| Sabulodes | |||
| Guenée, 1858 | |||
 Sabulodes edwardsata | |||
 Sabulodes aegrotata | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd | |||
| Nadrodzina | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię | |||
| Rodzaj |
Sabulodes | ||
| Typ nomenklatoryczny | |||
|
Sabulodes caberata Guénée, 1857 | |||
| Synonimy | |||
| |||
Sabulodes – rodzaj motyli z rodziny miernikowcowatych i podrodziny Ennominae. Obejmuje 70 opisanych gatunków. Zamieszkują obie Ameryki, od Kanady po Argentynę.
.jpg)
_(24571037733).jpg)
Głowa zaopatrzona jest w nitkowate czułki, duże, zaokrąglone i nagie oczy oraz sięgające powyżej środka oczu głaszczki wargowe.
Tułów ma długie i wąskie łuski na kołnierzu i patagiach oraz krótsze, wełniste na spodzie. Przednie skrzydło osiąga od 13 do 26 mm długości i miewa kształt od szerokiego po wydłużony. Szerokie, na zewnętrznej krawędzi zaokrąglone lub lekko u szczytu trzeciej gałęzi żyłki medialnej uwypuklone skrzydło tylne dysponuje silnym wędzidełkiem. W jego użyłkowaniu żyłka subkostalna zbliża się do radialnej w nasadowej części sięgającej do połowy długości skrzydła komórki, a pierwsza gałąź żyłki kubitalnej bierze początek w ⅓ odległości między kątem komórki a drugą gałęzią kubitalną. Wierzch skrzydeł bywa płowy, żółtobrązowy, ochrowy, szarobiały lub rudobrązowy, w przypadku przedniej pary jednolity lub ze srebrzystobiałym plamkowaniem albo z przyciemnieniem pola środkowego. Odnóża przednie mają goleń z krótkim i grubym wyrostkiem w odsiebnej połowie. Tylne golenie mają po dwie ostrogi.
Samcze genitalia cechują się wykształconymi wyrostkami towarzyszącymi na szczytach palczastych wyrostków, wydatnym i szerokim gnatosem, zwężającymi się ku szczytom walwami, wystającymi poza szczyty walw w postaci zesklerotyzowanych i zagiętych lub zakrzywionych, wolnych ramion kostami, zesklerotyzowanym anellusem, brakiem furki, szerokim tegumenem oraz zwykle od tegumenu krótszym i ku przodowi zwężonym sakusem. Unkus i zawieszka bywają różnie ukształtowane. Sam edeagus jest nieco dłuższy niż tegumen i wyrostki towarzyszące razem wzięte, na przedzie zesklerotyzowany od spodu, w tylnym końcu całkowicie lub częściowo zesklerotyzowany, zaopatrzony w rurkowatą, niezmodyfikowaną wezykę.
Genitalia samicy cechują się krótkimi brodawkami odbytowymi o rejonie tylno-środkowym tworzącym okrągły do owalnego otwór z grubymi szczecinkami na krawędzi, a także zesklerotyzowaną, palcowatą płytką postwaginalną. Torebka kopulacyjna ma duży, błoniasty, pozbawiony znamienia korpus w tylnym końcu po lewej stronie sięgający dobrzusznie dalej niż po stronie prawej, a przewód zesklerotyzowany i grzbietobrzusznie spłaszczony. Przewód nasienny wychodzi z korpusu pośrodkowo lub na lewo od przewodu torebki.
Gąsienice żerują na drzewach i krzewach liściastych i iglastych oraz na roślinach zielnych. Niektóre gatunki są pod względem pokarmu generalistami. W przypadku większości gatunków rośliny pokarmowe nie są znane.
Rodzaj amerykański, znany z zachodniej krainy nearktycznej i dużej części krainy neotropikalnej. Rozmieszczony jest od południowej Kolumbii Brytyjskiej przez Stany Zjednoczone, Meksyk, Wielkie Antyle i Amerykę Centralną aż po Boliwię, Argentynę i południową Brazylię. ⅔ opisanych gatunków zamieszkuje Stany Zjednoczone lub Meksyk. Przedstawicieli rodzaju nie odnaleziono na Małych Antylach ani w Chile.
Takson ten wprowadził w 1858 roku Achille Guénée. W 1896 roku George D. Hulst wyznaczył S. caberata jego gatunkiem typowym. Współczesnej rewizji rodzaju dokonał w 1978 roku Frederick Rindge.
Do rodzaju zalicza się 70 opisanych gatunków:
