Informacje o aparacie pojawiły się pod koniec 2024 r. Sting został opracowany przez ukraińską grupę Wild Hornets jako stosunkowo tani bezzałogowiec przechwytujący, przeznaczony do niszczenia rosyjskich dronów uderzeniowych. Produkcję seryjną rozpoczęto w czerwcu 2025 r., a we wrześniu tego roku miesięcznie wytwarzano 6000 egzemplarzy.
Jesienią 2025 r. Sting został wyposażony w opracowany przez firmę The Fourth Law system TFL Anti-Shahed, współpracujący z kamerą Kurbas-640a, który umożliwia automatyczne śledzenie celu i naprowadzanie na niego drona. Koszt systemu wraz z kamerą wynosił 800 USD, z czego koszt kamery wynosi 300 USD. Według producenta do połowy października 2025 r. za pomocą Stingów zniszczono 900 rosyjskich bezzałogowców. Koszt jednego aparatu wynosił wówczas około 5 tys. USD. Zwiększenie wielkości produkcji i racjonalizacja jej kosztów pozwoliła na obniżenie jednostkowej ceny drona w kwietniu 2026 r. do 51 000 hrywien (1173 USD) za wersję analogową do działań dziennych, a za wersję cyfrową z termowizją do 98 000 hrywien (2254 USD).
Producent poinformował o wszczęciu w 2026 r. prac rozwojowych, których celem jest opracowanie drona zdolnego do przechwytywania rosyjskich dronów o napędzie odrzutowym. Konstruktorzy zakładają, że opracowana maszyna będzie zdolna do samodzielnego przechwycenia i zniszczenia celu. Szacuje się, że cena seryjnego Stinga 2.0 wzrośnie o 30% w stosunku do wersji podstawowej.
Sting jest dronem przechwytującym typu FPV, przeznaczonym do zwalczania bezzałogowych statków powietrznych, w tym amunicji krążącej i dronów rozpoznawczych. Zbudowano go w układzie ze skrzydłami krzyżowymi, na końcach których umieszczono cztery śmigła, oraz z czterema podporami znajdującymi się w dolnej części kadłuba. Z opublikowanych danych wynika, że całkowita długość bezzałogowca wynosi 380 mm, a rozpiętość skrzydeł 465 mm. Korpus składa się z trzech części, przy czym przednia osłona jest szybko demontowalna i mieści ładunek bojowy, część środkowa zawiera akumulator, a dolna wyposażenie elektroniczne.
Aparat może przenosić ładunek o masie do 500g, a jego maksymalna masa startowa z ładunkiem wynosi 4 ± 0,2kg. Prędkość przelotowa Stinga wynosi 140–170km/h, a maksymalna 280km/h. Dron może operować na wysokości do 5000m, natomiast jego maksymalny pułap wynosi 7000m. Prędkość wznoszenia wynosi 30m/s. Maksymalny zasięg lotu określono na 37km, a promień działania z możliwością powrotu na 18,5km. Przy prędkości maksymalnej długotrwałość lotu wynosi 6 minut, natomiast przy prędkości przelotowej może sięgać 15 minut. Zasięg i długotrwałość lotu zależą m.in. od pojemności akumulatora, warunków atmosferycznych, masy ładunku oraz sposobu pilotowania. Do sterowania aparatem wykorzystywany jest system radiowy ELRS. Transmisja obrazu może odbywać się w sposób cyfrowy lub analogowy. Sting może być wyposażony w dzienną lub termowizyjną kamerę cyfrową bądź analogową. Źródłem zasilania jest akumulator w konfiguracji 8s3p.
Użycie bojowe
Sting jest wykorzystywany przez siły ukraińskie do przechwytywania rosyjskich bezzałogowych statków powietrznych, w szczególności dronów uderzeniowych Shahed-136/Gierań-2. Cel jest niszczony poprzez bezpośrednie trafienie lub detonację głowicy bojowej w jego pobliżu i rażenie odłamkami. Według strony ukraińskiej do połowy października 2025 roku za pomocą tych aparatów zniszczono około 900 rosyjskich bezzałogowców. Według ukraińskich deklaracji na jeden zniszczony rosyjski bezzałogowiec przypadają średnio trzy użyte Stingi. Zastosowany w stacji kontroli lotu dronach system Hornet Vision Ctrl pozwala na sterowanie nim z odległości kilkuset kilometrów. Ukraińskie media donoszą o uzyskaniu zestrzeleń przez operatorów sterujących Stingami z odległości 500 km. Do połowy marca 2026 r. Stingi zniszczyły 3000 celów powietrznych. W przypadku niewykrycia celu lub nieudanego ataku dron bojowy musi ulec autodestrukcji. Lądowanie jest dopuszczalne jedynie w wersji używanej do szkolenia lub rozpoznawczej, niewyposażonych w głowicę bojową.
W marcu 2026 r. ujawniono możliwość wykorzystywania Stinga z pokładu bezzałogowego pojazdu nawodnego Magura V5. Opublikowano materiał przedstawiający start drona z umieszczonego na Magurze kontenera oraz przechwycenie przez niego celu powietrznego. Według dostępnych informacji zestaw Sting–Magura V5 został wcześniej z powodzeniem wykorzystany bojowo w rejonie Odessy. Następnie opracowano możliwość wykorzystania Stingów z bezzałogowego pojazdu nawodnego MV11, największej jednostki z rodziny Magura, pełniącej funkcję platformy transportowej dla innych systemów bezzałogowych. MV11 może przenosić do 18 Stingów w indywidualnych pionowych kontenerach startowych. Rozwiązanie ma umożliwiać przesunięcie linii przechwytywania wrogich bezzałogowców w głąb akwenu, poza zasięg obserwacji z wybrzeża. Na potrzeby operowania z platform morskich Stingi oraz ich systemy łączności zostały zmodyfikowane. Zastosowano m.in. cyfrowy system łączności Hornet Vision z anteną dookólną oraz system zdalnego sterowania Hornet Vision Ctrl.
MarekDąbrowski:Drony powietrzne w wojnie na Ukrainie. Ilustrowany leksykon.Warszawa:Agencja Wydawnicza CB,2025. Tom 1. ISBN978-83-7339-425-4. OCLC1593358002.
MarekDąbrowski:Drony powietrzne w wojnie na Ukrainie. Ilustrowany leksykon.Warszawa:Agencja Wydawnicza CB,2026. Tom 3. ISBN978-83-7339-444-5. OCLC1609591825.
Ukraina
