Sestet
Sestet (łac. sextus ‘szósty’) – strofa sześciowersowa, niekiedy o wersach różnej długości.
Głównym wyróżnikiem sestetu jest możliwość zastosowania układu trzech różnych rymów w obrębie jednostki stroficznej. Wariant z dwoma rymami pojawia się znacznie rzadziej. Sześciowiersz rymowany abaabb lub aababb to meander, znany z twórczości Felicjana Faleńskiego, natomiast zwrotka aaabab to tak zwana strofa Burnsa. Najczęściej spotykane zestawienia to: ababcc, aabccb, aabbcc, abbacc oraz acbcbc.
Schemat ababcc to sekstyna. Występuje on na przykład w wierszu Friedricha Schillera Nurek:
- Oddycha długo, oddycha głęboko,
- Światło dnia wita i modły zasyła.
- Krzyk się radośny rozlega szeroko:
- «Żyje, ach żyje! Otchłań go wróciła!
- Z mokrego grobu, z przepaścistej wody
- Wydobył duszę, powrócił bez szkody!»
- tłumaczenie Jan Nepomucen Kamiński
Schemat aabccb był popularny w poezji francuskiej, zwłaszcza w XIX wieku. Występuje on między innymi w Chanson d'automne (Piosnce jesiennej) Paula Verlaine’a:
- Les sanglots longs
- Des violons
- De l’automne
- Blessent mon coeur
- D’une langueur
- Monotone.
Strofa sześciowersowa z rymem lustrzanym (abccba) pojawia się rzadko. Występuje ona w wierszu Roberta Browninga Spotkanie w nocy:
- Szara głąb morza, długi, ciemny ląd:
- Ogromny, żółty półksiężyca róg;
- Nagły, syczący, nieprzytomny tan
- Zbudzonych ze snu kędzierzawych pian -
- Lotne me czółno szybki toczy łuk,
- W piasku wilgotnym zgasł już jego prąd.
- tłumaczenie Jan Kasprowicz
Sestetem nazywa się także dwa tercety składające się na drugą część sonetu.
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Zdzisława Kopczyńska, Strofa sześciowierszowa, [w:] Strofika, red. Maria Renata Mayenowa, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków 1964, s. 202.
- ↑ Joseph Berg Esenwein, Mary Eleanor Roberts, The art of versification, The Home Correspondence School, Springfield, 1920, s. 120
- ↑ Wiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, Towarzystwo Miłośników Języka Polskiego, Kraków 2003, s. 147.
- ↑ Słownik terminów literackich, red. Janusz Sławiński, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1988, s. 534.