 | |
| Inne nazwy |
ang. chinese shar-pei, chinese fighting dog |
|---|---|
| Kraj patronacki | |
| Wymiary | |
| Wysokość |
46–51 cm |
| Masa |
18–26 kg |
| Klasyfikacja | |
| FCI |
Grupa II, sekcja 2, |
| AKC |
Non sporting |
| ANKC |
Grupa 7 – Non-Sporting |
| CKC |
Grupa 6 – Non-Sporting |
| KC(UK) |
Utility |
| NZKC |
Non-Sporting |
| UKC |
Grupa 5 – Northern Breed |
| Wzorce rasy | |
Shar pei – rasa psa zaliczana do grupy molosów w typie mastifa, wyhodowana w XVI wieku w Chinach do polowania, zaganiania oraz do walk psów. Typ dogowaty. Nie podlega próbom pracy.
Pies ten pochodzi z południowych Chin, z terenów prowincji Guangdong. Został rozpropagowany w celach wystawowych przez hodowców w USA. Jego nazwa, pochodząca z chińskiego: shā pí (沙皮), oznacza dosłownie "piaszczysta skóra".
Ta pradawna rasa hodowana była w Chinach do polowań na dziki i pilnowania stad (psy pasterskie), zaś w południowej części kraju jej głównym przeznaczeniem było pilnowanie świątyń. Psów tych używano także do walk psów.
Od pierwszych lat istnienia Chińskiej Republiki Ludowej i budowy komunizmu w tym państwie, shar pei traktowany był jako dobro luksusowe, przez co zbyteczne. Nałożono wysokie podatki, na właścicieli rasy. W końcu posiadanie psa zostało ogłoszone przez Mao jako przejaw burżuazyjnej dekadencji, a hodowla psów została praktycznie zabroniona. Wtedy nastąpiło załamanie populacji shar peia. Liczba zwierząt drastycznie zmalała. Bojąc się o wymarcie rasy Matgo Law ,będący jednym z hodowców i miłośników shar pei, napisał do jednego z amerykańskich czasopism poświęconych kynologii. Apelował o uratowanie rasy, zamieszczając bogato ilustrowany artykuł poświęcony tym właśnie psom.
Amerykanie zareagowali na apel bardzo żywiołowo. Psy z Hongkongu zaczęto sprowadzać do Ameryki. Stały się one synonimem bogactwa i pozycji społecznej. Osiągały bardzo wysokie ceny, przez co stały się cennym łupem dla złodziei. Popularność shar pei wzrastała bardzo szybko. Wkrótce w Europie powstały hodowle psów tej rasy. Pierwszy shar pei przybył do Wielkiej Brytanii w 1981 roku. W tym samym roku uznano jej wzorzec tymczasowy, który następnie został zastąpiony wzorcem ostatecznym.
W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy II – Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła, sekcja 2.1 – Molosy typu mastifa.
Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów użytkowych.
Towarzyski, czujny, skłonny do obrony, ale nie agresywny. Przywiązuje się do jednego właściciela. Dobrze znosi warunki miejskie.
U młodych osobników naturalne jest znaczne pomarszczenie skóry na całym ciele. Skóra u dorosłych jest luźna, pomarszczona tylko w okolicy głowy i ogona.
Szczęki mocne, dokładny zgryz nożycowy, tzn. górne siekacze szczelnie przykrywają dolne i są pionowo ustawione w szczękach. Wypełnienie dolnej wargi nie powinno być na tyle duże, aby wpływało na zgryz.
Według wzorca FCI umaszczenie jest dopuszczalne we wszystkich jednolitych kolorach, z wyjątkiem białego. Szata jest często cieniowana z nieco jaśniejszym włosem na udach i ogonie.
Szata jest sztywna, odstająca od skóry i przylegająca na kończynach.
Występują dwa typy szaty:
Występują też psy z tzw. bear coat o długości szaty powyżej 2,5 cm, ten typ szaty jest niezgodny ze wzorcem rasy.
Rasa wymaga cierpliwej i uważnej pielęgnacji, szczególnie szczenięta, które ze względu na pofałdowaną skórę narażone są na różne infekcje. Do najczęstszych można zaliczyć atopowe zapalenie skóry, które często wymaga przeprowadzenia testów śródskórnych w klinice weterynaryjnej, celem potwierdzenia diagnozy. Równie często występuje u tej rasy entropium – nieprawidłowe podwinięcie powieki, która wraz z rzęsami jest zwrócona do wewnątrz, ku powierzchni oka, co w przypadku braku szybkiej pomocy lekarskiej może doprowadzić do ślepoty.
