Stefan Biestek
 Stefan Leon Biestek (1930) | |
 pułkownik piechoty | |
| Pełne imię i nazwisko |
Stefan Leon Biestek |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
3 maja 1892 |
| Data i miejsce śmierci |
28 lutego 1965 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1914–1945 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska | |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
          | |
Stefan Leon Biestek (ur. 3 maja 1892 w Pilźnie, zm. 28 lutego 1965 w Gliwicach) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Był synem Mikołaja (1833–1896), krawca, piastującego funkcję cechmistrza, i Julianny z Mazurkiewiczów (ur. 1863).
Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Był członkiem Sokolej Drużyny Polowej przy Kole Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Pilźnie. W sierpniu 1914 z całą drużyną wstąpił do Legionów Polskich. Marian Porwit, kolega z drużyny, zapamiętał go jako „obdarzonego żywym umysłem i wrodzonym dobrym humorem”. Został oficerem 2 pułku piechoty. W czasie I wojny światowej był trzykrotnie ranny w nogę, rękę i bardzo ciężko w brzuch. Awansował kolejno na stopień: chorążego (27 stycznia 1915), podporucznika (1 listopada 1915) i porucznika (1 listopada 1916). W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym, pozostał w składzie Polskiego Korpusu Posiłkowego. W lutym 1918, po bitwie pod Rarańczą, został wcielony do II Korpusu Polskiego w Rosji. Po bitwie pod Kaniowem (11 maja 1918), przedostał się do Francji. Tam został przyjęty do Błękitnej Armii i w jej składzie powrócił do kraju. Walczył w III powstaniu śląskim oraz na wojnie z bolszewikami 1919–1920.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 234. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 48 pułk piechoty. 22 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu w 48 pułku piechoty w Stanisławowie. Z dniem 1 listopada 1922 został przeniesiony do 85 pułku piechoty w Nowej Wilejce na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W 1923 roku został przeniesiony do 86 pułku piechoty w Mołodecznie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 1 grudnia 1924 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 57. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 5 maja 1927 roku został przeniesiony do 60 pułku piechoty w Ostrowie Wielkopolskim na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Od 22 lipca 1927 do 12 listopada 1935 dowodził 6 pułkiem piechoty Legionów w Wilnie. 24 grudnia 1929 roku został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 13. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1936 został wyznaczony na stanowisko dowódcy Brygady KOP „Grodno” w Grodnie.
W trzeciej dekadzie sierpnia 1939, w czasie mobilizacji, objął stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 33 Dywizji Piechoty (rezerwowej). Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej pod Ostrołęką, Wyszkowem, Włodawą, Tomaszowem Lubelskim. 27 września 1939 pod Tereszpolem dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w Oflagu II C Woldenberg, w którym od czerwca 1941 do lipca 1942 pełnił funkcję starszego obozu. Z niewoli został uwolniony 1 lutego 1945.
Po wojnie pracował w Fabryce Lin i Drutów w Gliwicach. Zmarł 28 lutego 1965 w Gliwicach. Pochowany w grobie rodzinnym Wojnarskich na cmentarzu w Pilźnie.
Żonaty z Marią Heleną Wojnarską (1900–1984), z którą miał czworo dzieci.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6978 – 17 maja 1922
- Krzyż Niepodległości – 6 czerwca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 9 listopada 1932 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”
- Krzyż Walecznych trzykrotnie (po raz pierwszy w 1921)
- Złoty Krzyż Zasługi po raz drugi – 11 listopada 1938 „za zasługi w służbie Korpusu Ochrony Pogranicza”
- Złoty Krzyż Zasługi po raz pierwszy – 10 listopada 1928
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Odznaka za Rany i Kontuzje
- Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja)
- Medal Zwycięstwa (zezwolenie Naczelnika Państwa w 1921)
Przypisy
- ↑ Porwit 1986 ↓, s. 61.
- ↑ Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 11.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 31.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 549.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 1 listopada 1922, s. 818.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 373, 401.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 324, 344.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 127.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 22 lipca 1927 roku, s. 220.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 22, 165.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 18, 536.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 24 grudnia 1929 roku, s. 438.
- ↑ Miron Zarudzki, Ruch oporu w obozie jenieckim w Dobiegniewie..., s. 180.
- ↑ Pułkownik Stefan Biestek.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 26 stycznia 1923, s. 65.
- ↑ Wykaz odznaczonych orderem wojskowym „Virtuti Militari“ V kl. oficerów i szeregowych z b. 2-go pułku piechoty Legjonów Polskich., „Żołnierz Polski” (26 (305)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 25 czerwca 1922, s. 15 [dostęp 2025-11-19], Cytat: major Biestek Stefan.
- ↑ M.P. z 1931 r. Nr 132, poz. 199 (ISAP).
- ↑ M.P. z 1932 r. Nr 259, poz. 295 (ISAP).
- ↑ „Na wniosek gen. bryg. Hallera Józefa za męstwo i odwagę wykazane w bitwie Kaniowskiej w składzie b. II Korpusu Wschodniego w dniu 11.5.18 r.”, Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2098 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 42, s. 1670)
- ↑ M.P. z 1938 r. Nr 160, poz. 290 (ISAP).
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
- ↑ Decyzja Naczelnika Państwa z 12 grudnia 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 268)
Bibliografia
- Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917). Komenda Legionów Polskich, 1917.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Jan Kazimierz Ciastoń, Adam Lisiewicz, Edward Skarbek, Edward Wojciechowski: Historia 6 Pułku Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego. T. 1: Tradycja. Warszawa: Komenda Koła 6 Pułku Piechoty Legionów Polskich i Dowództwo 6 Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego, 1939.
- Miron Zarudzki, Ruch oporu w obozie jenieckim w Dobiegniewie (Oflag II C Woldenberg) 1940–1945, Wojskowy Przegląd Historyczny, Nr 2 (84), Warszawa 1978.
- Marian Porwit: Spojrzenia poprzez moje życie. Warszawa: Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik”, 1986. ISBN 83-07-01535-9.
- Józef Szczeklik, Pilzno i jego dzieje, Towarzystwo Przyjaciół Pilzna i Ziemi Pilźnieńskiej, Pilzno 1994.
- Jarosław Suchorski, Szwadron kawalerii Korpusu Ochrony Pogranicza „Olkieniki”. Szkic historyczny, Białystok 2007.