Odbiór
Opinie krytyków
| Oceny łączne | |
|---|---|
| Publikacja | Ocena |
| Album of the Year | 78/100 |
| Recenzje | |
| Publikacja | Ocena |
| Pitchfork | 7.8/10 |
| Robert Christgau | A |
| The Sydney Morning Herald |  |
| Under the Radar | 7.5/10 |
Robert Christgau dał wydawnictwu maksymalną ocenę (A) stwierdzając, że teksty Florence Shaw „brzmią jak znalezione wiersze prozą, czasem dlatego, że właśnie tym są – szyldami sklepowymi i nagłówkami gazet zebranymi na deszczowy dzień, przemowami ulicznymi, historiami Meghan Markle, których nie można zapomnieć (...).”.
„Debiutancka EP-ka Dry Cleaning, Sweet Princess, jest rodzajem kanciastej, szorstkiej post-punkowej płyty, która zajmuje się raczej lirycznym mikrokosmosem niż szerszym obrazem” – zauważył Marty Hill z magazynu Under the Radar.
„Te sześć trudnych w odbiorze, kolczastych piosenek wydobywa coś wzruszającego i tragicznego z przyziemności mediów społecznościowych i społecznego niepokoju” – ocenił Brodie Lancaster z magazynu Pitchfork dodając: „niczym puste butelki przetopione i wykorzystane jako witraże, obserwacje zebrane przez Dry Cleaning uchwyciły zniekształcenia życia w Internecie i poza nim, wylewanie naszych najgłębszych emocji w anonimową pustkę i gryzienie się w język, gdy spotykamy prawdziwą osobę”.
Według Bernarda Zuela z The Sydney Morning Herald Dry Cleaning „kręcąc się i obracając, szarpiąc w przód i w tył, ma w sobie natarczywość wymagających, ale i obojętność obojętnych”. Autor zwraca uwagę na rolę wokalistki Florence Shaw, której sposób mówienia i postawa przypomina, jego zdaniem, częściowo Patti Smith, Marka E. Smitha, Jasona Williamsona (ze Sleaford Mods) i Ninę Hagen. „Obejrzyjcie ten zespół” – zachęcił na koniec.