Syłwa

Syłwa
Сылва
Ilustracja
Syłwa
Kontynent

Europa

Państwo

 Rosja

Rzeka
Długość 493 km
Spadek

0,3

Powierzchnia zlewni

19 700 km²

Średni przepływ

139 m³/s 45 km od ujścia

Źródło
Miejsce środkowy Ural
Współrzędne

57°15′00″N 59°02′42″E/57,250000 59,045000

Ujście
Recypient Czusowaja
Miejsce

Zatoka Czusowska Zbiornika Kamskiego

Współrzędne

58°06′28″N 56°38′16″E/58,107778 56,637778

Mapa
Mapa rzeki
Dorzecze Kamy
Położenie na mapie Rosji
Mapa konturowa Rosji, po lewej znajduje się punkt z opisem „źródło”, powyżej na lewo znajduje się również punkt z opisem „ujście”

Syłwa (ros. Сылва; z języka komi-permiackiego сыл: sył – „z roztopów”, ва: wa – „woda”) – rzeka w Rosji, w obwodzie swierdłowskim i Kraju Permskim.

Jej długość wynosi 493 km, a powierzchnia zlewiska 19 700 km². Swój początek bierze na stokach środkowego Uralu i płynie w kierunku zachodnim. Wpada do Zatoki Czusowskiej Zbiornika Kamskiego.

Rzeka o dużym przepływie, czystej wodzie. Prędkość przepływu umiarkowana, w dolnym biegu niewielka. Łożysko bardzo kręte z licznymi progami i mieliznami. W zlewisku dolnej Syłwy bogato występują zjawiska krasowe, których przykładami są jaskinie Kungurskaja, Zakurinskaja, Sierginskaja i inne. W rejonie wsi Sierga zaczyna się Zatoka Syłwienska Zbiornika Kamskiego.

Zasilanie wodą mieszane z przewagą wód pochodzących z topnienia śniegu. Średni przepływ wody w odległości 45 km od ujścia wynosi 139 m³/s. Rzeka zamarza w końcu października, a zaczyna ponownie płynąć w połowie kwietnia. Charakterystyczne są dla niej zatory lodowe.

Główne dopływy: Wogułka, Igrina, Irień, Babka i Kiszertka (lewe), Barda, Szakwa, Lok i Molobka (prawe).

Żeglowna do 74 kilometra od ujścia.

Na lewym brzegu Syłwy znajduje się tzw. Molobska Strefa Anomalna, w której według ufologów zachodzą zjawiska paranormalne.

Miejscowości nad Syłwą

obwód swierdłowski

Kraj Permski

Dopływy (km od ujścia)

Archeologia

W dolnym biegu Syłwy znajduje się środkowopaleolityczne stanowisko Jelniki II, odkryte przez A. Mielniczuka w 1983 roku. Jego wiek datuje się na 260–240 tys. lat.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Ельники II, ural.ru [dostęp 2024-07-06] [zarchiwizowane 2014-03-31] (ros.).

Linki zewnętrzne