Siegfried Kalischer

Siegfried Kalischer
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

7 maja 1862
Toruń

Data i miejsce śmierci

31 marca 1954
Kopenhaga

Zawód, zajęcie

lekarz neurolog
poeta

Alma Mater

Uniwersytet w Würzburgu

Krewni i powinowaci

Otto Kalischer

Multimedia w Wikimedia Commons

Siegfried Kalischer (ur. 7 maja 1862 w Toruniu, zm. 31 marca 1954 w Kopenhadze) – niemiecki lekarz neurolog, dyrektor założonego przez siebie (1891) sanatorium Hubertus w Berlinie-Schlachtensee, poeta, autor jednego z pierwszych opisów zespołu Sturge’a-Webera.

Życiorys

Urodził się 7 maja 1862 w Toruniu jako syn Jacoba Loebela Kalischera (1832–1913) i Rosalie z domu Glicksmann (1835–1903). Jego dziadkiem ze strony ojca był Loebel Kalischer (1799–1891), brat Zwi Hirscha Kalischera (1795–1874). Miał dwóch braci, Alberta (1867–1913) i Leopolda (1858–po 1910), oraz siostrę Betty po mężu Ritter (1860–1943). Jego brat stryjeczny Otto Kalischer (1869–1942) również był neurologiem.

Studiował medycynę na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie i na Uniwersytecie w Würzburgu, gdzie w 1885 roku otrzymał tytuł doktora medycyny po przedstawieniu dysertacji Zur Frage über den Einfluss der erblichen Belastung auf Entwicklung, Verlauf und Prognose der Geistesstörungen. W 1886 roku otrzymał aprobację. Przed 1900 rokiem pracował w laboratorium Emmanuela Mendla w Berlinie. W latach 1886–1890 praktykował w klinice neurologicznej (Nervenklinik) w Berlinie-Pankow, potem przez rok pracował jako lekarz okrętowy w Indiach Wschodnich i Zachodnich. Pracował także w poliklinice chorób dziecięcych (Kinder-Poliklinik) u Hugona Neumanna. W 1891 roku założył wspólnie z Martinem Maassem prywatną klinikę w Berlinie-Pankow, Kurhaus Hubertus.

Związany z Berlińskim Towarzystwem Neurologii i Psychiatrii (Berliner Gesellschaft für Psychiatrie und Neurologie) oraz z Berlińskim Towarzystwem Psychiatrycznym (Psychiatrischer Verein zu Berlin). W 1912 roku został radcą sanitarnym (Sanitätsrat). Należał też do Deutsche Kakteen-Gesellschaft (do 1898).

Był przyjacielem i lekarzem Marthe Fritsch Fontane.

Dwukrotnie żonaty, najpierw z kuzynką Theklą Kalischer (1872–1902), potem z Elin Henriques. Jego córka (z pierwszego małżeństwa) Irmgard Kalischer (1898–1979) również była lekarką. Jej pierwszym mężem był Hans Wilhelm Bernhard Thienemann (1898–1954), ślub wzięli w 1922, rozwiedli się w 1930. Drugim mężem Irmgard był filolog klasyczny Georg Rohde (1899–1960). W 1935 roku wyjechali do Ankary uciekając przed prześladowaniami.

Data emigracji Siegfrieda Kalischera nie jest pewna; w 1937 roku jego nazwisko widniało jeszcze w berlińskiej książce telefonicznej. Większość źródeł nie podaje daty śmierci i jego losów wojennych. Kalischer emigrował do Danii około 1936 roku. Zmarł 31 marca 1954 roku w Kopenhadze.

Siegfried Kalischer w 1903 opublikował tomik poezji Von Liebe, Leid und Tod pod pseudonimem Rolf Leidfried. W 1912 roku w tym samym wydawnictwie K. Siegismund Verlag ukazał się drugi tom poezji Einsame Seelen (nie jest on jednak wymieniony w haśle biograficznym w Grosse jüdische Nationalbiographie).

Dorobek naukowy

W 1901 roku przedstawił jeden z pierwszych opisów choroby znanej dziś jako zespół Sturge’a-Webera. Zespół ten nazywany był kiedyś zespołem Sturge’a-Kalischera-Webera. Opis ten niekiedy jest błędnie przypisywany bratu stryjecznemu Siegfrieda, Ottonowi.

Współpracował z redakcją „Jahresbericht über die Leistungen und Fortschritte auf dem Gebiete der Neurologie und Psychiatrie”, referując zagadnienia neuropsychiatryczne (tematyka afazji, schorzeń rdzenia kręgowego i rdzenia przedłużonego).

Lista prac