Życiorys
W 1911 ukończył szkołę parafialną. W 1914 brał udział jako ochotnik w I wojnie światowej. W październiku 1915 roku został ranny i otrzymał pierwsze odznaczenie – Krzyż św. Jerzego IV klasy. W 1916 w ramach Rosyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego został wysłany do Francji, walczył na froncie zachodnim i tam został ranny, za co otrzymał kolejne odznaczenie, tym razem francuskie. Po powrocie do Rosji w 1919 wstąpił do Armii Czerwonej. Służąc w 27 Dywizji Strzeleckiej brał udział w wojnie domowej w Rosji walcząc przeciw białym, tzw. kołczakowcom. W 1926 wstąpił do partii komunistycznej.
W 1930 ukończył studia w Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego. Po studiach był kolejno szefem Sztabu Pułku Kawalerii, oficerem Sztabu Północno-Kaukaskiego i Białoruskiego Okręgu Wojskowego oraz szefem Sztabu Korpusu Kawalerii. W latach 1937–1938 podczas wojny domowej w Hiszpanii w stopniu pułkownika był doradcą wojsk republikańskich. W latach 1939–1940 wykładał w Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego. 4 lipca 1940 otrzymał awans na generała majora.
W czasie niemieckiego ataku na ZSRR Rodion Malinowski dowodził 48 Korpusem Strzeleckim, następnie był kolejno:
- od sierpnia 1941 dowódcą 6 Armii,
- od grudnia 1941 dowódcą Frontu Południowego,
- od lata 1942 zastępcą dowódcy Frontu Północnokaukaskiego i dowódcą Dońskiej Grupy Armijnej,
- później dowódcą 66 Armii,
- podczas bitwy stalingradzkiej – dowódcą 2 Gwardyjskiej Armii,
- od lutego 1943 ponownie dowódca Frontu Południowego,
- od kwietnia Frontu Południowo-Zachodniego, przemianowanego w październiku 1943 na 3 Front Ukraiński,
- od maja 1944 dowódcą 2 Frontu Ukraińskiego, z którym walczył w Rumunii, Austrii, na Węgrzech i Czechosłowacji,
- od lipca 1945 dowódcą Frontu Zabajkalskiego.
We wrześniu 1944 został mianowany marszałkiem Związku Radzieckiego. W latach 1947–1956 był głównodowodzącym wojskami Dalekiego Wschodu, następnie Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego. Od marca 1956 był I zastępcą ministra obrony ZSRR, od października 1957 aż do śmierci ministrem obrony ZSRR. Był – po Michaile Frunzem – drugim szefem Radzieckich Sił Zbrojnych, który zmarł podczas sprawowania urzędu. Jego prochy spoczęły pod murem kremlowskim na Placu Czerwonym w Moskwie.
Napisał książkę autobiograficzną Sołdaty Rossiji. Zajmował się też redagowaniem publikacji wojskowo-historycznych: Jassko-Kiszyniowskie Kanny, Budapeszt-Wiedeń-Praga i Finał. Pierwsza z nich została wydana w Polsce w 1967 pod tytułem Nowe Kanny.
marszałek Związku Radzieckiego
