Tadeusz Wujek

Tadeusz Wujek
Data i miejsce urodzenia

27 sierpnia 1927
Łódź

Data śmierci

8 września 2002

Rodzaj działalności

pedagog, dyplomata, profesor UW

Dyrektor Instytutu Kultury Polskiej w Londynie
Okres sprawowania

od 1962
do 1964

Poprzednik

Antoni Słonimski

Następca

Osman Achmatowicz

Ambasador PRL w Libanie
Okres sprawowania

od 11 czerwca 1971
do 1974

Poprzednik

Zdzisław Wójcik

Następca

Antoni Pierzchała

Ambasador PRL w Danii
Okres sprawowania

od 17 września 1981
do 21 czerwca 1984

Poprzednik

Bohdan Trąmpczyński

Następca

Lucjan Piątkowski

Ambasador RP w Etiopii
Okres sprawowania

od 1989
do 1992

Poprzednik

Andrzej Konopacki

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej Komandor Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Komandor Orderu Leopolda (Belgia) Wielka Wstęga Orderu Narodowego Cedru (Liban) Wielka Wstęga Orderu Niepodległości (Jordania)

Tadeusz Wujek (ur. 27 sierpnia 1927 w Łodzi, zm. 8 września 2002) – polski pedagog i dyplomata, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.

Życiorys

Syn Władysława. W 1952 ukończył studia na Uniwersytecie Łódzkim. Od 1955 do 1957 pracował w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR. Od 1978 profesor nauk humanistycznych.

Od 1948 do 1956 był członkiem Związku Młodzieży Polskiej, a od 1957 do 1962 Związku Młodzieży Socjalistycznej. Od 1950 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1958 do 1962 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Kultury i Oświaty Komitetu Centralnego tej partii. Od 1966 do 1971 był inspektorem, a od 1974 do 1990 lektorem KC PZPR.

Od 1960 był zatrudniony na stanowiskach kierownicznych w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W latach 1962–1965 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Kultury Polskiej w Londynie. Ambasador Polski w Libanie, Jordanii, na Cyprze (1971–1974), w Danii (1981–1984) i w Etiopii (1989–1992), I sekretarz Komitetu Zakładowego PZPR w MSZ w latach 1977–1981. Od 1985 do 1988 dyrektor archiwum MSZ. Od 1994 Wujek był doradcą Europejskiej Fundacji Kształcenia przy Unii Europejskiej. Jego zainteresowania naukowe koncentrowały się wokół badań nad pracą oraz odpoczynkiem młodzieży, na oświatowych badaniach porównawczych, a także na zagadnieniach pedagogiki dorosłych. Wiceprezes Stowarzyszenia Archiwistów Polskich.

Według materiałów zgromadzonych w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej był w latach 1961–1966 tajnym współpracownikiem Służby Bezpieczeństwa PRL o pseudonimie „Rag”.

Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera B21-6-25).

Odznaczenia

Ważniejsze publikacje