Historia
Dawniej prywatna wieś szlachecka Świeborczyno położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie wiskim ziemi wiskiej województwa mazowieckiego.
W okresie międzywojennym posiadłość ziemską miał tu Czesław Kuberski (681 mórg).
W latach 1921–1939 wieś i folwark leżał w województwie białostockim, w powiecie łomżyńskim, w gminie Bożejewo.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało:
- wieś – 105 osób w 18 budynkach mieszkalnych.
- folwark – 157 osób, 152 było wyznania rzymskokatolickiego a 5 prawosławnego. Jednocześnie wszyscy mieszkańcy zadeklarowali polską przynależność narodową. Było tu 6 budynków mieszkalnych.
Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w m. Burzyn. Podlegała pod Sąd Grodzki i Okręgowy w Łomży; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Wiźnie.
W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. Od 22 lipca 1941 r. do wyzwolenia włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy.
W latach 1954–1959 wieś była siedzibą władz gromady Sieburczyn, po jej zniesieniu w gromadzie Wizna.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa łomżyńskiego.
53°14′25″N 22°26′09″E/53,240278 22,435833
