 Roman Vlad, 1964 | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Pochodzenie | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Gatunki | |
| Zawód |
kompozytor, pianista, pisarz |
| Odznaczenia | |
   | |
Roman Vlad (ur. 29 grudnia 1919 w Czerniowcach, zm. 21 września 2013 w Rzymie) – włoski kompozytor, pianista i pisarz muzyczny pochodzenia rumuńskiego.
Uczył się gry na fortepianie w konserwatorium w Czerniowcach, następnie w 1938 roku wyjechał do Rzymu, gdzie podjął studia inżynierskie na uniwersytecie. Uczył się też w Akademii Muzycznej św. Cecylii u Alfredo Caselli (dyplom 1941). W 1951 roku otrzymał włoskie obywatelstwo. W 1954 i 1955 roku wykładał w Dartington Summer School. Od 1955 do 1958 i ponownie od 1966 do 1969 roku był dyrektorem muzycznym Accademia Filarmonica Romana w Rzymie. W latach 1960–1963 był przewodniczącym włoskiej sekcji Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej. Pełnił funkcję dyrektora artystycznego Maggio Musicale Fiorentino (1964) i Teatro Comunale (1968–1973) we Florencji, orkiestry symfonicznej RAI w Turynie (1976–1980) oraz opery La Scala (1994–1997). W latach 1982–1984 prezes Confédération Internationale des Sociétés d’Auteurs et Compositeurs. Od 1968 roku wykładał kompozycję w konserwatorium w Turynie.
Doktor honoris causa National University of Ireland w Dublinie (1974). Otrzymał krzyż komandorski francuskiego Orderu Sztuki i Literatury (1993), krzyż wielki Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (1996) oraz krzyż wielkiego oficera Orderu Gwiazdy Rumunii (2004).
W swojej twórczości posługiwał się techniką dodekafoniczną, jednak jej zasady traktował nieortodoksyjnie i często nawiązywał do muzyki poprzednich epok. W późniejszych kompozycjach sięgał po najnowsze zdobycze awangardy, m.in. klastery, elementy aleatoryzmu i proporcjonalną notację beztaktową.
Był autorem licznych artykułów w czasopismach włoskich i zagranicznych, redagował czasopisma „Musica e dossier” i „Lo Spettatore”. Był redaktorem działu muzycznego w Enciclopedia dello spettacolo. Napisał prace Modernità e tradizione nella musica contemporanea (Turyn 1955), Le musiche religiose di Igor Strawinsky (Wenecja 1956), Luigi Dallapiccola (Mediolan 1957), Storia della dodecafonia (Mediolan 1958), Strawinsky (Turyn 1958).
(na podstawie materiałów źródłowych)
