Tadeusz Chmielniak

Tadeusz Jan Chmielniak
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

12 października 1941
Czaniec

Profesor nauk technicznych
Specjalność: budowa i eksploatacja maszyn, energetyka
Alma Mater

Politechnika Śląska

Doktorat

1970

Habilitacja

1972

Profesura

1982

Polska Akademia Nauk
Status

członek rzeczywisty

Funkcja Jednostka PAN

Przewodniczący
Komitet Problemów Energetyki

Doktor honoris causa
Politechnika Częstochowska – 2009
Politechnika Śląska – 2011
Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Politechnika Śląska

Prodziekan ds. wychowania i nauczania
Wydział

Mechaniczno-Energetyczny

Okres spraw.

1973–1975

Dziekan
Wydział

Mechaniczno-Energetyczny

Okres spraw.

1975–1981

Rektor
Uczelnia

Politechnika Śląska

Okres spraw.

1987–1990

Poprzednik

Antoni Niederliński

Następca

Wilibald Winkler

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Komisji Edukacji Narodowej
Odznaka „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego”

Tadeusz Jan Chmielniak (ur. 12 października 1941 w Czańcu k. Bielska-Białej) – polski inżynier, specjalista w dziedzinie maszyn cieplnych, profesor, wykładowca w Politechnice Śląskiej i jej były rektor, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Stefana i Franciszki Chmielniak. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Kątach. Studia na Wydziale Mechaniczno-Energetycznym Politechniki Śląskiej ukończył w 1965 w ramach specjalności Energetyka jądrowa. Zaraz potem podjął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim i w 1966 uzyskał stopień magistra matematyki. Jeszcze jako student Politechniki Śląskiej w 1963 podjął pracę na uczelni na stanowisku asystenta-stażysty w Katedrze Cieplnych Maszyn Wirnikowych. W 1970 obronił doktorat, a dwa lata później uzyskał habilitację. Od 1973 zatrudniony jako samodzielny pracownik naukowy, na początku jako docent, od 1982 jako profesor nadzwyczajny. W 1989 Rada Państwa nadała mu tytuł naukowy profesora zwyczajnego oraz został nominowany na Generalnego Dyrektora Energetyki II stopnia.

Obejmował również w Politechnice Śląskiej stanowiska kierownicze. Od 1972 do 1976 był zastępcą dyrektora Instytutu Maszyn i Urządzeń Energetycznych, od 1982 kierował Katedrą Cieplnych Maszyn Wirnikowych. W latach 1982–2010 był dyrektorem Instytutu Maszyn i Urządzeń Energetycznych (od 1993 w strukturze Wydział Inżynierii Środowiska i Energetyki), w latach 1973–1975 prodziekanem ds. wychowania i nauczania, w latach 1975–1981 dziekanem Wydziału Mechaniczno-Energetycznego, a w kadencji 1987–1990 pełnił funkcję rektora Politechniki Śląskiej.

Od 2007 jest członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, a od 2016 członkiem rzeczywistym. W PAN pełni funkcję przewodniczącego Komitetu Problemów Energetyki oraz członka prezydium Komitetu Termodynamiki i Spalania. Jest także członkiem Komitetu Mechaniki. Jest przewodniczącym Rady Programowej Instytutu Maszyn Przepływowych im. R. Szewalskiego PAN.

Dorobek naukowy

Jest autorem 6 monografii naukowych. Jego monografia pt. Technologie energetyczne wydana przez WNT w 2008 stanowi kompendium aktualnej wiedzy z zakresu wszystkich technologii energetycznych. Jest także autorem lub współautorem ponad 270 artykułów i komunikatów naukowych, autorem 5 i współautorem 4 skryptów i podręczników akademickich. W trakcie swojej pracy akademickiej wypromował 22 doktorów nauk technicznych.

Działalność polityczna i związkowa

Członek PZPR (od 1963). Delegat na IX Nadzwyczajny Zjazd PZPR (14–20 lipca 1981). Członek ZMP, ZMS oraz ZSP. Wiceprzewodniczący, a następnie przewodniczący Rady Uczelnianej ZSP przy Politechnice Śląskiej (1959–1965). Członek Związku Nauczycielstwa Polskiego (od 1964).

Ordery i odznaczenia

Nagrody i wyróżnienia