Nazwa miejscowości wywodzi się prawdopodobnie od polskiej nazwy koła. Wymieniona została w łacińskim dokumencie z 1317 roku gdzie miasto zanotowano ją w zlatynizowanej, staropolskiej formie „Coln” we fragmencie odnotowującym istnienie zamku - castrum nostrum Coln.
Wieś została zanotowana pod polską nazwą Kolno na najstarszej mapie ŚląskaMarcina Helwiga. W późniejszym czasie funkcjonuje w zniemczonej formie Köln, od XVIII wieku Alt Köln – (Stare Kolno) dla odróżnienia od nowej wsi. Nazwy współczesne Stare Kolnie i Nowe Kolnie powstały w 1947.
Zamek Kolno
Zachodni mur ruin zamku w Starych Kolniach zbudowany z głazów narzutowych.
W sąsiedztwie wsi, za rzeczką Stobrawą (w widłach Stobrawy i jej lewego dopływu Budkowiczanki) znajdują się ruiny średniowiecznego zamku Kolno z XIV wieku. Zachowane są do dzisiaj dolne partie donżonu. Po raz pierwszy zamek wzmiankowano w 1316 roku. Była to strażnica należąca do księcia – wodna komora celna na rzece Stobrawie, strzegąca granicy księstwa brzeskiego. W 1317 roku książę brzeski Bolesław III przeniósł komorę celną na most w Brzegu, a sam zamek odsprzedał w ręce prywatne jednemu ze swoich wasali. W 1408 zamek sprzedano rycerzom z rodziny Blankenstein. W dniu 13 lipca 1443 zamek został zdobyty i spalony podczas wojny sukcesyjnej w księstwie legnickim, która zaczęła się po śmierci Ludwika II Brzeskiego. W 1443 roku dobra nabyli Biesowie, których główną siedzibą był zamek w Karłowicach. Zniszczonego zamku Kolno już nie odbudowano i później nie wzmiankowano. Od 2010 roku w miejscu dawnego zamku badania prowadził prof. Lech Marek.
Turystyka
W skład sołectwa wchodzi przysiółek Lewandówka nad Budkowiczanką. Znajduje się tam mały skansen maszyn rolniczych i gospodarstwo agroturystyczne.
50°50′47″N 17°40′12″E/50,846389 17,670000
