Życiorys
W latach 1958–1961 studiował na Politechnice Wrocławskiej, a w latach 1962–1968 na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie uzyskał tytuł magistra prawa. W 1973 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych na podstawie pracy pt. Zależność i wyzwanie. Argentyna wobec rywalizacji mocarstw anglosaskich i III Rzeszy obronionej w Instytucie Historii PAN (promotor: Tadeusz Łepkowski), a w 1999 stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii w specjalności historia najnowsza na podstawie pracy Państwowy socjalizm w realnym kapitalizmie – Chile w roku 1932 nadany na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Do 1989 pracował w Instytucie Historii PAN, gdzie główną problematykę jego badań stanowiły stosunki między państwami Ameryki Łacińskiej a wielkimi mocarstwami zachodnimi w XX w..
Był pierwszym szefem Kancelarii Sejmu po transformacji ustrojowej 1989 roku. Powołany przez Prezydium Sejmu 1 czerwca 1990 pełnił tę funkcję do 1993, przeprowadzając gruntowną przebudowę urzędu, głównie pod kątem wzmocnienia jego zaplecza legislacyjnego i eksperckiego, m.in. utworzył od podstaw trzy nowe jednostki organizacyjne: Biuro Studiów i Ekspertyz (obecnie Biuro Analiz Sejmowych), Wydawnictwo Sejmowe i Archiwum Sejmu (od 1993 jako część Biblioteki Sejmowej).
W latach 1994–1999 sprawował urząd ambasadora RP w Wielkiej Brytanii, a w latach 1999–2004 pełnił funkcję dyrektora Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych.
W latach 2005–2010 był wykładowcą na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego, a od 2010 wykłada na Akademii Ignatianum w Krakowie.
W 2011 uzyskał tytuł profesora nauk humanistycznych.
Był lub jest członkiem: Polskiego Towarzystwa Historycznego, Polskiego Towarzystwa Legislacji, Academia Europaea, Ośrodka Myśli Politycznej, NSZZ ,,Solidarność'' (1980–1990), zarządu Fundacji im. Stefana Batorego (1989–1990), Wiceprzewodniczący Rady Naczelnej Zrzeszenia Studentów Polskich (1966–1968).
