Safi I
 Safi I (grafika z XVIII lub XIX w.) | |
| Szach Persji | |
| Okres |
od 1629 |
|---|---|
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | |
| Data urodzenia |
1611 |
| Data śmierci |
1642 |
| Ojciec | |
| Matka | |
Safi I (شاه صفی; ur. 1611, zm. 1642) – szach Iranu w latach 1629–1642. Był szóstym władcą z dynastii Safawidów. W momencie narodzin nadano mu imię Sam Mirza. Był synem Mohammada Bakira Mirzy, najstarszego syna szacha Abbasa I Wielkiego, i Dilaram Chanum, gruzińskiej żony Mohammada.
Przyczyny koronacji Safiego
Mohammad Bakir Mirza nigdy nie zasiadł na tronie, ponieważ zginął, zamordowany przez swego ojca Abbasa I, który obawiał się, że knuje on spisek na jego życie. W ciągu najbliższych kilku lat Abbas zabił lub oślepił wszystkich pozostałych synów, pozostawiając jedynie swego wnuka Safiego jako spadkobiercę. Safi został koronowany 28 stycznia 1629 roku w wieku osiemnastu lat.
Rządy Safiego
Safi I bezwzględnie eliminował każdego, kogo uważał za zagrożenie dla swej władzy. Zabił prawie wszystkich książąt Safawidów, tak samo, jak naczelnych dworzan i głównych generałów. Poświęcał mało uwagi sprawom rządu i nie miał żadnych kulturalnych lub intelektualnych zainteresowań – nie nauczył się czytać i pisać, wolał spędzać czas na piciu wina lub laudanum. Dominującą postacią podczas panowania Safiego był Saru Taki, mianowany wielkim wezyrem w 1634 roku. Saru Taki był nieprzekupny i z dobrym skutkiem starał się podnosić dochody dla państwa. Wrogowie Iranu wykorzystali słabe strony Safiego. Turcy najechali na Persję od zachodu trzykrotnie: w 1630, 1634 i 1638 r. Za trzecim razem zdobyli Bagdad i władali nim aż do I wojny światowej. Oprócz ataków armii tureckiej, Iran był gnębiony przez Uzbeków i Turkmenów na wschodzie, stracił też Kandahar oraz terytoria na wschód od tego miasta na rzecz Mogołów w 1638. Niemniej jednak traktat z Zuhab, który podpisano w 1639 roku położył kres wszystkim wojnom między Safawidami i Turkami.