Stefan Kurowski

Stefan Kurowski
Data i miejsce urodzenia

11 marca 1923
Wilno

Data i miejsce śmierci

24 sierpnia 2011
Warszawa

Zawód, zajęcie

nauczyciel akademicki, ekonomista, polityk

Alma Mater

Uniwersytet Łódzki

Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Grób ekonomisty Stefana Kurowskiego na Cmentarzu Wilanowskim w Warszawie

Stefan Kurowski (ur. 11 marca 1923 w Wilnie, zm. 24 sierpnia 2011 w Warszawie) – polski ekonomista, działacz polityczny, profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i Instytutu Nauk Ekonomicznych PAN.

Życiorys

Wykształcenie i praca zawodowa

Uczęszczał do gimnazjum i liceum im. Bolesława Chrobrego w Piotrkowie Trybunalskim, naukę przerwała wojna. Od 1940 do 1949 pracował jako kolejarz. W 1949 ukończył studia na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Łódzkiego. Władze PRL szykanowały go ze względu na poglądy polityczne (m.in. na 3 lata wstrzymano przyznaną już habilitację, którą ostatecznie przyznano mu w 1966). W 1989 uzyskał tytuł naukowy profesora.

Po studiach pracował w Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, skąd został usunięty w 1953. Następnie pracował w Centralnym Zakładzie Instalacji Przemysłowych. Od 1955 do 1973 był zatrudniony w Zakładzie Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk, a od 1973 do 1993 w Instytucie Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN. Od 1982 do 1989 był wykładowcą na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a od 1993 do 2002 w Wyższej Szkole Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego.

Działalność polityczna

Od 1956 do 1962 uczestniczył w spotkaniach Klubu Krzywego Koła. W 1957 współtworzył pismo „Za i Przeciw”. Od 1963 był związany z Klubami Inteligencji Katolickiej. Od 1972 do 1976 był ekspertem ekonomicznym koła poselskiego Znak. W 1976 znalazł się wśród sygnatariuszy Listu 101. Od 1977 do 1980 publikował w niezależnych pismach, takich jak „Głos”, „Opinia” i „Droga”. W 1979 współtworzył Konfederację Polski Niepodległej. W 1980 był doradcą MKS. Od 1980 doradzał władzom NSZZ „Solidarność”. W listopadzie 1981 współtworzył Kluby Służby Niepodległości.

W czasie stanu wojennego został internowany na okres od grudnia 1981 do kwietnia 1982. Od 1988 do 1990 był członkiem Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”. W 1990 został współautorem tzw. Planu Beksiaka. Następnie, do 1991 doradzał prezydentowi Lechowi Wałęsie. Był także ekspertem Porozumienia Centrum, z ramienia którego bezskutecznie ubiegał się o mandat senatora w wyborach parlamentarnych w 1991. W 1992 był doradcą ekonomicznym premiera Jana Olszewskiego. W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy KPN. W wyborach samorządowych w 1998 bezskutecznie ubiegał się o mandat radnego gminy Warszawa-Centrum z listy koalicji Ruch Patriotyczny Ojczyzna. W 1999 zainspirował budowę pomnika Romana Dmowskiego w Warszawie.

Odznaczenia

W 2006, za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność na rzecz przemian demokratycznych w kraju, za upowszechnianie wiedzy o dziejach Narodu Polskiego, został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polskiego.

Wybrane publikacje

Przypisy

  1. ↑ Stefan Kurowski nie żyje. niepoprawni.pl, 2011-08-25. [dostęp 2011-08-26].
  2. ↑ Mariusz Kamieniecki: Profesor Kurowski nie żyje. Nasz Dziennik nr 198 (4129), 2011-08-26. [dostęp 2011-08-26].
  3. ↑ Samorząd 1998. kbw.gov.pl. [dostęp 2025-03-19].
  4. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 listopada 2006 r. o nadaniu orderów. M.P. z 2007 r. Nr 18, poz. 208 (ISAP).

Bibliografia

Linki zewnętrzne