Studiował i otrzymał doktorat na Uniwersytecie Lyońskim(inne języki). W latach 1964–1965 współpracował z Uniwersytetem Orańskim(inne języki) w ramach współpracy francusko-algierskiej, a latach 1968–1973 był tam wykładowcą. W 1973 powrócił do Lyonu i został zatrudniony na macierzystej uczelni, która po reorganizacji otrzymała nazwę Université Claude-Bernard Lyon 1. Był tam profesorem i pełnił różne funkcje administracyjne, między innymi, w latach 1991–1995, prorektora. Był kawalerem (1984), a potem oficerem (1990) Orderu Palm Akademickich. Wypromował około trzydzieścioro doktorantów.
Osiągnięcia naukowe
Znaczenie w historii nauki
Badania Serge'a Elmi koncentrowały się przede wszystkim wokół stratygrafii i paleontologii jury dolnej i środkowej. Był autorem lub współautorem licznych map geologicznych. Zajmował się paleontologią amonitów. Paleontologiczna część jego rozprawy doktorskiej była poświęcona doggerskim przedstawicielom rodzinyOppeliidae(inne języki) Bonarelli, 1894, w obrębie których opisał nowy podrodzaj Hecticoceras (Bonarellites). Opisał też (we współautorstwie) nowe rodzajeMouterdeiceras Elmi & Rulleau, 1995 i Furloceras Elmi & Rulleau, 1995.
Przez wiele lat przewodniczył międzynarodowej grupie roboczej ds. toarku. Podsumowaniem wieloletnich prac było zaproponowanie ustanowienia światowego stratotypu granicy pliensbach–toark w profilu w Peniche. Miało to miejsce podczas VII Kongresu Jurajskiego w Krakowie w 2006, a formalnie zostało przegłosowane przez Międzynarodową Unię Nauk Geologicznych w 2014.
Wraz z Claude’em Babinem był współautorem podręcznika geologii historycznejHistoire de la Terre, którego pierwsze wydanie ukazało się w 1994; wznawiano go wielokrotnie za życia autorów, a w 2023 podręcznik doczekał się ósmego wydania.
Wybrane publikacje
Les Hammatoceratinae (Ammonitina) dans le Dogger inférieur du Bassin rhodanien (1963)
Le Lias supérieur et le Jurassique moyen de l’Ardèche (1967)
Les zones d'ammonites du Domérien–Callovien de l'Algérie occidentale. Première partie: Domérien–Toarcien (Elmi, Atrops & Mangold, 1974)
Carte géologique de France à 1/50 000: Lyon (David, Elmi & Féraud, 1979)
Le contrôle des peuplements de brachiopodes: comparaison des données du Jurassique et de l’Actuel (Alméras & Elmi, 1984)
Physiography, palaeotectonics and palaeoenvironments as controls of changes in ammonite and brachiopod communities (Elmi & Alméras, 1984)
Découverte de récifs toarciens dans le moyen Atlas marocain (Elmi et al., 2002)
Pliensbachian/Toarcian boundary: the proposed GSSP of Peniche (Portugal) (2006)
Upamiętnienie
Na jego cześć nazwano pewną liczbę gatunków kopalnych amonitów i ramienionogów, na przykład Mauretaniaceras elmii Meister, Dommergues, C. Dommergues, Lachkar & El Hariri, 2011.
Przypisy
123456R. Bordalo daR.B.RochaR. Bordalo daR.B., A. FerreiraA.F.SoaresA. FerreiraA.F., Serge Jean Marcel Elmi (1936 – 2007), „Ciências da Terra (UNL)”, 16, 2007, s. 199–204.
↑SergeS.ElmiSergeS., ClaudeC.BabinClaudeC., Histoire de la Terre, Cursus, Paris: A. Colin, 1994, ISBN978-2-200-21559-0.
↑SergeS.ElmiSergeS., ClaudeC.BabinClaudeC., Histoire de la Terre, wyd. 3e éd. rev. et corr, Amphi sciences, Paris Milan Barcelone: Masson, 1996, ISBN978-2-225-85427-9.
↑SergeS.ElmiSergeS., ClaudeC.BabinClaudeC., DanièleD.GroshenyDanièleD., FabriceF.MalartreFabriceF., Histoire de la Terre, wyd. 8e éd. revue et modifiée, Sciences sup, Malakoff: Dunod, 2023, ISBN978-2-10-084772-3.
↑SergeS.ElmiSergeS., Fatima ElF.E.HammichiFatima ElF.E., KhadijaK.BenshiliKhadijaK., AnneA.Faure-MuretAnneA., Découverte de récifs toarciens dans le moyen Atlas marocain, „Travaux et Documents des Laboratoires de Géologie de Lyon”, 156 (1), 2002, s. 102–103 [dostęp 2026-03-13].