Samuel Wesley

Samuel Wesley
Ilustracja
Samuel Wesley, portret pędzla Johna Jacksona(inne języki) (1778–1831) w zbiorach National Portrait Gallery w Londynie, ok. 1815–1820
Data i miejsce urodzenia

24 lutego 1766
Bristol

Pochodzenie

angielskie

Data i miejsce śmierci

11 października 1837
Londyn

Gatunki

muzyka poważna

Zawód

kompozytor, organista

Samuel Wesley (ur. 24 lutego 1766 w Bristolu, zm. 11 października 1837 w Londynie) – brytyjski kompozytor i organista.

Życiorys

Syn Charlesa Wesleya i bratanek Johna Wesleya. W wieku 6 lat rozpoczął naukę w Bristolu u miejscowego organisty Davida Williamsa, uczył się gry na skrzypcach i na organach. Mając 8 lat skomponował oratorium Ruth, w wieku 12 lat 8 sonat na klawesyn. W 1771 roku przeprowadził się z rodziną do Londynu, gdzie w latach 1779–1787 podczas domowych koncertów wykonywał własne kompozycje. W 1783 angielski chemik James Price (1757–1783) zapisał mu w testamencie tysiąc funtów szterlingów. Występował jako skrzypek, klawesynista i organista.

Młodzieńczy portret Samuela Wesleya autorstwa Johna Russella(inne języki) (1745–1806) w zbiorach Królewskiej Akademii Muzycznej w Londynie, 1777

W 1784 roku dokonał konwersji na katolicyzm, świadectwem jego nawrócenia jest zadedykowana papieżowi Piusowi VI Missa de Spiritu Sancto. W 1787 roku doznał poważnego urazu głowy wpadając do wykopu na budowie, na skutek czego do końca życia zmagał się z nawrotami depresji i problemów emocjonalnych. Od 1793 roku był żonaty z Charlotte Martin, jednak małżeństwo w 1795 roku uległo separacji, a Wesley pozostawał odtąd w nieformalnym związku ze swoją gospodynią Sarah Suter. Ze względu na problemy finansowe występował z koncertami solowymi i jako dyrygent, a także udzielał lekcji, dopiero w 1824 roku uzyskał stałą posadę organisty w Camden Chapel. Należał do loży masońskiej, w latach 1812–1818 był organistą londyńskiej Ancient Lodge of Freemasons. Napisał pozostałą w rękopisie autobiografię (1836).

Główną część dorobku Wesleya stanowi muzyka religijna do tekstów w języku łacińskim, przeznaczona na chór oraz głosy solowe, chór i orkiestrę lub organy. Był autorem m.in. motetów Dixit Dominus i Exultate Deo (1800), In exitu Israel (1810), Omnia vanitas (1824) i Tu es sacerdos (1827). Kompozycje te wykorzystywane były także w Kościele anglikańskim. Pisał też kompozycje instrumentalne, z których popularność zdobyła sobie naśladująca twórczość Josepha Haydna Symfonia B-dur (1802). Przyjaźnił się z Felixem Mendelssohnem. Był propagatorem muzyki Johanna Sebastiana Bacha, wraz z Charlesem Frederickiem Hornem wydał w Londynie jego Das Wohltemperierte Klavier.

Jego synem był Samuel Sebastian Wesley.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 12. Część biograficzna w–ż. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2012, s. 140–141. ISBN 978-83-224-0935-0.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 6 Stre–Zyli. New York: Schirmer Books, 2001, s. 3903. ISBN 0-02-865571-0.
  3. 1 2 3 4 Maggie Humphreys, Robert Evans: Dictionary of Composers for the Church in Great Britain and Ireland. London: Mansell Publishing, 1997, s. 355. ISBN 0-7201-2330-5.
  4. ↑ Michael Kassler, Philip Olleson: Samuel Wesley (1766–1837): A Source Book. Abingdon: Taylor & Francis, 2017, s. 121. OCLC 1480934214. [dostęp 2025-08-12]. (ang.).

Linki zewnętrzne