Charakterystyka
W rejonie wsi i sołectwa odkryto dość liczne znaleziska archeologiczne od epoki kamienia, poprzez epokę brązu do wczesnego średniowiecza. Nowożytna historia wsi rozpoczyna się na początku XIX wieku. W 1864 r. we wsi były 93 budynki, z czego 39 było domami mieszkalnymi. Do zakończenia II wojny światowej Sieroczyn znajdował się w granicach Niemiec i nazywał się Buschwinkel (narożny gaik, lasek na rogu, Gajoróg ?). Po 1945 nosił nazwę Buszewo, a następnie Sieroczyn. Przed wojną we wsi była szkoła, która funkcjonowała również w czasach powojennych do przełomu lat 60. i 70. XX wieku.
Na terenie sołectwa leży ścisły Rezerwat przyrody Sosny, a w okolicach występuje ciekawa flora bagienna. Spośród występujących tu ssaków należy wymienić: jelenia europejskiego, sarnę, dzika, bobra, lisa, wydrę, kunę czy coraz liczniejsze jenoty. Natomiast bogactwo ptactwa reprezentują: jastrzębie, myszołowy, błotniaki, kruki, bociany białe i czarne, żurawie, łabędzie, czaple, kaczki krzyżówki, gągoły, dzierzby, kowaliki, słowiki, skowronki i inne. Obecnie w Sieroczynie jest 50 posesji (w Gozdnicy – 1, w Skórzewie – 4), w których mieszka łącznie 187 osób (91 kobiety, 96 mężczyźni). Mieszkańcy Sieroczyna w głównej mierze są zatrudnieni w rolnictwie (prowadzonych rodzinnie gospodarstwach rolnych) oraz leśnictwie, ponadto w handlu, budownictwie, transporcie, lecznictwie, oświacie, sądownictwie i innych.
Sieroczyńskie rolnictwo to przede wszystkim uprawy zbóż i ziemniaków, a także hodowla zwierząt (świnie, krowy mleczne i opasy, konie oraz drób).
Powierzchnia ogólna sołectwa – 1778,3889 ha;
Użytki rolne – 574,397 ha;
Użytki leśne – 1116,69 ha;
Infrastruktura budowlana – 11,1217 ha;
Nieużytki – 15,9416ha;
Wody – 16,13 ha.
53°40′02″N 17°18′24″E/53,667222 17,306667
.jpg)
.jpg)
