również Phil Iwaniuk w recenzji dla brytyjskiego wydania „PlayStation Official Magazine”, określając grę mianem „skrajnie mizoginistycznej”.

Ben „Yahtzee” Croshaw z serwisu The Escapist w swoim cyklu Zero Punctuation określił produkcję jako „eksplozywnie, apokaliptycznie złą”. Zauważył jednak pewne podobieństwo do filmu Plan dziewięć z kosmosu (1957), stwierdzając, że wady gry są na tyle zabawne, iż warto ją kupić. Później odmówił umieszczenia jej w swoim zestawieniu najgorszych gier 2013 roku, argumentując, że tytuł ten jest raczej „skondensowaną katastrofą” niż pełnoprawną grą. Zamiast tego przyznał mu „Nagrodę za całokształt twórczości w kategorii absolutnej odrazy”, dodając, że „wypuszczenie na rynek pudełek, w których nie było płyt, byłoby mniejszym błędem”. Z tego samego powodu odmówił również uwzględnienia gry w swoim rankingu najgorszych produkcji dekady.

Serwis Giant Bomb uznał Ride to Hell: Retribution za najgorszą grę 2013 roku.

Przypisy