São Paulo jest największym miastem na półkuli południowej. Pod koniec XX wieku São Paulo liczyło 10 milionów mieszkańców, a obszar metropolitalny, w skład którego wchodzą m.in: Santo André, São Caetano do Sul, São Bernardo do Campo i Mauá, ok. 19 mln. W 2021 roku São Paulo zamieszkiwało 12284940 mieszkańców, a obszar metropolitalny 22048504. Powierzchnia miasta wynosi 1493km², a obszaru metropolitalnego 7951km².
Historia
Włoscy imigranci w São Paulo, lata 90. XIX wiekuSão Paulo, lata 60. XX wieku
Nazwa miasta pochodzi od kolegium jezuickiegośw. Pawła (port. São Paulo), założonego 25 stycznia 1554 roku. W XVI i XVII wieku São Paulo stanowiło bazę wypadową bandeirantes (nazywanych również paulistas od nazwy miasty), którzy udawali się w głąb interioru brazylijskiego w poszukiwaniu niewolników i złota. Znaczenie São Paulo wzrosło w XVII wieku po odkryciu na obszarze Minas Gerais(inne języki) złóż złota. W 1709 roku São Paulo stało się stolicą kapitanii, a trzy lata później osada uzyskała prawa miejskie.
Aż do XX wieku miasto rozwijało się wolniej w porównaniu do Rio de Janeiro i było nieliczącym się ośrodkiem leżącym na obrzeżach głównych kierunków ekspansji gospodarczej i demograficznej Brazylii. W 1815 roku São Paulo stało się stolicą prowincji, a w 1889 roku stolicą stanu São Paulo. W związku z uprawą i produkcją kawy (po 1860 roku) stan São Paulo stał się jednym z największych stanów produkujących kawę w Brazylii, co przełożyło się na wzrost znaczenia gospodarczego i politycznego miasta. Wpływ na przyrost imigrantów miało zniesienie niewolnictwa w 1888 roku i wynikające z tego pojawienie się niedoborów siły roboczej. W XX wieku miał miejsce dynamiczny rozwój przemysłu. W tym samym wieku São Paulo stało się ośrodkiem emigracji ludności europejskiej, w tym emigracji polskiej. Według szacunków w 1928 roku liczba mieszkańców São Paulo przekroczyła milion osób.
Na początku lat 30. XX wieku prezydent BrazyliiGetúlio Vargas wprowadził program rozwoju przemysłu poprzez substytucję importu. Polityka ta przyczyniła się do rozwoju gospodarczego Brazylii, w tym dalszy wzrost znaczenia São Paulo. Po II wojnie światowej prezydent Juscelino Kubitschek wprowadził tzw. Program Celów(inne języki), który zakładał dalszy rozwój przemysłu przy jednoczesnym otwarciu na inwestycje zagraniczne. W ramach tej polityki na południowy-wschód od centrum São Paulo w municypiach (w tzw. Regionie ABC) pojawiły się nowe dzielnice przemysłowe. Po przeniesieniu stolicy Brazylii z Rio de Janeiro do Brasílii w 1960 roku część central głównych firm (zwłaszcza z sektora bankowego-ubezpieczeniowego, reklamowego i przemysłowego) przeniosło się do São Paulo.
W maju 2007 roku w São Paulo rozpoczęła się podróż apostolskaBenedykta XVI do Brazylii. W 2008 i 2024 roku w São Paulo odbywały się szczyty G20 (drugi szczyt odbywał się również w Rio de Janeiro).
São Paulo utrzymuje kontakty z licznymi państwami (do 2012 roku z przeszło stoma, w tym m.in. z Stanami Zjednoczonymi, Kanadą, Niemcami, Francją i Wielką Brytanią), w latach 2011–2012 przyjęła prawie 900 delegacji zagranicznych. W 2012 roku São Paulo ogłosiło program International Relations Plan, który określał cele i priorytety, jakie miasto miało zrealizować dzięki działalności dyplomatycznej. Realizowane projekty dotyczą ochrony środowiska, infrastruktury, bezpieczeństwa publicznego i edukacji.
Demografia
W 1970 roku São Paulo liczyło 5924,6mln mieszkańców. Do 1980 roku liczba mieszkańców wzrosła do 8493,2mln, a do 1991 do 9646,2mln. W następnych latach liczba mieszkańców przekroczyła 10mln, osiągając w 2000 roku 10434,2mln mieszkańców, a w 2003 roku 10615,8mln. W 2021 roku São Paulo zamieszkiwało 12284940 mieszkańców, a obszar metropolitalny 22048504.
São Paulo jest największym ośrodkiem gospodarczym Brazylii i głównym ośrodkiem przemysłowym w Ameryce Łacińskiej. W mieście rozwinął się m.in. przemysł włókienniczy, spożywczy, skórzany, maszynowy, chemiczny, transportowy, elektrotechniczny. Zakłady przemysłowe mieszczą się głównie w północnej i południowo-wschodniej części miasta. Rola przemysłu w obszarze metropolitalnym São Paulo zmniejszyła się na przełomie lat 80. i 90. po liberalizacji gospodarki Brazylii, w ramach której zniesiono większość barier celnych chroniących producentów krajowych przed konkurencją zagraniczną.
W mieście znajdują się cztery uniwersytety, najstarszy z nich został założony w 1934 roku. Biblioteka miejska została założona w 1926 roku. W 1947 roku otworzono galerię sztukiMuseu de Arte de São Paulo.
Fawele São Paulo mieszczą się na obrzeżach miasta i w przeciwieństwie do fawel w Rio de Janeiro nie sąsiadują bezpośrednio z zamożniejszymi dzielnicami. Większość z nich nie ma dostępu do miejskiej infrastruktury.
São Paulo posiada niewiele zabytków (władze miasta przyjmują, że każdy budynek wzniesiony przed 1900 roku jest zabytkiem), budynki z epoki kolonialnej w większości nie zachowały się do czasów współczesnych. Z 1579 roku pochodzi kościół i klasztor Luz, w którym od 1970 roku mieści się Museu de Arte Sacra de São Paulo(inne języki), kościół Carmo z 1632 roku oraz kościół São Francisco z 1676 roku, odbudowany w 1791 roku. Z XVI wieku pochodzi również katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.
↑MiłoszM.PieńkowskiMiłoszM., KatarzynaK.Rybka-IwanskaKatarzynaK., Miasta globalne i ich znaczenie w polityce zagranicznej, „Studia Politologiczne”, 42, 2016, s. 353–354.
23°30′S 46°37′W/-23,500000 -46,616667
