| Stachomys trilobodon | |||
| Kowalski, 1960 | |||
| Okres istnienia: pliocen–plejstocen | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Nadgromada | |||
| Gromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię | |||
| Rodzaj |
Stachomys | ||
| Gatunek |
S. trilobodon | ||
| Synonimy | |||
| |||
Stachomys trilobodon – wymarły gatunek gryzonia z podrodziny nornikowatych (Arvicolinae). Gatunek należał do rodzaju Stachomys Kowalski, 1960, którego przedstawiciele żyli w późnym pliocenie na terenie obecnej Polski, zaś we wczesnym plejstocenie w rejonie miasta Ufa na Uralu.
Kopalne ślady występowania gatunku wypreparował z brekcji kostnej zebranej w rezerwacie przyrody Węże polski zoolog Kazimierz Kowalski. Formalny opis rodzaju Stachomys i gatunku S. trilobodon zamieścił w czasopiśmie „Acta zoologica cracoviensia” w 1960 roku. Nazwa rodzajowa Stachomys jest eponimem mającym na celu upamiętnienie polskiego zoologa Jana Stacha.
Na podstawie badań żuchwy odnalezionej w rezerwacie przyrody Węże Kowalski określił, że są to kopalne ślady gryzonia z podrodziny karczowników (Arvicolinae). Zoolog rozważał możliwość zaliczenia gatunku do rodzaju Germanomys Heller z plemienia Ellobius, lecz ze względu na odmienne ukształtowanie trzeciego trzonowca uznał, że dla opisywanego zwierzęcia należy jednak utworzyć odrębny rodzaj lokowany w Prometheomyini.
Stachomys żyły w późnym pliocenie na terenie obecnej Polski (typowa lokalizacja Węże). Kopalne ślady występowania Stachomys odkryto także w rejonie miasta Ufa na Uralu. Ich występowanie na tym terenie jest oceniane na wczesny plejstocen.