| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
12 października 1941 |
| Profesor nauk technicznych | |
| Specjalność: budowa i eksploatacja maszyn, energetyka | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1970 |
| Habilitacja |
1972 |
| Profesura |
1982 |
| Polska Akademia Nauk | |
| Status |
członek rzeczywisty |
| Funkcja Jednostka PAN |
Przewodniczący |
| Doktor honoris causa Politechnika Częstochowska – 2009 Politechnika Śląska – 2011 | |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia |
Politechnika Śląska |
| Prodziekan ds. wychowania i nauczania | |
| Wydział |
Mechaniczno-Energetyczny |
| Okres spraw. |
1973–1975 |
| Dziekan | |
| Wydział |
Mechaniczno-Energetyczny |
| Okres spraw. |
1975–1981 |
| Rektor | |
| Uczelnia |
Politechnika Śląska |
| Okres spraw. |
1987–1990 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Odznaczenia | |
Tadeusz Jan Chmielniak (ur. 12 października 1941 w Czańcu k. Bielska-Białej) – polski inżynier, specjalista w dziedzinie maszyn cieplnych, profesor, wykładowca w Politechnice Śląskiej i jej były rektor, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk.
Urodził się w rodzinie Stefana i Franciszki Chmielniak. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Kątach. Studia na Wydziale Mechaniczno-Energetycznym Politechniki Śląskiej ukończył w 1965 w ramach specjalności Energetyka jądrowa. Zaraz potem podjął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim i w 1966 uzyskał stopień magistra matematyki. Jeszcze jako student Politechniki Śląskiej w 1963 podjął pracę na uczelni na stanowisku asystenta-stażysty w Katedrze Cieplnych Maszyn Wirnikowych. W 1970 obronił doktorat, a dwa lata później uzyskał habilitację. Od 1973 zatrudniony jako samodzielny pracownik naukowy, na początku jako docent, od 1982 jako profesor nadzwyczajny. W 1989 Rada Państwa nadała mu tytuł naukowy profesora zwyczajnego oraz został nominowany na Generalnego Dyrektora Energetyki II stopnia.
Obejmował również w Politechnice Śląskiej stanowiska kierownicze. Od 1972 do 1976 był zastępcą dyrektora Instytutu Maszyn i Urządzeń Energetycznych, od 1982 kierował Katedrą Cieplnych Maszyn Wirnikowych. W latach 1982–2010 był dyrektorem Instytutu Maszyn i Urządzeń Energetycznych (od 1993 w strukturze Wydział Inżynierii Środowiska i Energetyki), w latach 1973–1975 prodziekanem ds. wychowania i nauczania, w latach 1975–1981 dziekanem Wydziału Mechaniczno-Energetycznego, a w kadencji 1987–1990 pełnił funkcję rektora Politechniki Śląskiej.
Od 2007 jest członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, a od 2016 członkiem rzeczywistym. W PAN pełni funkcję przewodniczącego Komitetu Problemów Energetyki oraz członka prezydium Komitetu Termodynamiki i Spalania. Jest także członkiem Komitetu Mechaniki. Jest przewodniczącym Rady Programowej Instytutu Maszyn Przepływowych im. R. Szewalskiego PAN.
Jest autorem 6 monografii naukowych. Jego monografia pt. Technologie energetyczne wydana przez WNT w 2008 stanowi kompendium aktualnej wiedzy z zakresu wszystkich technologii energetycznych. Jest także autorem lub współautorem ponad 270 artykułów i komunikatów naukowych, autorem 5 i współautorem 4 skryptów i podręczników akademickich. W trakcie swojej pracy akademickiej wypromował 22 doktorów nauk technicznych.
Członek PZPR (od 1963). Delegat na IX Nadzwyczajny Zjazd PZPR (14–20 lipca 1981). Członek ZMP, ZMS oraz ZSP. Wiceprzewodniczący, a następnie przewodniczący Rady Uczelnianej ZSP przy Politechnice Śląskiej (1959–1965). Członek Związku Nauczycielstwa Polskiego (od 1964).