Życiorys
W 1963 ukończył III Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Katowicach. Studiował matematykę w katowickiej Filii Uniwersytetu Jagiellońskiego, uzyskując w 1968 magisterium. W 1971 otrzymał na Uniwersytecie Śląskim stopień doktora nauk matematycznych; promotorem jego rozprawy był Marek Kuczma. Habilitował się na tej uczelni 30 listopada 1976. Tytuł naukowy profesora otrzymał 19 kwietnia 1990.
Pracę na Uniwersytecie Śląskim rozpoczął w 1968. Był tam zatrudniony do 2018, a następnie w latach 2020–2022; w latach 1996–2018 zajmował stanowisko profesora zwyczajnego. W latach 1987–2016 kierował Zakładem Równań Funkcyjnych. Pełnił funkcje prorektora do spraw nauczania (1990–1992), zastępcy dyrektora Instytutu Matematyki do spraw naukowych (2005–2008) oraz dyrektora tego instytutu (2008–2012).
Był także zatrudniony w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Częstochowie, następnie Akademii im. Jana Długosza (1981–1987 i 1991–2010), na Politechnice Śląskiej (1988–1991) oraz w Instytucie Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych w Katowicach (1978–1980). W uczelni częstochowskiej kierował Zakładem Równań Funkcyjnych i był wicedyrektorem Instytutu Matematyki.
Należał do założycieli Klubu Inteligencji Katolickiej w Katowicach. W latach 80. XX wieku działał w NSZZ „Solidarność”.
Zmarł 20 sierpnia 2025. Jego prochy złożono na cmentarzu przy ul. Mieszka I w Katowicach.
Działalność naukowa i organizacyjna
Zajmował się teorią równań i nierówności funkcyjnych, w szczególności własnościami funkcji addytywnych, wypukłością Jensena i wypukłością wyższych rzędów, funkcjami wielomianowymi oraz stabilnością równań w sensie Hyersa–Ulama. Badał rozwiązania przy słabych założeniach regularności, równania warunkowe i spełniane prawie wszędzie, a także równania na ograniczonych dziedzinach.
Wspólnie z Peterem Šemrlem badał stabilność równania wykładniczego. Z Romanem Badorą i Zsoltem Pálesem zajmował się addytywnymi selekcjami odwzorowań wielowartościowych oraz ich zastosowaniami do stabilności równania Cauchy’ego. Wraz z Kazimierzem Nikodemem wprowadził i badał pojęcie funkcji silnie wypukłych wyższych rzędów. Z Jolantą Misiewicz i Jackiem Wesołowskim badał równanie Olkina–Bakera związane z charakteryzacją rozkładu gamma w twierdzeniu Lukacsa.
Jego nazwisko pojawia się w literaturze matematycznej w określeniach „addytywność Gera” (Ger’s additivity) oraz „stabilność w sensie Gera” (Ger stability). Był autorem lub współautorem ponad 120 prac naukowych. Wraz z Markiem Kuczmą i Bogdanem Choczewskim napisał monografię Iterative Functional Equations, wydaną w 1990 przez Cambridge University Press.
W latach 1984–2000 prowadził seminarium z równań funkcyjnych założone przez Marka Kuczmę. Utworzył również własne seminarium z równań i nierówności funkcyjnych. Był inicjatorem i współorganizatorem polsko-węgierskich seminariów zimowych z tej dziedziny, odbywających się od 2001. W latach 2004–2017 przewodniczył komitetowi naukowemu międzynarodowych sympozjów z równań funkcyjnych (International Symposia on Functional Equations, ISFE).
W latach 1986–1990 był prezesem Oddziału Górnośląskiego Polskiego Towarzystwa Matematycznego, a w latach 1993–2012 członkiem Komitetu Matematyki PAN. Należał także do Komisji Nauk Matematycznych Polskiej Akademii Umiejętności w Katowicach. Zasiadał w komitetach redakcyjnych m.in. „Annales Mathematicae Silesianae”, „Aequationes Mathematicae”, „Commentationes Mathematicae” i „Journal of Inequalities and Applications”.
