Szybowiec na lotnisku w 1923 roku | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent |
Sekcja Lotnicza Politechniki Warszawskiej |
| Konstruktor | |
| Typ | |
| Konstrukcja |
górnopłat o konstrukcji całkowicie drewnianej |
| Załoga |
1 |
| Historia | |
| Data oblotu |
1923 |
| Lata produkcji |
1923 |
| Dane techniczne | |
| Wymiary | |
| Rozpiętość |
9,3 m |
| Wydłużenie |
7. |
| Długość |
5,5 m |
| Wysokość |
1,7 m |
| Powierzchnia nośna |
12,3 m² |
| Masa | |
| Własna |
75 kg |
| Startowa |
140 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość minimalna |
45 km/h |
| Prędkość min. opadania |
1,3 m/s |
| Doskonałość maks. |
9 |
| Dane operacyjne | |
| Użytkownicy | |
| Polska | |
SL-1 Akar – polski szybowiec amatorski z okresu międzywojennego, najbardziej udany z pierwszych polskich szybowców, zbudowany w jednym egzemplarzu.

Szybowiec SL-1 Akar został opracowany przez Adama Karpińskiego w 1922, a następnie do lata 1923 zbudowany przez studentów Sekcji Lotniczej Politechniki Warszawskiej. Był to pierwszy szybowiec zbudowany w Sekcji Lotniczej Politechniki Warszawskiej. Oblatany został około 24 lipca 1923 (wykonując skoki na holu).
Od 23 sierpnia do 13 września 1923 wziął udział w I Konkursie Ślizgowców (pierwsze zawody szybowcowe w Polsce) w Białce k. Nowego Targu. Tadeusz Karpiński (brat konstruktora) na tym szybowcu zajął 1. miejsce, a Ryszard Bartel (współkonstruktor) – 2.
Po tym konkursie dokonano zmian konstrukcyjnych szybowca m.in. zabudowano kabinę oraz przerobiono konstrukcję części ogonowej . W dniu 8 kwietnia 1924 roku Tadeusz Karpiński ustanowił rekord Polski w długotrwałości lotu, który wynosił 4 min i 5 sek. Lot zakończył się jednak przymusowym lądowaniem, przy którym szybowiec został uszkodzony, m.in. połamała się kratownica kadłuba.
Na początku 1925 nowy prostokątny, kryty sklejką kadłub dla szybowca Akar zaprojektowali Jerzy Wędrychowski i Stanisław Prauss. Planowano przebudowę go na motoszybowiec pod nazwą Akar II, z silnikiem Anzani o mocy 45 KM. Ostatecznie jednak prac przy Akarze II nie podjęto i niewyremontowany szybowiec uległ zniszczeniu jesienią 1925.
Swój sukces szybowiec Akar zawdzięczał dobrej sterowności, dużej sztywności, zastosowaniu sprawdzonych rozwiązań konstrukcyjnych i małej masie. Pomocny też był szeroki rozstaw kół podwozia ułatwiający lądowanie.
W 2015 studenci wydziału Mechanicznego Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej zbudowali statyczną replikę szybowca.
Jednomiejscowy szybowiec o konstrukcji drewnianej, szkieletowej, płaty i usterzenie kryte płótnem. Kadłub w postaci dwóch płaskich kratownic ustawionych w odległości 2 m od siebie, połączonych płatem, usterzeniem, osią dwukołowego podwozia i dwiema poprzeczkami oraz drutami usztywniającymi. Płat o obrysie prostokątno-trapezowym, trójdzielny, dwudźwigarowy, kryty płótnem. Początkowo szybowiec nie posiadał kabiny pilota, siodełko i przyrządy przymocowano do kratownic. Pilot sterował szybowcem z użyciem drążka sterowego i orczyka.