Skawinki

Skawinki
	wieś
	; Kościół św. Joachima po zmroku
Państwo	Polska
Województwo	małopolskie
Powiat	wadowicki
Gmina	Lanckorona
Wysokość	350–535 m n.p.m.
Liczba ludności (2021)	1063
Strefa numeracyjna	33
Kod pocztowy	34-143
Tablice rejestracyjne	KWA
SIMC	0058531
	Położenie na mapie gminy Lanckorona Skawinki
	Położenie na mapie Polski Skawinki
	Położenie na mapie województwa małopolskiego Skawinki
	Położenie na mapie powiatu wadowickiego Skawinki
	49°49′20″N 19°42′38″E/49,822222 19,710556
	Multimedia w Wikimedia Commons

Niektóre z zamieszczonych tu informacji wymagają weryfikacji.

Uwagi: data pierwszych nieoficjalnych wzmianek.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

Skawinki – wieś w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie wadowickim, w gminie Lanckorona, na skraju Beskidu Makowskiego, u wschodnich podnóży góry Chełm (603 m), przy lokalnej drodze z Brodów do Palczy, w dolinie potoku Cedron (dopływu Skawinki), który na terenie wsi ma swe źródliska.

Integralne części wsi

Integralne części wsi Skawinki
przysiółki	Owczarnia, Zadziele, Zadziele Duże
części wsi	Bańdurówka, Chorążówka, Dzidkówka, Gacerówka, Gizówka, Godnówka, Jurkówka, Maltówka, Marcówka, Ostrowiec, Pałusówka, Pilchówka, Repciówka, Sikorówka, Sołtystwo, Szewcówka, Twardoszówka, Wilkówka, Wronówka, Wykówka, Zagrody

Historia

Pierwsze nieoficjalne wzmianki pochodzą z 1336 r. Lokowana przez Kazimierza Wielkiego 11 listopada 1359 roku. Jako wieś królewska weszła wkrótce w skład starostwa niegrodowego lanckorońskiego i była z nim związana do 1889 roku, kiedy to znalazła się w dobrach izdebnickich, należących do Habsburgów. Po I wojnie światowej stała się częścią Spółki Izdebnickie Zakłady Przemysłowe.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bielskiego.

Zabytki

Obiekt wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego.

Kościół pw. św. Joachima.
Kościół został przeniesiony z Przytkowic w 1956 roku. Ma cechy późnobarokowe. Zbudowany jest na planie krzyża greckiego o równych ramionach i ściętych kątach między ramiennych. Posiada prezbiterium i jedną nawę. Nad wejściem jest chór. Dach siodłowy nakryty jest gontem i posiada ośmioboczną wieżyczkę. Ku wschodowi stoi drewniana wieża konstrukcji słupowej, z nadwieszoną izbicą i nakryta dachem namiotowym. Zawiera:
Ołtarz główny z obrazem św/ Rodziny, na bramkach świętego Augustyna i świętego Hieronima.
Ołtarze boczne współczesne: Serca Pana Jezusa i Matki Boskiej Częstochowskiej.

Inne

Murowana kapliczka „Dzwonek” z lat 20. XIX w.

Galeria

Kościół św. Katarzyny i Św. Trójcy
Skawinki, fotografia A. Szuberta z ok. 1897 roku

Przypisy

↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1154 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22] .
↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 9 stycznia 2024, identyfikator PRNG: 123469.
↑ Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200 (ISAP))
↑ GUS. Rejestr TERYT
↑ Wykaz obiektów wpisanych do Rejestru Zabytków Nieruchomych Województwa Małopolskiego z uwzględnieniem podziału na powiaty i gminy [online], wuoz.malopolska.pl [dostęp 2024-01-01] .
↑ PawełP. Kutaś PawełP., Szlak Architektury Drewnianej w Małopolsce, Zakrzów: wyd. PROMO, 2013, s. 42-43, ISBN 978-83-60941-50-8, OCLC 909996041 .

Linki zewnętrzne

Skawinki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 664 .

[poczta-1] Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1154 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22] .

[prng-2] Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 9 stycznia 2024, identyfikator PRNG: 123469.

[R2013-3] Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200 (ISAP))

[teryt-4] GUS. Rejestr TERYT

[:rejestr-5] Wykaz obiektów wpisanych do Rejestru Zabytków Nieruchomych Województwa Małopolskiego z uwzględnieniem podziału na powiaty i gminy [online], wuoz.malopolska.pl [dostęp 2024-01-01] .

[6] PawełP. Kutaś PawełP., Szlak Architektury Drewnianej w Małopolsce, Zakrzów: wyd. PROMO, 2013, s. 42-43, ISBN 978-83-60941-50-8, OCLC 909996041 .