Stylochaeton

Stylochaeton
Ilustracja
A–J, S–Z S. lancifolius, K–O S. natalensis, P–R S. angolensis
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

liliopodobne (≡ jednoliścienne)

Rząd

żabieńcowce

Rodzina

obrazkowate

Podrodzina

Aroideae

Rodzaj

Stylochaeton

Nazwa systematyczna
Stylochaeton Lepr.
Ann. Sci. Nat., Bot., II, 2: 184 (1834)
Typ nomenklatoryczny

Stylochaeton hypogeum Lepr.

Synonimy
  • Gueinzia Sond. ex Schott

Stylochaeton Lepr. (rzadziej Stylochiton Lepr.) – rodzaj roślin zielnych z rodziny obrazkowatych, obejmujący 22 gatunki występujące w tropikalnej i południowej Afryce. Nazwa naukowa rodzaju pochodzi od greckich słów στύλος (stylos – kolumna, w bot. szyjka słupka) i χιτών (chiton – szata) i odnosi się do zamknięcia kwiatów żeńskich listkami okwiatu do wysokości szyjki słupka.

Morfologia

Łodyga
Podziemne kłącze.
Liście
Roślina tworzy od jednego do kilku liści o blaszce lancetowatej do sercowatej, oszczepowatej lub strzałkowatej. Katafile często wyraźnie nakrapiane.
Kwiaty
Rośliny jednopienne, tworzące od jednego do czterech kwiatostanów typu kolbiastego pseudancjum, częściowo poniżej poziomu podłoża lub na jego poziomie, często otoczonych katafilami. Pochwa kwiatostanu w dolnej części pękata, tworząca komorę, w górnej wąsko cylindryczna, lub cylindryczna na całej długości. Kwiaty żeńskie położone są w dolnej części kolby spiralnie lub w pojedynczym okółku. Położone wyżej kwiaty męskie oddzielone są od żeńskich nagą szczeliną, niekiedy z kilkoma prątniczkami, w przypadku niektórych gatunków odcinki pokryte kwiatami obu płci przylegają do siebie. Kwiaty męskie składają się z 2–7 pręcików, otaczających jałową, szczątkową zalążnię. Główki pręcików klinowato-jajowate, z równowąskimi pylnikami. Zalążnie płodnych kwiatów żeńskich jednokomorowe (sekcja Cyclogyne) lub 2-4-komorowe i niekompletne (sekcja Spirogyne). Zalążki anatropowe, wydłużone. Szyjki słupka długie, zakończone dyskowato-kulistym znamieniem. Kwiaty obu płci otoczone są okwiatem, którego listki tworzą pojedynczą, filiżankowatą strukturę, wyraźniejszą u kwiatów żeńskich.
Owoce
Owocostan powstaje poniżej poziomu podłoża lub na jego poziomie. Składa się z mięsistych jagód.
Gatunki podobne
Przedstawiciele rodzajów zamiokulkas i Gonatopus, od których różnią się prostą blaszką liściową, listkami okwiatu zrośniętymi w filiżankowatą strukturę i zrośniętymi brzegami pochwy na wysokości komory.

Biologia i ekologia

Rozwój
Wieloletnie hemikryptofity lub geofity ryzomowe, wiecznie zielone lub przechodzące okres spoczynku w porze suchej.
Siedlisko
Wilgotne lub suche lasy równikowe lub podrównikowe, sawanny.
Genetyka
Liczba chromosomów 2n = 28, 56.

Systematyka

Pozycja rodzaju według Angiosperm Phylogeny Website (aktualizowany system APG V z 2026)
Należy do monotypowego plemienia Stylochaetoneae, nadplemienia Zamioculcadodae, podrodziny Aroideae, rodziny obrazkowatych (Araceae), rzędu żabieńcowców (Alismatales) w kladzie jednoliściennych (ang. monocots).
W 2008 roku Cabrera i inni opublikowali wyniki badań filogenetycznych podrodziny Aroideae, do której zaliczany był wówczas rodzaj Stylochaeton. W trakcie badań ustalono, że rodzaj ten stanowi grupę siostrzaną wobec rodzaju Gonatopus i wyłączenie go do podrodziny Zamioculcadoideae jest konieczne dla zachowania monofiletyczności podrodziny Aroideae. W badaniach filogenetycznych rodziny obrazkowatych opublikowanych w 2011 roku Cusimano i inni uznali plemię Stylochaetoneae za siostrzane dla rodziny Zamioculcadoideae i włączyli je w klad Stylochaeton, siostrzany dla podrodziny Aroideae w ramach kladu roślin o kwiatach jednopłciowych unisexual flowers clade. W 2024 roku Ezedin zaproponował podział podrodziny Aroideae na 4 nadplemiona i zredukował Zamioculcadoideae do rangi nadrzędu w ramach Aroideae. Na tym podejściu Angiosperm Phylogeny Website oparł systematykę podrodziny.
Gatunki zgodnie z podziałem rodzaju według Englera

Zagrożenie i ochrona

Pięć gatunków z rodzaju Stylochaeton znajduje się w Czerwonej księdze gatunków zagrożonych.

Stylochaeton bogneri

Kategoria: (EN) zagrożony B1ab(iii)+2ab(iii) ver 3.1
Rok oceny: 2006
Główne zagrożenie: Wycinanie lasów związane z wypalaniem węgla drzewnego i ekspansją obszarów rolniczych.
Ochrona: Stanowiska tego gatunku znajdują się na obszarach chronionych, w rezerwatach: Mailujanji, Shimba Hills, Kwamngumi i Segoma.

Stylochaeton crassispathus

Kategoria: (VU) narażony B1ab(iii)+2ab(iii);D2 ver 3.1
Rok oceny: 2006
Główne zagrożenie: Wycinanie lasów związane z wypalaniem węgla drzewnego.
Ochrona: Stanowiska tego gatunku znajdują się na obszarach chronionych, w rezerwatach: Selous i Kwambai.

Stylochaeton euryphyllus

Kategoria: (VU) narażony B2ab(iii) ver 3.1
Rok oceny: 2006
Główne zagrożenie: Wycinanie lasów związane z wypalaniem węgla drzewnego i ekspansją obszarów rolniczych.
Ochrona: Stanowisko tego gatunku znajduje się na obszarze chronionym rezerwaru Selous.

Stylochaeton milneanus

Kategoria: (VU) narażony B1ab(iii)+2ab(iii) ver 3.1
Rok oceny: 2006
Główne zagrożenie: Wycinanie lasów związane z wypalaniem węgla drzewnego i ekspansją obszarów rolniczych.
Ochrona: Stanowisko tego gatunku znajduje się na obszarze chronionym rezerwaru Kanga.

Stylochaeton salaamicus

Kategoria: (LC) najmniejszej troski ver 3.1
Rok oceny: 2006
Główne zagrożenie: Wycinanie lasów związane z wypalaniem węgla drzewnego i ekspansją obszarów rolniczych.
Ochrona: Stanowiska tego gatunku znajdują się w wielu obszarach chronionych, m.in. w rezerwatach Shimba, Tana River i Selous.

Zastosowanie

Rośliny jadalne
Stylochaeton hypogaeus jest rośliną jadalną. W Ghanie i Burkina Faso jadane są kwiatostany tej rośliny. W Senegalu i Gwinei rośliny te dodawane są do piwa.
Rośliny lecznicze
W Beninie wywar z liści Stylochaeton hypogaeus podawany jest ciężarnym kobietom w celu stymulacji wzrostu płodu. W Ghanie rozgniecione, ugotowane kłącze tej rośliny stosowane jest na czyraki. Wywar z korzeni S. hypogaues oraz kory Anogeissus leiocarpa używany jest w leczeniu hemoroidów. W badaniu na szczurach wykazano, że ekstrakt wodny korzeni roślin tego gatunku wykazuje działanie przeciwzapalne.

Przypisy

  1. ↑ Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. 1 2 3 Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2026-10-14] (ang.).
  3. ↑ Index Nominum Genericorum. [dostęp 2010-08-23]. (ang.).
  4. 1 2 3 4 5 Plants of the World Online (POWO). The Royal Botanic Gardens, Kew, 2026. [dostęp 2026-10-14]. (ang.).
  5. 1 2 3 Adolf Engler. Araceae-Aroideae. „Das Pflanzenreich”. 73, s. 29-39, 1920. A. Engler. (łac.).
  6. 1 2 3 4 A. Haigh et al.: CATE Araceae: Stylochaeton Lepr.. 2009. [dostęp 2010-08-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-29)]. (ang.).
  7. 1 2 3 4 5 6 S.J. Mayo, J. Bogner i P.C. Boyce: Araceae. W: Klaus Kubitzki (red.): The Families and Genera of Vascular Plants. T. IV: Flowering Plants. Monocotyledons: Alismatanae and Commelinanae (except Gramineae). Berlin Heidelberg: Springer, 1998, s. 52. ISBN 3-540-64061-4. (ang.).
  8. ↑ L.I. Cabrera et al. Phylogenetics relationships of aroids and duckweeds (Araceae) inferred from coding and noncoding plastid DNA. „American Journal of Botany”. 95(9), s. 1153–1165, 2008. (ang.).
  9. ↑ Natalie Cusimano (i inni). Relationships within the Araceae: Comparison of morphological patterns with molecular phylogenies. „American Journal of Botany”. 98 (4), s. 654–668, 2011. DOI: 10.3732/ajb.1000158.
  10. ↑ Zacky Ezedin. A Conspectus of Angiosperm Supertribes. „Harvard Papers in Botany”. 29 (1), s. 63–78, 2024-06-30. DOI: 10.3100/hpib.v29iss1.2024.n8.
  11. ↑ Eastern Arc Mountains, Coastal Forests CEPF Plant Assessment Project, Stylochaeton bogneri, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [dostęp 2010-08-24] (ang.).
  12. ↑ Eastern Arc Mountains, Coastal Forests CEPF Plant Assessment Project, Stylochaeton crassispathus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [dostęp 2010-08-24] (ang.).
  13. ↑ Eastern Arc Mountains, Coastal Forests CEPF Plant Assessment Project, Stylochaeton euryphyllus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [dostęp 2010-08-24] (ang.).
  14. ↑ Eastern Arc Mountains, Coastal Forests CEPF Plant Assessment Project, Stylochaeton milneanus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [dostęp 2010-08-24] (ang.).
  15. ↑ Eastern Arc Mountains, Coastal Forests CEPF Plant Assessment Project, Stylochaeton salaamicus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [dostęp 2010-08-24] (ang.).
  16. 1 2 W.J. van der Burg: Stylochaeton hypogeum. W: G.J.H. Grubben (red.): Plant Resources of Tropical Africa. T. 2: Vegetables. Wageningen: Prota Foundation, 2004, s. 516-517. ISBN 90-5782-147-8. (ang.).