Tadeusz Ferenc

Tadeusz Ferenc
Ilustracja
Tadeusz Ferenc (2014)
Data i miejsce urodzenia

10 lutego 1940
Rzeszów

Data i miejsce śmierci

27 sierpnia 2022
Rzeszów

Prezydent Rzeszowa
Okres

od 10 listopada 2002
do 10 lutego 2021

Poprzednik

Andrzej Szlachta

Następca

Marek Bajdak (p.f.)

Poseł IV kadencji Sejmu
Okres

od 19 października 2001
do 10 listopada 2002

Przynależność polityczna

Sojusz Lewicy Demokratycznej

Odznaczenia

Tadeusz Ferenc (ur. 10 lutego 1940 w Rzeszowie, zm. 27 sierpnia 2022 tamże) – polski ekonomista, polityk i samorządowiec, poseł na Sejm IV kadencji, w latach 2002–2021 prezydent Rzeszowa.

Życiorys

Syn Stanisława i Katarzyny. Od 1956 do 1963 pracował jako robotnik w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego „PZL-Rzeszów”. Następnie, do 1972 był kierownikiem magazynu. W latach 1972–1981 pełnił funkcję zastępcy dyrektora przedsiębiorstwa Transbud Rzeszów. W 1975 ukończył studia na Wydziale Ekonomicznym Akademii Ekonomicznej w Krakowie. Od 1981 do 1984 był kierownikiem w przedsiębiorstwie Budimex. Następnie, do 1985 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Rzeszowskich Zakładów Naprawy Samochodów. W latach 1985–1991 kierował Miejskim Zarządem Budynków Mieszkalnych. W 1993 został prezesem Spółdzielni Mieszkaniowej „Nowe Miasto”. Funkcję tę pełnił do 2001.

Od 1964 do rozwiązania należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1990 wstąpił do Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej, a w 1999 – do Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Zasiadał we władzach wojewódzkich tych partii.

W 1994 i 1998 wybierany na radnego Rady Miasta Rzeszowa II i III kadencji, w trakcie której jego mandat wygasł 9 października 2001 (jego miejsce zajął Konrad Fijołek). W latach 2001–2002 sprawował mandat posła na Sejm IV kadencji, został wybrany z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej – Unii Pracy w okręgu rzeszowskim.

10 listopada 2002 utracił mandat poselski w związku z wyborem na prezydenta Rzeszowa. Już w pierwszym okresie rządów zainaugurował politykę poszerzania granic miasta, pozyskiwania funduszy Unii Europejskiej oraz rozbudowy infrastruktury komunikacyjnej, mieszkaniowej i handlowej przy jednoczesnym ograniczaniu wydatków na oświatę. W 2006 został wybrany na kolejną kadencję, otrzymując prawie 77% wszystkich głosów. W 2010 ponownie wygrał wybory w pierwszej turze, zdobywając ponad 53% głosów. W wyborach z 1997 (startując z ramienia KKW SLD) i 2011 (startując z własnego komitetu pod nazwą „Rozwój Podkarpacia”) bezskutecznie ubiegał się o mandat senatora. W 2014 po raz czwarty wybrano go na urząd prezydenta Rzeszowa z poparciem około 66% głosów.

W 2015 był jednym z założycieli komitetu wyborczego Bronisława Komorowskiego w wyborach prezydenckich. W wyborach w tym samym roku ponownie kandydował jako niezależny do Senatu, uzyskując poparcie Platformy Obywatelskiej, SLD i Nowoczesnej Ryszarda Petru. W 2018 ponownie został prezydentem Rzeszowa z wynikiem około 64% głosów. W 2019 zrezygnował z członkostwa w SLD. W tym samym roku wszedł w skład komitetu honorowego obchodów jubileuszowych Towarzystwa Polsko-Austriackiego. Przed pierwszymi wyborami prezydenckimi w 2020 poparł Władysława Kosiniaka-Kamysza.

10 lutego 2021 ogłosił rezygnację ze stanowiska prezydenta Rzeszowa, motywując to pogorszeniem stanu zdrowia po przebytej chorobie COVID-19. Z tym samym dniem zakończył urzędowanie. W przedterminowych wyborach na swojego następcę udzielił poparcia Marcinowi Warchołowi, co część komentatorów oceniła jako zagranie wymierzone przeciwko kandydatce Prawa i Sprawiedliwości Ewie Leniart.

Zmarł 27 sierpnia 2022 w jednym z rzeszowskich szpitali. Został pochowany w alei zasłużonych na cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie.

Życie prywatne

Był żonaty z Aleksandrą, z którą miał córkę Wiolettę.

Odznaczenia i wyróżnienia

Upamiętnienie

W 2024 jego imieniem nazwano Szkołę Podstawową nr 37 w Rzeszowie.